Stilteweekend in Damme door de ogen van een Kantelaar

Stilteweekend in Damme door de ogen van een Kantelaar

Een stilteweekend met 10 vrouwen, begeleid door nog één: kunnen die een heel weekend zonder praten, in stilte doorbrengen? Geen contact met het thuisfront, geen toegang tot digitale bronnen: hoe is dat? Kunnen wij meer ZIJN en minder DOEN, gedurende een heel weekend? Over mijn ervaringen als deelneemster vertel ik hier.

Waarom gaat een mens eigenlijk op stilteweekend?

2018 wordt voor mij het jaar van de stilte, dat besef groeide in mij vanaf eind 2017. Behoorlijk impulsief boekte ik tijdens mijn (te) drukke decembermaand een stilteweekend, georganiseerd door Stiltehoeve Metanoia in Damme, begeleid door Isis Mulleman van Mano Yoga. Met de Stiltehoeve was ik vertrouwd, met Isis (nog) niet. Een programma kende ik niet op het moment van boeking, ik wist enkel dat meditatie er een onderdeel van was. 't Zijn wel vaker mijn beste beslissingen: de impulsieve die ik recht uit mijn hart en vol vertrouwen neem, zonder dat mijn hoofd zich er teveel mee bemoeit...

Reacties

De reacties die ik kreeg op de mededeling dat ik op stilteweekend ging, spreken al boekdelen:

  • 'Ga je dan naar een klooster?'
  • 'Da's zo moeilijk, mediteren, niet mogen nadenken is niets voor mij. Jij bent toch ook een denker?'
  • 'Jij, op stilteweekend? Jij werkt toch al altijd in stilte?'
  • 'En ga jij dan alleen, zonder je man?'
  • 'Klinkt als een sekte, pas maar op!'
  • 'Ja, dat zou ik ook wel eens willen doen, maar sommige mensen moeten werken en hebben een gezin om voor te zorgen!'

Uit de hoek van collega's kwamen dan weer vooral aanmoedigingen en berichten als 'geniet ervan!'...

Voor mij een teken dat er nog veel misverstanden bestaan over stilte, mediteren en zelfzorg, terwijl dit thema's zijn die in ons tijdsgewricht bijzondere aandacht verdienen. Niet in het minst omdat wetenschappelijk onderzoek het belang van meditatie en innerlijke rust in het kader van een gezonde levensstijl al lang heeft aangetoond, maar deze informatie om één of andere reden moeilijk toegang vindt tot (J)An met de pet. Dat er met medicijnen verkopen meer geld te verdienen valt dan met mensen uit te nodigen dagelijks 10 minuten in stilte met zichzelf te laten doorbrengen, is daar vast niet vreemd aan...


Wat mag je je voorstellen bij een stilteweekend?

Kort en bondig uitgelegd spraken we met z'n allen af dat we niet zouden spreken van vrijdagavond tot en met late zondagnamiddag, ook niet zouden sms-en of anders digitaal converseren met de buitenwereld gedurende die tijd en vooral bezig zouden zijn met 'ZIJN' ipv 'DOEN'.

De beschikbare tijd vulden we in met mediteren, zacht bewegen - nidra yoga, yin & restorative yoga, wandelen - rusten, eten, slapen, lezen en, voor wie dat wilde fietsen en lopen. Een voetmassage ontvangen behoorde tot de mogelijkheden en Isis gaf tijdens verschillende lezingen meer informatie over bewust bewegen, ademen, mediteren en belichaming. Deelname aan alle activiteiten is vrijblijvend: een hele bevrijding in een wereld vol 'moeten'. Lastige 'stel jezelf eens voor-rondjes' werden ook vermeden: heerlijk voor de meer introverte medemens, wel een uitdaging voor de eerder extraverte of nieuwsgierige persoonlijkheden...

Uitdagingen

Uitdagingen bij het 'niet spreken' zijn legio:

  • Praktische vragen...daarom maak je goede afspraken voor de stilte wordt ingezet
  • Je ontmoet medewerkers van de stiltehoeve, de begeleidster incluis, zij praten wel
  • Mensen buiten de stiltehoeve die je begroeten
  • Voor mensen die hun GSM bij zich hielden: je wordt uitgedaagd door het thuisfront en sociale media
  • De band wordt hechter met deelnemers op termijn, je voelt de behoefte om 'contact met woorden' te maken
  • Naar het einde toe, op het moment dat je je bagage begint te pakken, kom je dichterbij de 'ik mag opnieuw spreken-modus'

Oplossingen

Oplossingen boden zich - althans voor mij - verrassend makkelijk aan:

  • Toen ik mijn bril een tijdje kwijt was - waardoor ik dus nog maar aan 1 ding kon denken, nl mijn bril terugvinden - vond ik toch de rust in mezelf om terug te keren op mijn stappen en, na dit 4 x gedaan te hebben, mijn bril zelf terug te vinden waarna mijn hart een vreugdesprongetje maakte, vertaald in een heel brede glimlach; geen idee of iemand dat opmerkte, dat hoefde ook niet
  • Begroeten kan je op vele andere manieren dan met taal doen en die gebaren zijn behoorlijk universeel herkenbaar
  • Dankbaarheid uiten kan je met gebarentaal en komt mij als veel krachtiger over
  • Een nummer doorgeven dat mensen in geval van nood kunnen bellen, lost veel stress over 'niet bereikbaar zijn' op. Zo deden we dat voor de komst van de GSM toch altijd?
  • Het is net het in stilte samen ZIJN dat voor een verbinding op veel dieper niveau met anderen zorgt
  • Persoonlijk had ik geen zin om te praten, zelfs niet toen het opnieuw mocht. Communicatie kan zo rijk zijn, zonder woorden...

Toch merkte ik op dat ik een 'sorry' met moeite kon onderdrukken toen ik een deur niet openhield voor iemand die na mij kwam en dat ik de kat die rondliep op het domein spontaan begroette met 'dag poes', weliswaar fluisterend en mezelf met mildheid toelachend. Ja, ik ben een talig wezen en natuurlijk ben ik daar heel blij om. Radicalisme past niet in mijn levensstijl.


Wat deed stilte met mij?

Verscherpt gehoor

Als het stil wordt rondom jou, merk je pas goed op hoeveel geluiden er zijn: overvliegende vliegtuigen, een kraaiende haan, ganzen en honden in de buurt, een peloton fietsers dat voorbij zoeft, een occasionele auto, de klok van de kerk, vogels, ... Maar evengoed het gekletter van bestek en servies tijdens het eten, het openen en sluiten van een deur, je voeten die de weg raken, je eigen ademhaling. Ik keek ernaar, nam waar, luisterde, oordeelde niet.

Natuur = balsem voor mijn ziel

De natuur voelt voor mij als bijzonder weldadig, zeker op momenten van introspectie. Ik kom er altijd weer in thuis, voel me onderdeel van een groter geheel dat ik bemin met elke vezel van mijn lijf. Die liefde blijkt overigens wederkerig: ik word als het ware één met de natuur van zodra ik mij eraan overgeef. Ik oefen ook een bijzondere aantrekkingskracht uit op dieren die me graag actief komen begroeten. 'Waarom doe ik het niet vaker, gaan wandelen in de natuur?', vraag ik mezelf in stilte af... 'Werkpuntje voor 2018' noteer ik in een mentale nota aan mezelf. Ik maak ook enkele foto's, ter herinnering aan mijn voornemen.

Introverte babbelkous

'Wat een babbelkous ben ik' bedacht ik toen ik in m'n eentje, in stilte, ging wandelen langs de prachtige Damse vaart en mijn eigen innerlijke dialogen aanhoorde. De term 'introvert' alle eer aandoend, voer ik de hele tijd hele gesprekken met mezelf. Soms over mezelf, soms over andere mensen of dingen die me aanbelangen. Die innerlijke gesprekken - of gedachten - als 'derde' aanschouwen, zonder oordeel, alsof je aan de rand van een autosnelweg naar een stroom auto's staat te kijken, is een waardevolle tip die we van Isis kregen tijdens één van haar lezingen over mediteren. Het is een fijne manier om dat wilde paard dat ons brein soms is niet oordelend tot bedaren te krijgen. Het mag er allemaal zijn: gevoelens en gedachten.

In stilte eten = be(wus)ter eten

We zijn echt sociale dieren merkte ik vooral op tijdens het eten. Spontaan zocht iedereen een plekje waarbij we niet tegenover elkaar aan tafel moesten zitten, eerder schuin, zodat je ogen een rustpunt vonden ergens in de ruimte voor je. Oogcontact nodigt immers uit tot praten en dat kon nu even niet. Je proeft je eten wel veel beter en geniet van elke hap die je tot je neemt wanneer je in stilte eet. De vegetarische maaltijden van de Stiltehoeve zijn overheerlijk en smaken altijd naar meer - meteen een pluim voor alle vrijwilligers in de keuken - en toch ben ik ervan overtuigd dat eten in stilte een heel makkelijke manier is om jezelf niet te over-eten. Het traditionele en helaas vaak dominant uitgesproken 'zwijg en eet' van vorige generaties krijgt een heel nieuwe dimensie.

Formeel meditatiewerk = belangrijk en ik kan het ook

Het formele werk met meditatie beviel mij prima. Dat was een meevaller want een half uur stilzitten en je gedachten waarnemen, er niet door meegenomen worden, vasthouden aan een ankerpunt - bijvoorbeeld je ademhaling - was ook voor mij een uitdaging. Althans, op voorhand, toen ik dat zo op papier las. 'Het lukt me wellicht niet, maar we zien wel wat het wordt' was de overtuiging waarmee ik eraan begon. Veel sneller dan verwacht luidde de gong het einde in van de meditatiesessie en keek ik met fierheid & dankbaarheid naar mijn 'prestatie'. Weer een overtuiging die ik mag bijstellen. Ik spreek - in stilte - met mezelf af dat ik wil proberen om hier een dagelijks ritueel van 10 minuten van te maken. En af en toe wat langer.

Stilte = vertraging = vrede = liefde = verbinding

Stilte werkt vertragend op beweging voor mij. Als ik vrede voel in mezelf, beweeg ik bewuster en in eerste instantie trager. Die vertraging zet zich door naar de mallemolen in mijn hoofd. De verbinding die je dankzij meditatie leert maken tussen gevoelens en gedachten, tussen hoofd en lichaam, voelt weldadig voor mijn hele lijf. Langzaamaan leerde ik om de rust alsnog te bewaren, ook als ik sneller, op 'normaal tempo' bewoog. Want daar gaat het mij natuurlijk om: ook in het dagelijks leven wil ik mijn toevlucht kunnen nemen tot de innerlijke vrede die ik hier kom bijtanken...zodat ik ze kan delen met anderen.


Dankbaar kijk ik nu terug...

Dankbaar kijk ik nu terug op een geslaagd weekend. Dankbaarheid voel ik jegens mezelf: dat ik ondertussen de kunst heb geleerd om mijn eigen balans tussen in-en ontspanning goed te bewaken, wars van anderen hun oordeel daarover. Want ook ik heb een veeleisende job en een rol in een gezin te vervullen, die rol vervul ik echter met veel meer aandacht, mededogen, mildheid en passie, als mijn eigen batterijen opgeladen zijn en ik vrede ervaar in mezelf.

Zelfs ik, die de context waarin ik mijn professionele activiteiten als Kantelaar beoefen, helemaal naar mijn hand heb gezet en inderdaad heel vaak in stilte werk op een inspirerende plek, heb nood aan extra, langere momenten van ont-laden die mij op-laden. Die gun ik mezelf van harte. Gelukkig heb ik een partner gekozen die weet hoe belangrijk het is om bewust in het leven te staan en mij - en zichzelf - daartoe alle ruimte geeft.

Dank aan de fijne deelnemers: jullie zijn topmadammen, dat heb ik - in volle stilte - mogen ervaren.

Dank aan begeleidster Isis die het talent bezit om thema's als stilte en meditatie heel luchtig, laagdrempelig en met een heel fijn gevoel voor humor toegankelijk te maken voor elk publiek. Geen wonder dat zij ook yogales geeft aan kinderen.

Dank aan iedereen die een project als de Stiltehoeve in het leven heeft geroepen en ervoor zorgt dat ze kan blijven bestaan: jullie doen bijzonder waarde(n)vol werk.

Aanvulling op dit artikel in 2019: De Stiltehoeve is ondertussen van naam en concept veranderd. Je kan nu terecht bij De Grote Wateringe op deze locatie. 


...en vooruit

Heb je zin gekregen om jezelf te trakteren op meer bewustzijn en stilte in je leven? Bekijk dan de site van Mano Yoga of ga op zoek naar een aanbod in jouw buurt. Ook op de site van Waerbeke vzw vind je veel inspiratie rond stilte. 

Nu ik het artikel geschreven heb en van ZIJN-modus opnieuw in DOE-modus ben aan het raken, voel ik de behoefte om ook binnen Kantelpunt meer met het thema stilte te doen. Wil je daarvan op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan hier in op mijn nieuwsbrief. Opmerkingen, vragen of bedenkingen bij dit document kan je hieronder neerpennen. Wil je deze informatie graag met anderen delen, gebruik dan de knoppen die je daartoe uitnodigen.

Zorg ondertussen goed voor jezelf: JIJ BENT ZELFZORG WAARD, wat anderen je daarover ook vertellen...

Stilte is geen kwestie van focussen op het niets maar van een opening creëren. Stilte ervaren betekent de deur openzetten naar een ruimte zonder emotionele rommel, waar je kunt stilstaan bij je gevoelens, gedachten, dromen en vragen.

Brené Brown in DE MOED VAN IMPERFECTIE

Photo: Kristina Flour @ Unsplash

 

Welk verhaal vertel jij over jezelf op LinkedIn?

Welk verhaal vertel jij over jezelf op LinkedIn?

  • Wat doe je op je CV of LinkedIn-profiel met die periodes 'in between jobs'?
  • Vertel je wel of niet dat je een tijdje out was wegens ziekte of burn-out?
  • Hoe maak je duidelijk dat je heel bewust ambieert om je rol als ouder ernstig te nemen én ook graag - en goed - leiding wil geven, liefst in een 4/5e functie?

Welk verhaal vertel jij eigenlijk over jezelf op LinkedIn?

  • Is jouw profiel vandaag meer dan een digitale vorm van je Curriculum Vitae?
  • Maakt jouw profiel duidelijk waarvoor men je altijd mag bellen?
  • Kunnen mensen zich een helder beeld vormen van de mens achter het profiel?

Als het antwoord op deze vragen 'neen' of 'ik weet het niet' is, laat je kansen liggen. Werk aan de winkel dus.


Waarom congruentie belangrijk is

Een LinkedIn-profiel is een vertaling van hoe jij jezelf voelt:

  • (té) bescheiden
  • (onder)gewaardeerd
  • (on)zeker over je talenten en waardenkader, wat je belangrijk vindt in werk en leven
  • (on)bewust over wie je als mens bent, of liever zou willen zijn
  • arrogant/ assertief/ zelfzeker/ zoekend/ wanhopig/ ... :  kies maar

Stel je nu eens voor wat een mogelijkheden het zou bieden wanneer jij jezelf wél zou tonen zoals je echt bent, vanuit je potentieel. Hoe zou dat voelen en welke impact zou dat hebben op de opportuniteiten die op je pad komen?


Wat is jouw doel met je online aanwezigheid op LinkedIn?

  • Stond je er al eens bij stil wat je eigenlijk wil bereiken met jouw aanwezigheid op dit sociale platform?
  • Stel jezelf eens de vraag waarom het voor jou zinvol is om elke dag ongeveer 15 minuutjes actief te zijn op dit platform.

Zolang je het antwoord op die vraag niet kent - of zolang je niet bereid bent regelmatig wat tijd te spenderen op dit platform - kan je je namelijk beter de moeite besparen om een profiel aan te maken. De term 'social medium' zegt het zelf: je moet bereid zijn om je sociaal op te stellen, om verbinding te maken met andere mensen om dit medium in zijn volle glorie te zien werken. Ja, dat vergt tijd, maar je krijgt er wel wat voor terug, als je het goed doet.

Mogelijke antwoorden op bovenstaande vragen kunnen zijn:

  • Baat het niet, dan schaadt het niet (TIP: laat het dan maar zitten, ga leukere dingen met je tijd doen)
  • Mijn baas vindt dat ik op LI moet zitten (TIP: maak je werkgever duidelijk dat hij zijn werknemers hiertoe niet kan verplichten, kies vooral zelf of en waarom je een profiel wil aanmaken)
  • Ik wil graag bijblijven of ik wil graag de concurrentie een stapje voor blijven (smart thinking!)
  • Ik kijk graag rond naar wat anderen delen en doen (dat mag, zolang je maar een foto bij je profiel plaatst, anders lijkt het verdacht veel op 'gluren')
  • Ik deel graag heel actief mijn kennis met anderen (joepie, lees zeker dit artikel over #WOL of Working out Loud eens)
  • Ik vraag af en toe raad via dit platform (mooi, durf te vragen!)
  • Voor mij is dit mijn digitaal CV, dat altijd up to date is (smart thinking!)
  • Netwerken doe ik niet zo graag face to face, wel vanachter mijn PC (heerlijk hé, om als introvert toch digitaal te kunnen netwerken...)
  • Netwerken vind ik fantastisch: LinkedIn is een verlengstuk van mijn netwerkactiviteiten in het analoge leven (klopt)
  • Ik ben passief op zoek naar opportuniteiten - klanten, opdrachtgevers, uitdagingen in de markt (mooi zo, veel plezier)
  • Ik ben heel actief op zoek naar opportuniteiten (fijn, ga dan voor het verdiepende werk)
  • Ik zoek personeel (fijn, als je een recruiter bent, respecteer je wel best het verschil tussen 'actief werven' en 'stalken')
  • Zo vergeet ik de verjaardagen van mijn teamleden niet (goed gezien, vertel het vooral ook aan HR-mensen en leidinggevenden, dan denken zij er ook aan ;-))
  • vul gerust zelf aan

Past jouw profiel bij jouw doel?

Je hebt nu helder waarom je met LI aan de slag gaat of blijft. Stel jezelf nu eens volgende vragen en stem ze af op je doelen:

  • Vertel ik het juiste verhaal om mijn doel(en) te bereiken? Vertel ik überhaupt een verhaal?
  • Klopt de stijl die ik hanteer met wie ik ben? Denk aan de fotokeuze, maar ook aan de woordkeuze, de lay-out
  • Maakt mijn tagline meteen duidelijk wat mijn doel met mijn aanwezigheid op LinkedIn is?
  • Schrijf ik vooral over mezelf voor mezelf, of is mijn schrijfstijl wervend en vooral op de lezer gericht, zonder commercieel te zijn?
  • Kan de lezer mijn toegevoegde waarde voor zijn bedrijf uit mijn profiel afleiden?
  • Wie is de ideale lezer van mijn profiel? Zit die wel in mijn netwerk op LinkedIn?
  • Heb ik een 'samenvatting' uitgeschreven die iets zegt over mezelf als mens achter mijn CV?
  • Kan een potentiële opdracht-of werkgever afleiden uit mijn profiel of ik op vlak van waardenkader pas bij hem of haar?
  • Kunnen mensen uit de blok 'ervaring' afleiden wat ik kan, ken, leerde en leuk vond in mijn professioneel leven, of zien ze daar vooral een opsomming van nietszeggende jobtitels
  • Kan een leek mijn tekst begrijpen, of gebruik ik onbegrijpelijk jargon en sectorspecifieke afkortingen?

Hoe vertel jij binnenkort wel het verhaal dat jij wil op LinkedIn?

Gesteld dat het antwoord op de vorige vragen vaak 'neen' was, wil jij dan een verhaal vertellen dat wél bij jou past, op een manier die goed bij jou past? Weet dan dat onderzoeken wat jouw WAAROM is, wat jouw interne en externe missie is, wat jouw waardenkader is waarbinnen jij kan excelleren, als mens én als professional een goede basis is om hier grondig mee aan de slag te gaan. Op die manier ga je in de diepte en doe je meer dan oppervlakkig punten en komma's aanpassen...

Je vergaart zo een heel nieuwe woordenschat waarmee jij je eigen verhaal kleur kan geven.

Daarom is sleutelen aan hun LinkedIn-profiel voor veel kantelklanten een belangrijk onderdeel van hun kanteltraject. Niet zelden vormt dit het sluitstuk, een bevestiging van het kantelproces richting de buitenwereld.


De kracht waarmee kantelklanten zich profileren, na het coachingstraject, verbaast mij nog alle dagen. Dat hoef je overigens niet van mij aan te nemen, bekijk vooral zelf hoe deze tevreden klanten hun ervaringen wereldkundig maken, op de Kantelpuntwebsite, maar ook via LinkedInreferenties, uiteraard...

Wil jij hier graag meer over weten? Klik op de knop van je keuze hieronder. Spiek je graag eens bij mijn LinkedInprofiel ter inspiratie, klik dan hier.


PS: een collega loopbaanbegeleider schreef een fantastisch boek met de titel 'doen wie je bent' over dit onderwerp. Aanrader als je alvast aan de slag wil met jouw verhaal...

Complimentendag

Complimentendag

Complimentendag vandaag 1 maart, joepie! Weinig zo krachtig om een waarderende cultuur neer te zetten als waardering & dankbaarheid uitspreken over wat anderen voor ons betekenen. Toch blijkt het niet voor iedereen evident om complimenten te geven en eigenlijk ook niet om ze te ontvangen.

Lees hier enkele tips hoe je op verbindende wijze complimenten geeft en ontvangt. En dat niet alleen op complimentendag overigens...

Als ik niet aan mezelf denk, wie zal er dan aan mij denken?

Als ik alleen maar aan mezelf denk, waarom besta ik dan?

Maxim Gorki - Russisch schrijver


Maak verbinding met de ander

Naast de gepaste lichaamstaal, maak je best met woorden duidelijk dat je de intentie hebt om iemand een compliment te geven. Dat doe je met - varianten op - deze zinnen:

  • Ik waardeer jou omdat ...
  • Jij inspireert mij want...
  • Voor mij maak jij het verschil door ...
  • Wat jij voor mij betekent, is ...
  • Je mag gerust weten dat jij voor mij ...

Kies je compliment met zorg

Inspiratie over eigenschappen of talenten waarmee jij iemand kan complimenteren:

  • Aandacht
  • Belangeloosheid
  • Creativiteit
  • Daadkracht
  • Eerlijkheid
  • Focus
  • Geduld
  • Goede smaak
  • Humor
  • Hulpvaardigheid
  • Inspiratiebron die je bent
  • Jovialiteit
  • Kracht
  • Lach
  • Luisterbereidheid
  • Loyauteit
  • Moed
  • Neutraliteit
  • Opgewektheid
  • Onvoorwaardelijke inzet / liefde / ...
  • Positiviteit
  • Rust
  • Sereniteit
  • Talent om te ...
  • Uitbundigheid
  • Vrolijkheid
  • Volharding
  • Vriendschap, kameraadschap - ja, dat kan ook op het werk...
  • Wilskracht
  • Zorgzaamheid

Ken jij er nog? Bezorg ze mij via een reactie op dit artikel, ik vul de lijst graag aan.

Zo ontvang je een compliment

Als je een compliment krijgt, ontvang je een geschenk. Zoals je een geschenk in ontvangst neemt - dat is dus een bewuste activiteit, een werkwoord! - ontvang je ook best een compliment:

  • Pak het geschenk aan: bekijk, betast, 'voel' het geschenk
  • Prijs de schenker voor de attentie
  • Bedank de schenker voor de attentie, maak oogcontact terwijl je dat doet

Complimentendag - https://www.kantel.be/2017/02/complimentendag/

Verkleinen, doorschuiven of wegwuiven is niet gepast: je bent de schenker dan niet erkentelijk. Dit gedrag is wel gepast:

  • Luister met al je aandacht naar wat er gezegd wordt
  • Ontspan je lichaam en neem een rechte houding aan, kijk naar de schenker
  • Geef desgewenst aan wat het met jou doet om dat compliment te krijgen, wat je erbij voelt; zeg bijvoorbeeld 'het doet me deugd dat je dat zegt' of 'ik voel me een beetje onwennig bij wat je zegt, dankjewel voor de waardering'
  • Je hoeft heus geen tegencompliment te geven: het is geen wedstrijd
  • Aanvaard het compliment dankbaar voor wat het is, zoek er dus geen verzoek op verborgen opdracht achter

Ben je echt niet blij met het compliment, voelt het voor jou niet als een compliment, maar eerder als een verwijt? Vraag dan aan de schenker: 'mmm, wat maakt dat je mij dat zegt?' en ga de dialoog aan.

Aan jou nu: wie ga jij vandaag een compliment geven?

Wie verdient volgens jou een compliment? Wanneer ga jij hem of haar dat compliment geven? Vandaag is een heel mooie dag om dat te doen... Ik geef je nog 3 ultieme tips mee:

  1. Vergeet jezelf niet
  2. Bedenk dat alle dagen complimentendag mogen zijn
  3. Ontvang de volgende keer een compliment eens heel enthousiast: wat doet het met jou en de schenker?

Zin om anderen te inspireren om wat vaker een compliment te geven? Deel dit artikel op het social mediumplatform van je keuze met de knoppen die rechts onderaan je scherm verschijnen. Dank je wel voor je actieve bijdrage om onze wereld een mooiere plek te maken.

Eerst boosheid verwerken, dan kantelen

Eerst boosheid verwerken, dan kantelen

In deze klantenreferenties, lees je dankbaarheid en fierheid van vele tevreden klanten. Meestal ontvang ik die kort na een individueel kantelcoachingstraject. Volgend verhaal echter gaat over een klant die mij pas een jaar na haar kantelcoachingstraject opnieuw contacteerde, via mail. Ik herinnerde mij haar traject nog levendig, want zij was op het einde niet onverdeeld positief. Haar verhaal is er één van boosheid verwerken en afscheid nemen van het oude, alvorens stappen te kunnen zetten naar het nieuwe.

Eerst boosheid overwinnen...

Aan talent en daadkracht ontbrak het mijn klant niet, maar haar levenloopbaanpad was bepaald niet over rozen gelopen. Zoiets tekent een mens. Ze was echter vast overtuigd het tij te keren, ze wilde kantelen, dus ze zat op de juiste plek volgens haar. Ik benoemde de boosheid die ik voelde tijdens onze gesprekken en gaf aan dat ze zich daarvoor beter eerst bij een therapeut zou laten begeleiden. Zij wilde hier niet van weten: zij wilde oplossingen, resultaat, liefst NU.

Vertragen, emoties herkennen, benoemen, erkennen en toelaten: dat zijn vaak de grootste uitdagingen voor kantelklanten!

Dat zij eerst zelf met haar boosheid aan de slag moest en dat zoiets tijd nodig heeft, gaf ik haar toch nog 'ns mee op het einde van haar traject, samen met voldoende zelfinzicht en tools waarmee ze aan de slag kon om te kantelen tijdens haar geplande lange en verre reis naar het Oosten. Zelf zag H. vooral dat ze op het einde van het coachingstraject geen zicht had op een concrete nieuwe baan, dus zij was niet happy. En dat liet ze voelen toen we afscheid namen na onze laatste sessie.

Geen tevreden klant deze keer dacht ik, jammer maar helaas, ik had gedaan wat in mijn mogelijkheden als levensloopbaancoach lag... Tot ik één jaar later deze mail van haar kreeg:

...dan pas ruimte om te kantelen

Beste Ilse,

Ik ben afgelopen jaar bij jou op loopbaanbegeleiding geweest en ik wou je even laten weten dat ik nu, één jaar later, eindelijk nieuw werk gevonden heb en er zeer gelukkig mee ben.

Toen de loopbaanbegeleiding op z'n einde liep, wou ik je niet echt bedanken. Ik vond dat ik er niet veel aan had. Nu zie ik het pas. En daarom: dankjewel Ilse voor je hulp. En dankjewel dat je me er zelf mee liet knoeien, je bent een harde tante en het was net die schop onder m'n kont die ik nodig had.

Zoals je wel weet werkte ik bij Bedrijf X, ben ik op reis geweest naar Azië en zat ik bij terugkomst zonder job. Ik heb tal van sollicitaties verstuurd en op geen eentje heb ik positieve respons gekregen. Na verschillende interimjobs die me niet lagen gedaan te hebben, zat ik er na vier maanden werkloosheid helemaal doorheen. Als zulke jobs me zelfs niet lukten, hoe moest het dan verder?

Toen heb ik het opgegeven. Het feit dat ik geen werk vond dat bij me zou passen en dat ik ook nog altijd niet wist wat die job dan wel moest zijn: ik heb het allemaal losgelaten. Dan is het maar zo, dacht ik.

Enkele weken later kreeg ik telefoon van een firma. Ze hadden mijn cv op de vdab-website zien staan en dachten dat mijn profiel wel eens de geschikte match kon zijn voor hun vacature. Tijdens het sollicitatiegesprek besefte ik dat ik deze job nooit als een optie gezien had voor mij. Het was het me nooit opgevallen dat dit werk daadwerkelijk ook een job is. Hoe verder het gesprek vorderde, hoe meer puzzelstukjes er op hun plaats vielen en toen ik in m'n hoofd overliep wat ik van de loopbaanbegeleiding over mezelf had geleerd, zag ik dat het plaatje klopte. (...)

Ik werk opnieuw met plezier nu. Mijn dagen zijn langer, en ik moet elke ochtend vroeg uit de veren, maar ik doe het echt graag en ik kom niet meer uitgeput thuis van het werk nu, omdat wat ik doe past bij wie ik ben.

Toen de loopbaanbegeleiding op z'n einde liep, was ik niet zo goed gezind. Ik voelde me dik verloren en dacht: wat moet ik hier nu mee? Hoe ik mijn job gevonden heb, is waarschijnlijk de enige manier die nooit expliciet genoemd werd.

Dat dingen soms uit zichzelf groeien, als je ze maar hard genoeg gevisualiseerd hebt, ook al kan je er geen concreet iets op plakken, dat is werkelijk een wonder. Dat je pas door terug te kijken, kunt zien wat voor een mooie puzzel het geworden is, dat maakt ontzettend dankbaar.

Je hebt mijn carte terug blanche helpen maken, zodat ik ze opnieuw kon inkleuren. Merci daarvoor. Tot ziens (maar hopelijk niet voor een nieuwe job)

You can't reach for anything new if your hands are still full of yesterdays junk.

H. V.

Een kritische klant die me na 1 jaar contacteert met haar kantelnieuws...

Herkenbaar voor jou?

  • Raakte je gekwetst door een pijnlijk ontslag, een kans die je niet kreeg, een situatie die voor jou als onrecht aanvoelt?
  • Zit er om een andere reden veel boosheid of verdriet vast in jou en zou je daar graag op een andere manier mee leren omgaan?

Daarvoor is therapeutische begeleiding best aangewezen: vraag aan je huisarts of iemand die je vertrouwt uit je omgeving of hij/zij je kan doorverwijzen naar een psycholoog of therapeutGun jezelf tijd om te helen van je boosheid en verdriet terwijl je je professioneel laat begeleiden. Stilstaan, voelen, emoties toelaten om ze een plek te kunnen geven, is in deze situatie het beste recept. 

Daarna komt er vast weer perspectief om te kantelen naar een professioneel leven dat meer zingeving en voldoening schenkt en ben je welkom om in een levensloopbaancoachingstraject te stappen: dan ben jij er klaar voor en kan je er het maximum uithalen.

Tekst Ilse Schorrewegen

Foto Unsplash

Working Out Loud (#wol) & personal branding

Working Out Loud (#wol) & personal branding

Wanneer een methodologie als mogelijk antwoord op de heersende inertie bij veel werknemers wordt geponeerd, word ik nieuwsgierig. In het kader van mijn passie voor waarderende organisatieculturen - waarin mensen met plezier het beste van zichzelf geven, zodat bedrijven gaan bloeien en zowel klanten als medewerkers zich met hart en ziel aan het bedrijf verbinden - wilde ik meer over het fenomeen Working Out Loud (#wol) weten. Zo kwam ik terecht bij de website van John Stepper, al werd de term Working Out Loud blijkbaar al veel eerder gebruikt, in 2010, in ICT-middens.

John Stepper kan ik omschrijven als een fellow-kantelaar die enerzijds individuen helpt om een zingevend persoonlijk en professioneel leven uit te bouwen en anderzijds bedrijven helpt om een meer open organisatiecultuur van verbinding te creëren. Hij doet dit momenteel door de technieken van Working Out Loud te verspreiden, onder andere in de vorm van een boek en ook in een Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.

Waarover gaat Working Out Loud (#wol)?

#wol is een methode, een stappenplan, met als doel BETERE RELATIES OPBOUWEN + LEREN, om op die manier meer te kunnen genieten van elke (werk)dag en veel meer uit je (professioneel) leven te halen.

Op TedEx omschrijven ze #wol als  "Dale Carnegie meets the Internet":

  • In plaats van simpelweg de carrièreladder te beklimmen, investeer je in verdiepende relaties tijdens je werk
  • In de plaats van te netwerken om 'iets gedaan te krijgen', ga je netwerken omdat je het fijn vindt genereus te zijn, kennis te delen en te leren van anderen
  • Je maakt zichtbaar wat je doet en je toont jouw inzet als jouw bijdrage aan een groter geheel, ook als het werk nog 'in progress' is: het wordt immers beter onder invloed van feedback van anderen
  • Social media (LinkedIn, Facebook, Google+, maar ook Pinterest, Instagram, ...) zijn daarbij je vriend, net zoals social networks (Yammer, Confluence,...)
  • Via peer support - de steun van anderen - kom je ook daadwerkelijk tot gedragsverandering: anderen moedigen jou aan je doelen te verwezenlijken

Is Working Out Loud nieuw?

Dat denk ik niet. Ik zie inhoudelijk weinig verschil met de inzichten uit een boek als 'Show your work' van Austin Kleon, nog altijd één van mijn favorieten. Kleon vindt allicht meer aansluiting bij de wat creatievere zielen, niet in het minst omdat hij ook 'Steal like an artist' schreef.

John Stepper zie ik eerder aansluiting vinden bij de meer lineaire denkers, de ICT-ers & procesfans, de managers van velerlei slag en kunde. Wat maakt het uit: als mensen op een fijnere manier gaan samen werken, als bedrijven gaan werken aan die waarderende organisatiecultuur waarin #wol perfect een plekje kan krijgen, ben ik als Kantelaar al lang tevreden.

Wat kan jij er mee?

Het boek en de website leert je de methode aan: na 12-weken vergaderen met je 4 à 5 'peers' ben je in staat een netwerk uit te bouwen - en dus verbinding te maken met mensen - in de richting van een doel dat je graag wil bereiken, door te werken rond volgende vragen:

  • Wat probeer ik te bereiken?
  • Wie kan me hierbij helpen?
  • Op welke wijze kan ik een bijdrage leveren aan die mensen, om onze relatie te verdiepen?

Een concreet voorbeeld van een plek waar #wol-principes worden toegepast, is het Yammer netwerk The lighthouse, waar zowel HR-mensen die voor bedrijven werken, als externe adviseurs, als iedereen die wil bijdragen van mening kan wisselen over Het Nieuwe Werken.

Wat vind ik ervan als kantelaar?

Mijn inziens is #wol een mix tussen de principes van Agile werken, User testing (thinking aloud) + (organisatie)coachingstechnieken om meer betrokkenheid te creëren tussen mensen.

  • Er zijn nog wel 'afspraken' - of regels/procedures - te volgen, er is immers een stappen-plan
  • Tegelijkertijd moedigt de methodologie je aan om spontaan en warm-menselijk te zijn in de interactie met anderen
  • Hedendaagse manieren van communiceren worden ingezet om te voldoen aan 's mens oudste wens, namelijk verbinding maken met anderen en op die manier ook waardering ervaren voor de eigen bijdrage.

Old school managementdenken + mensgericht werken, d.m.v inzet van technologie die verbinding mogelijk maakt op bijzonder efficiënte wijze = meer zingeving ervaren dankzij je werk & beter werk leveren => dat kan ik alleen maar toejuichen want het is een redelijk holistische manier om naar de zaak te kijken: hoofd, hart, handen en ziel komen aan bod.

Zelf schrijft Stepper er dit over: 

Working out loud combines the age-old principles for building meaningful relationships with the modern abilities to share your work, get feedback, and interact with others who share your interests. It wraps all of this in a mindset of generosity. You share and connect, not to show off or create a personal brand, but to genuinely help other people.

If you were to describe someone who worked out loud, you might say she's:

  • visible
  • connected
  • generous
  • curious
  • purposeful

Hoe past Working Out Loud in het werken aan je persoonlijk merkstrategie (personal branding)?

Mijn kritische bedenking bij de uitleg hierboven is dat John het zo formuleert alsof werken aan je eigen merkstrategie - personal branding - gelijk staat met stoefen over jezelf en netwerken gelijk is aan het nastreven van enkel je eigen belangen. Ik ben het daar fundamenteel mee oneens en kan tegelijkertijd perfect begrijpen dat personal branding en netwerken door veel mensen vandaag - ten onrechte - op deze manier wordt ervaren, omdat ze zo weinig goede voorbeelden zien!

Daar zie ik meteen de grote uitdaging voor bedrijven om #wol in te voeren: individuele belemmerende overtuigingen weerhouden nogal wat mensen ervan om met #wol - of Personal Branding - aan de slag te gaan:

  • Wie zit er te wachten op wat ik doe? Wie gaat dat willen lezen, laat staan feedback op geven?
  • Als ik informatie aan het delen ben, werk ik dan eigenlijk wel?
  • Wat met veiligheid en vertrouwelijkheid: ga ik geen policies schenden door te delen wat ik doe?
  • Als ik toon wat ik doe en ken, toon ik me kwetsbaar: door hulp te vragen, geef ik aan geen superman/vrouw te zijn en niet alles te weten. Komt mijn job dan niet in het gedrang, gaan mensen mij nog wel als expert zien?
  • Waarom zou ik anderen beter willen maken? Dan gaat de concurrent toch gewoon lopen met mijn ideeën?
  • Zelfs als ik het zou willen, ik ben niet goed in schrijven: hoe begin je daar aan?

Herkenbaar?

Geen nood: een goede coach kan jou helpen om deze overtuigingen om te buigen. Het volstaat te erkennen dat jij worstelt met één van deze overtuigingen én er graag mee aan de slag wil.

Het credo 'kennis = macht' is ondertussen al lang voorbijgestreefd, in tijden waar informatie voor iedereen toegankelijk is via het internet én in tijden waarin je onmogelijk nog alles kan weten, ook niet als expert!

Sharing = caring heeft dat oude credo vervangen. Door te tonen wat jou passioneert en boeit én door het proces te delen hoe jij informatie tot kennis omvormt, schep je veel extra mogelijkheden om erkenning van anderen te krijgen voor jouw bijdrage én zal je steeds meer gevraagd worden om datgene te doen wat jij graag en goed doet. Mensen helpen elkaar graag en maken elkaars werk beter: het volstaat om hulp te vragen en je zal ze krijgen. Je hoeft echt niet alles alleen te kunnen of te doen.

Wat mij betreft, is #wol dus een heel goede manier om te werken aan je persoonlijk merkstrategie: 

Duidelijk maken wie je bent, waarvoor je staat en waarvoor je gevraagd wil worden, door vanuit oprechte interesse verbinding te maken met anderen, zowel in je privé als in je professioneel leven, en al je kennis en passie delen, op alle mogelijke manieren.

Vragen die je daarbij helpen zijn:

  • Waar ben ik enthousiast over, ken ik veel van en doe ik graag?
  • Hoe kan ik met die kennis en ervaring anderen helpen of inspireren?
  • Wat kan ik doen om mijn netwerk kwalitatief te verbreden, verbeteren, de banden hechter te maken door mijn expertise en passie in te zetten?
  • Welke tools / media kan ik inzetten? Welke gebruik ik vandaag al en zou ik gerichter kunnen gaan inzetten, welke wil ik graag nog ontdekken?

En jij, wat denk jij ervan? Zou dit kunnen werken in jouw organisatie? En wat leer jij hier persoonlijk uit? Ik lees het graag...

Mateloos rusteloos op zoek naar zingeving

Mateloos rusteloos op zoek naar zingeving

Met mateloze rusteloosheid las ik het boek Rusteloosheid van Ignaas Devisch, hoogleraar etiek, filosofie en medische filosofie, uitgegeven bij De Bezige Bij. Toepasselijke uitgeversnaam trouwens voor deze titel. Mijn kantelende klanten hebben mijn inziens immers baat bij de lectuur van dit boek, al laat ik hen dat liefst zelf beslissen.
Ignaas Devisch publiceert op het terrein van de sociale, medische en politieke filosofie. De door hem samengestelde bundel Ziek van gezondheid, kritische essays over medicalisering, verscheen in 2013 bij de Bezige Bij.

Je kan het boek bestellen via deze link:

http://www.debezigebij.nl/boeken/rusteloosheid/ Ignaas Devisch

Hoogleraar etiek, filosofie en medische filosofie, Universiteit Gent en Arteveldehogeschool

Streven naar een betere balans, of naar meer passie?

Als Kantelaar begeleid ik hoogopgeleide, ervaren, creatieve kenniswerkers die op een professioneel kantelpunt in hun leven beslissen om te kantelen naar een leven dat meer voldoening schenkt. Ze vertrouwen me wel eens toe te worstelen met het vinden van de juiste balans. Tijdsdruk wordt vaak aangegeven als boosdoener en rusteloosheid omschreven mensen dan als een kwaal die moet bestreden worden, waarbij het hervinden van evenwicht de heilige graal is.

Commercieel vertaalt dit gegeven zich trouwens in een groot aanbod aan cursussen, boeken en coachingspraktijken die mensen hierbij helpen. Daarover schrijft Ignaas:

Vanwaar die koortsachtige zoektocht naar evenwicht? Misschien tekent dit de hedendaagse samenleving wel het meest: de overtuiging dat we onze rusteloosheid eenvoudig zouden kunnen wegredeneren of door middel van één of andere cursus met een verdwijntruc laten verdampen…

Want bizar genoeg schept 'niets doen' ook rusteloosheid voor de meeste mensen. Anders kozen we toch met z'n allen bewust om écht minder te gaan werken en anders te gaan leven? Dat zie ik mijn klanten – en mezelf – allesbehalve doen. Voor even, ja, maar dan heet dat gewoon 'vakantie' of 'sabbattijd'.

Vermoedelijk doelen we eerder op 'onrust' als kwaal.

Onrust ligt namelijk in het verlengde van het versnellingsproces. Rusteloosheid ontstaat als we klagen over drukte en tegelijkertijd bang zijn voor verveling. ... Logisch: het leven is alles wat we hebben en daarom willen we er het maximaal haalbare uithalen.

  • Is 'minder werken' of 'tijdelijk stoppen met werken' op zich dan wel een afdoend antwoord om de heersende golf aan burn-en bore-out een halt toe te roepen?
  • Is structureel verlangzamen het enige juiste medicijn om mensen hun bevlogenheid en betrokkenheid te laten ontdekken of hervinden?

Als kantelaar betwijfel ik of dat voor iedereen werkt: is daar niet vooral passie voor nodig en vakmanschap ook? Maar hoe hervinden mensen dan hun passie? Wel…

Rusteloosheid kan evengoed de motor zijn van passie en creativiteit…Passie doorbreekt misschien het evenwicht in ons leven, maar wat stelt een evenwichtig leven zonder passie voor?

In weerwil van de vraag 'hoe bereik ik een evenwicht?' keert Ignaas in zijn boek de kwestie om: sinds wanneer moeten wij in balans zijn?

Is zoeken naar zingeving zinvol?

Vaker nog dan op zoek te zijn naar evenwicht, komen mijn klanten erachter vooral op zoek te zijn naar zingeving! Daarover schrijft Ignaas in zijn boek het volgende:

We zijn rusteloze wezens en geen enkel verlangzamend leven zal dat verhelpen – dat bewijst hij ook uitvoerig in de rest van zijn boek. Rusteloosheid is trouwens geen probleem: zij vormt de drijfveer voor een interessant en creatief leven.

Dit betekent niet dat we harder moeten werken, maar wel dat we onze mateloze rusteloosheid best inzetten voor die dingen die het leven de moeite waard maken, wat dat ook mag betekenen.

De kern van 'kantelen', zit hem in dat laatste: samen met mijn klanten ontdek ik wat voor hen dingen zijn die hun leven de moeite waard maken. Want dat is natuurlijk heel persoonlijk.

Tegelijkertijd ben ik er samen met de schrijver van overtuigd dat het nefast is voor mensen wanneer de verbinding tussen hard werken en wat hen dat oplevert zoek is. Maar in plaats van ons dan te beklagen over de tijdsdruk waaronder we gebukt gaan, is het wellicht zinvoller om ons over de zin van onze activiteiten te bevragen. Het kunnen verbinden van de persoonlijke levensmissie aan een organisatie-of bedrijfsmissie geeft altijd voldoening!

Want wanneer we het gevoel hebben dat wat we doen, zinloos is, dan wordt arbeid dodelijk voor de creativiteit.

Een vaak gehoorde klacht is dat. Wij mensen willen immers het gevoel hebben dat de activiteiten die we stellen ertoe doen. 'Ik wil impact hebben!' hoor ik mijn klanten vaak zeggen. En het Tayloriaanse managementdenken met zijn versnippering van taken heeft ervoor gezorgd dat we vandaag heel fragmentarisch werken en onze rol in het grotere geheel nog amper zien of vatten.

We realiseren ons vaak niet dat we meebouwen aan een machtige kathedraal, we zien onszelf slechts als een metser van een muurtje... Daar heeft gebrekkige communicatie van leiders - die vooral manager zijn - in veel van onze bedrijven ook wat mee te maken.

De kernvraag is daarom niet hoe we aan de drukte kunnen ontkomen, wel hoe we meer rekening kunnen houden met het ervaren van zin of levensvervulling in de activiteiten die we ondernemen, of in de zoektocht ernaar.

Of is zoekend zijn op zich al zinvol?

Let op dat laatste zinsdeel: 'of in de zoektocht ernaar'. Hier ben ik Ignaas zo dankbaar voor!

Ik hoor mezelf geregeld aan gehaaste klanten - die me vragen hoe snel ze door zo'n kantelcoachingstraject kunnen laveren - vertellen dat het proces ook z'n rechten heeft. Natuurlijk kan je in enkele weken proberen kantelen. Maar wat heb je dan bereikt? Meer van hetzelfde tijdens je coachingstraject als in het dagelijks professioneel leven…Is het niet veel interessanter om echt te voelen wat zo'n proces met je doet, hoe het je hart, lijf en leden, je hoofd én ziel beroert?

Gelukkig komen mijn klanten daar altijd zelf achter. Meestal is het kantelen echt begonnen op het moment dat ze me bellen en vragen of ze de volgende afspraak nog even mogen uitstellen, omdat ze voelen nog niet klaar te zijn met het reflectieproces. Ze voelen dan intuïtief aan meer tijd nodig te hebben om te denken, voelen en te experimenteren.

'In een leven vol stress en tijdsdruk keer je de zaken niet om door het individuele leven nog meer onder controle proberen te krijgen. Het streven naar evenwicht of de verwoede pogingen tot meer controle op onze levensomstandigheden bieden geen uitweg, maar maken veeleer deel uit van het niet bereiken van een evenwicht.

Moeten we wel een evenwichtig leven nastreven of is ons streven ernaar een zoveelste uiting van onze rusteloosheid? En trappen we daarmee niet in de val die we juist denken te ontlopen?'

Ik nodig jou van harte uit om mee na te denken over deze vragen. En discussieer vooral mee, door hieronder je commentaar achter te laten.