Sta jij op een kantelpunt tijdens de tweede helft van je leven?

 Hallo,

Fijn dat je hier bent.

Ik begeleid mensen die na een pittige professionele of persoonlijke verlieservaring rechtkrabbelen en beslissen om NIET bij de pakken te blijven zitten, om de regie over hun leven opnieuw in eigen handen te nemen.

Kiezen voor begeleiding door een ervaren kantelaar is superzinvol voor wie tijdens de tweede helft van het leven graag goed doordachte én doorvoelde keuzes wil maken, zeker nu de wereld in sneltempo verandert.

Als je bewust verder wil kijken dan wat de arbeidsmarkt, jouw klanten, je familie of de maatschappij op jou projecteert qua 'gedroomde toekomst', ga je smullen van de inzichten die je opdoet tijdens zo'n traject.

Omdat ik niet van hokjesdenken hou, heb ik LEVENSLOOPBAANCOACHING ontwikkeld: het beste van loopbaanbegeleiding, levensloopcoaching en stress-en burnoutpreventie samen. 

Kantelpunt richt zich op bevlogen, betrokken professionals die ook bezorgde burgers zijn en daarom graag de verandering willen zijn die ze willen zien in de wereld. Als het even kan zonder daar zelf onder op te branden.

Hun werk, hun professionele bijdrage is vaak het vertrekpunt, maar zelden het eindpunt: zodra jouw proces van bewustwording van start gaat, zijn er geen beperkingen in de domeinen waarin je de inzichten toepast.

Mijn coachees vinden in mij een onafhankelijk klankbord met 12 jaar ervaring als loopbaanbegeleider van voornamelijk ervaren kenniswerkers en dienstverleners, voorafgegaan door meer dan 20 jaar ervaring in de bedrijfswereld in verschillende functies, rollen en sectoren.

Bovenal ben ik een mens van vlees en bloed met een missie en een visie op hoe we alsnog het beste kunnen maken van het bijzondere tijdperk waarin wij leven. Ieder met zijn talenten, vaardigheden, persoonlijkheid en levenservaring, wat er ook gebeurt in de wereld rondom ons.

PS: waarom ik doe wat ik doe, op de manier waarop ik het doe...

Mij heeft het heel wat tijd en dus leven gekost voor ik kon zien en erkennen dat de wereld waarin wij leven niet neutraal is, maar wel gebouwd volgens een bepaalde logica. Een patriarchale logica waarin exclusie en obsessie met groei zo verweven raakten dat ze wel deel van het menselijk DNA lijken, terwijl ze dat manifest NIET zijn.

Het besef van de gevolgen daarvan veranderde mijn perspectief op de uitdagingen van deze tijd én hoe wij ons daar als mensen tegenover verhouden behoorlijk...

Er wordt immers nogal wat uitgesloten door die dominante logica:

• Ecologische duurzaamheid en lange termijnperspectieven: worden uitgesteld, doorgeschoven naar toekomstige generaties, of straal genegeerd. Economische groei en winstmaximalisatie is het enige wat 'telt' in een welvaartmaatschappij; welzijn is van ondergeschikt belang
• Emotie, intuïtie en belichaamde kennis moeten het afleggen tegenover rationaliteit die als 'objectief' wordt gepresenteerd: logisch, los van gevoel en koud
• Zachte kwaliteiten zoals empathie en zorgzaamheid worden beschouwd als zwakte, of enkel erkend in de privésfeer; assertiviteit en competitiviteit worden gezien als sterk en professioneel
• Gemeenschap, afhankelijkheid en samenwerking worden als minder efficiënt, minder waardevol beschouwd, tegenover individuele belangen, autonomie en competitie
• Horizontale structuren en collectief, dienend leiderschap worden als traag en besluiteloos bestempeld, in vergelijking met top-down hiërarchisch en dominant leiderschap
• Kwalitatieve ervaring en zingeving zijn lastig te meten. Daardoor worden ze vaker genegeerd, omdat alles in KPI's of data gegoten moet worden in het heersende 'meten is weten'-narratief waarin alles evidence-based moet zijn
• Onbetaalde, relationele zorgarbeid die we thuis doen - huismoeder- of vaderschap, kinderen opvoeden, (mantel)zorg - en vrijwilligerswerk zijn onmisbaar, maar worden noch betaald noch maatschappelijk erkend als 'waardevol werk'
• Geen onderscheid maken tussen 'werk, leven en zorg', tussen 'lichaam en geest', tussen 'mens en natuur' wordt dan weer als naïef of profitariaat beschouwd. 'Betaald werk verrichten in dienstverband OF ondernemerschap' worden als enige échte manieren van 'bijdragen aan de samenleving' naar voor geschoven

Die logica en dat paradigma bepalen hoe wij 'een goed leven' definiëren. Hoe wij onze omgeving inrichten, hoe we samenleven en -werken, hoe we de economie definiëren en in welke mate we elkaars - en onze eigen - bijdrage waarderen, of net niet. 

DAT komt met minstens één vervelende consequentie: wanneer jij begint te beseffen dat het oude paradigma voor jou niet meer klopt, steken meteen een boel twijfels de kop op:

• Zo slecht heb ik het toch niet, waar doe ik eigenlijk moeilijk over?

• Is er wel een alternatief? 

• Zit ik niet gewoon in een midlifecrisis en waait dit vanzelf wel over?

• Wat zullen anderen van mij denken als ik tegen heilige huisjes ga stampen?

• Maar ook: zouden er nog meer mensen hier tegenaan lopen?

Voor wie dat herkent, is het fijn sparren met een ervaren kantelaar/levensloopbaancoach.

Want na het begeleiden van meer dan 600 mensen met existentiële vragen over leven en werken in een wereld die verandert met een rotvaart, kan ik die laatste vraag beantwoorden:

"Ja, er zijn heus andere mensen die zich vragen stellen bij wat ze om hen heen zien gebeuren. Of net NIET zien gebeuren.

Het worden er elke dag meer.

En ze begrijpen als geen ander dat je op wat een ander zegt of doet weinig impact hebt, maar op wat je zelf doet - of laat - des te meer..."

DAT is waarover 'BE THE CHANGE YOU WANT TO SEE' gaat.

En dat is exact wat ik doe.

Hopelijk word jij even blij als ik van inspiratiebronnen als deze: