Door mij, Ilse Schorrewegen is mijn naam.

Sinds 2016 begeleid ik mensen die bewustere keuzes in werk en leven willen maken, wars van verwachtingen die anderen of 'de maatschappij' op hen projecteren.

Zij zoeken een richtingaanwijzer, een klankbord, omdat ze geen tijd willen verliezen met het allemaal in hun eentje uit te zoeken.

Via mijn bijdrage aan de levens van anderen, bouw ik mee aan de wereld waarin ik graag WIL leven: een wereld waarin yin- en yangenergie - feminien en masculien, ontvangen en geven, zijn en doen - in balans zijn, zodat iedereen zich gewaardeerd voelt voor zijn unieke bijdrage. En dankzij die waardering ook beter zorgt voor het geheel dat we delen.

Een wereld ook waarin we beseffen dat omgevingsliefde en zelfliefde interafhankelijk zijn: ik kan immers maar floreren als mijn omgeving dat ook doet.

Niet elke omgeving is passend voor elk mens en dat verandert ook, in functie van je levensfase, de tijdsgeest, ieders specifieke context in werk en leven.

Die afstemming finetunen, is waar het leven ons toe uitnodigt.

Aan dat proces van finetunen bied ik structuur in de vorm van één-op-één gesprekken en introspectie-oefeningen waarmee je op eigen tempo aan de slag gaat.

Volgende uitspraken liggen mee aan de basis van mijn levensfilosofie, die mijn manier van werken en leven kleurt:

Waarom ik graag meebouw aan een fijn leven voor mezelf in een leefbare maatschappij voor al wat leeft, nu en in de toekomst...

Mij heeft het heel wat tijd en dus leven gekost voor ik kon zien en erkennen dat de wereld waarin wij leven niet neutraal is, maar wel gebouwd volgens een bepaalde logica. Een patriarchale logica waarin exclusie en obsessie met groei zo verweven zijn geraakt dat ze wel deel van het menselijk DNA lijken, terwijl ze dat NIET zijn.

Dat besef veranderde mijn perspectief op de uitdagingen van deze tijd én hoe wij ons daar als mensen tegenover verhouden behoorlijk...

Er wordt immers nogal wat uitgesloten door die dominante logica:

• Ecologische duurzaamheid en lange termijnperspectieven: worden uitgesteld, doorgeschoven naar toekomstige generaties, of straal genegeerd. Economische groei en winstmaximalisatie is het enige wat 'telt' in een welvaartmaatschappij
• Emotie, intuïtie, belichaamde kennis moet het afleggen tegenover rationaliteit die als 'objectief' wordt gepresenteerd: koud, logisch, los van gevoel
• Zachte kwaliteiten  (empathie, zorgzaamheid) worden gezien als zwakte, of enkel 'erkend' in de privésfeer; assertiviteit wordt gezien als sterk en professioneel
• Gemeenschap, afhankelijkheid en samenwerking: die worden als minder efficiënt of minder waardevol beschouwd tegenover het individuele belang, autonomie en competitie
• Horizontale structuren en collectief, dienend leiderschap worden als traag en besluiteloos bestempeld, in vergelijking met top-down hiërarchisch en dominant leiderschap
• Kwalitatieve ervaring en betekenis zijn lastig te meten. Daardoor worden ze vaker genegeerd, omdat alles in KPI's of data gegoten moet worden in het 'meten is weten'-narratief
• Onbetaalde, relationele zorgarbeid zoals thuiswerk - huismoeder- of vaderschap, kinderen opvoeden - (mantel)zorg en vrijwilligerswerk zijn onmisbaar, maar worden noch betaald, noch maatschappelijk erkend als 'waardevol werk'
• Geen strikt onderscheid maken tussen 'werk, leven en zorg', tussen 'lichaam en geest', tussen 'mens en natuur' wordt dan weer als profitariaat of naïef beschouwd. 'Betaald werk verrichten in dienstverband OF ondernemerschap' worden als enige échte manieren van 'bijdragen aan de samenleving' naar voren geschoven

Die 'logica' of dat paradigma bepaalt hoe wij 'een goed leven' definiëren. En hoe wij onze omgeving inrichten, hoe we samenleven en -werken, in welke mate we elkaars bijdrage waarderen, of net niet. 

Een gevolg daarvan is dat met het ontluikend besef dat deze overtuigingen voor jou niet langer kloppen, ook een boel twijfels de kop opsteken, zoals:

• Mag wat ik voel er wel zijn? Zo slecht hebben wij het hier toch niet?

• Bestaan er wel andere manieren van werken en leven?

• Waarom komt dit NU op mijn levenspad? Zit ik niet gewoon in een midlifecrisis en waait dit wel vanzelf over?

• Wat zal mijn omgeving van mij denken als ik hierover praat?

• Maar ook: zijn er nog meer mensen die hier tegenaan lopen?

Voor wie dat herkent, is het fijn sparren met een ervaren kantelaar.

Het voorbije decennium heb ik meer dan 600 mensen begeleid bij het beantwoorden van hun existentiële vragen, vooral loopbaanvragen en levensloopvragen.

Vanuit die ervaring kan ik je volmondig antwoorden:

"Ja, er zijn heus andere mensen die zich vragen stellen bij wat ze om hen heen zien gebeuren. Of net NIET zien gebeuren.

Het worden er trouwens elke dag meer. 

Sommigen identificeren zich als 'leefwereldverbeteraar', anderen zijn gewone bezorgde burgers die voor zichzelf een leefbare toekomst wensen én al het leven dat na hen komt datzelfde gunnen.

En die begrepen hebben dat je op wat een ander zegt of doet weinig impact hebt, maar op wat je zelf doet - of laat - des te meer. Die daar kracht uit putten om de verandering te worden die ze willen zien in de wereld".