In 2014 stond ik zelf op een professioneel kantelpunt na meer dan 25 jaar professionele ervaring in verschillende rollen en sectoren.

Na meegebouwd te hebben aan een uitgeverij, tv-kanaal, een high-end fashion modedorp, verschillende dienstverlenende bedrijven en twee horecaketens, van kleine start-ups tot en met een beursgenoteerd bedrijf én ook nog de overheidssector, knaagde de ratrace die ik aan één stuk door had gelopen aan zeer hoge snelheid, ook al had het mij vanuit carrièreperspectief wel gebracht waar ik wilde zijn: in een adviserende rol.

Deep down verlangde ik echter al langer naar iets fundamenteel anders dan de ongebreidelde groei waaraan ik in al die organisaties meewerkte.

Ik miste balans, DIEPgang, oprECHTHEID in de manier waarop ik verondersteld werd te functioneren en voorvoelde dat deze manier van leven niet vol te houden zou zijn. Niet voor mij als individu, maar wellicht ook niet voor de planeet. Alleen: ik zag vooralsnog geen alternatief...

Tot ik in 2014 door een onverwacht ontslag de kans kreeg om met mijn verlangen naar duurzamere levenskeuzes aan de slag te gaan.

In eerste instantie had ik daar ontzettend veel zin in, al deed de manier waarop ik ontslagen werd erg pijn. Hoewel zeer gebruikelijk in de consultingsector, hakt een ontslag op staande voet - wegens teveel op de bank zitten door gebrek aan opdrachten, dus niet omwille van één of andere fout - er behoorlijk in. 

Door die manier van ontslagen worden, ontbrak het me aan daadkracht: rationeel wist ik dat ontslagen worden de enige manier was om ooit met mijn droom om zelfstandig te worden van start te durven gaan. Maar emotioneel werd het een heel ander verhaal.

Van 'workaholic' naar 'werkloze' in één dag triggerde een aantal oude patronen van afwijzing die me volledig deden blokkeren.

Daar en dan ontdekte ik dat waar zekerheden onder je voeten verdwijnen, vertrouwen vlot mee wegstroomt.

In de maanden die volgden op het ontslag kwam ik erachter dat er in onze drukke maatschappij weinig ruimte, laat staan begrip is om 'zoekend' te zijn als mens.  Maandenlang lukte het me niet om 'in beweging' te komen, terwijl ik nochtans geen burn-out of depressie had. Ik was niet ziek, ik was kerngezond. En ik had tijd met hopen.

Maar mijn ego - het beeld dat ik van mezelf had opgebouwd als sterke, hardwerkende vrouw die voor alles in haar eentje oplossingen vindt - was wél stevig door elkaar geschud. Ik voelde een diepe schaamte en mijn zenuwstelsel reageerde daarop alsof ik in levensgevaar was. Ik klapte dicht en trok me terug uit de wereld die vrolijk verder draaide zonder mijn deelname eraan.

Rationeel wilde ik het mezelf gunnen om te 'mogen stilstaan' na zoveel jaren van onafgebroken jakkeren,

maar emotioneel ervaarde ik 'stilstaan' beangstigend in een wereld die nooit stopt met draaien

Te trots om hulp te vragen

Eerlijk gezegd voelde ik me ook te trots om hulp in te roepen. Ik, die de carrièreladder flink had beklommen en voorbije jaren als manager en consultant heel goed voor anderen geweten had wat er gebeuren moest, kon nu niet voor mezelf verhelderen hoe ik met deze situatie moest omgaan. Pijnlijk hoor. 

Toch piekerde ik verder in mijn eentje, want ik wilde mijn naasten vooral niet 'tot last' zijn. Ik droeg al niet bij aan het huishoudbudget, DAT was al beschamend genoeg.

Mijn stil verlangen van weleer om ooit zelfstandig te worden, sneeuwde onder door twijfels:

• Of ik wel 'geschikt materiaal' zou zijn voor het zelfstandig statuut bijvoorbeeld. Want als uitgesproken introvert voelde ik er weinig voor om mezelf 'te gaan profileren'; ik was een rabiate tegenstander van sociale media bijvoorbeeld en nu zou ik daar wel 'op MOETEN'
• Als creatief generalist had ik bovendien zoveel interesses die ik allemaal even boeiend vond: zou ik me in de toekomst moeten gaan specialiseren en daardoor limiteren? Oh horror...

Kortom: ik reed mezelf steeds vaster in mijn hoofd.

Waarom 'in between jobs' kan voelen als de hel voor een workaholic

Wie kampt met het gevoel professioneel gefaald te zijn - die overtuiging had zich ondertussen meester gemaakt van mij - heeft het knap lastig om zich nog 'een gedroomde toekomst' voor te stellen.

'In between jobs' vertoeven, vereenzaamt ook, omdat je omgeving vrolijk verder raast, waardoor je jezelf al snel 'een outcast' voelt. En zodra je een uitkering ontvangt, ook nog 'een profiteur' van de sociale zekerheid.

Bovenal voelde ik veel boosheid - of was het verdriet? - over wat ik allemaal fout zag gaan op de arbeidsmarkt. Maandenlang voelde ik mij een zwalpend schip op een woelige zee van vertwijfeling, boosheid, angst en verdriet.

Uit de impasse

Tot ik eindelijk de moed vond op zoek te gaan naar manieren om uit mijn impasse te breken. En toen werd het NOG interessanter:

Overal waar ik op zoek ging naar antwoorden, bood men mij ADVIES aan.

Maar nergens LUISTERDE men echt naar waar ik precies tegenaan liep.

Ik kreeg niet eens de kans om 'onder woorden' te brengen wat er speelde en waar ik behoefte aan had, tenminste:

• niet zonder meteen in een bepaalde richting geduwd te worden,
• een label opgekleefd te krijgen,
• of 'één zaligmakend advies' aangereikt te krijgen

En toen bedacht de proces- en leefwereldverbeteraar in mij: dit moet toch beter kunnen. 

Sterker nog: dit kan IK beter.

Daar en dan zijn de zaadjes voor coachingspraktijk Kantelpunt ontsproten. Ik schoolde me volledig om en vond de moed om wél te beginnen als zelfstandige.

Kantelpunt bleef met mij evolueren:

1. Eerst bood ik gesubsidieerde loopbaanbegeleiding aan in onderaanneming bij bestaande loopbaancentra: dat was nodig om de nodige coachingservaring op te doen, al ontdekte ik al snel dat mijn eigen invulling behoorlijk afweek van het bestaande aanbod aan loopbaanbegeleiding
2. Zodra ik voldoende coachingsuren op de teller had om op eigen vleugels te gaan vliegen, werd Kantelpunt zelf een erkend loopbaancentrum. Een 'centrum' dat bewust NIET met onderaannemers werkte, want ik wilde mensen coachen, niet 'een bedrijf leiden'. Bovendien was ik van mening dat je subsidies van de overheid niet moet gebruiken om er een businessmodel van te maken (wat profetische woorden bleken in 2025, toen die subsidies door minister Demir stevig werden afgebouwd)
3. Zachtjesaan breidde ik mijn 'aanbod' uit naar lifecoaching en levensloopbegeleiding, met bijzondere aandacht voor mid-lifers en senioren die 'waarderend ouder willen worden' in liminale tijden': kantelen van ego naar eco, zeg maar 
4. De pandemie maakte één-op-één werken erg moeilijk tussen 2020 en 2022: ik coachte mensen buiten, op ons terras, met voldoende afstand tussen ons: een tang op een varken in het werk dat ik doe en dat zoveel nabijheid vraagt
5. Sinds 2022 heet ik vooral leefwereldverbeteraars, systeemdenkers en gevoelige, creatieve zielen welkom die vastlopen in systemen die hen belemmeren om authentiek door het leven te gaan en écht toegevoegde waarde te bieden. Want steeds meer mensen lopen aan waartegen IK destijds aanliep. En dan is het tijd om te kantelen...

Laten we eens uitzoomen op metaniveau op hoe het perspectief op economie veranderd is sinds de industriële revolutie en hoe dat onze mindset en ons wereld-en mensbeeld beïnvloedt:

UIT: Rethinking value - artikel op Restory door Mischa Verheijden, met Reon Brand

Die evolutie leidt tot verschillende toekomstbeelden, zoals hier uitgewerkt door diezelfde Reon Brand:

De GAIA-metafoor past uitstekend bij de KANTELPUNT visie, een visie waarin ik mensen uitnodig hun focus te kantelen van 'ego' naar 'eco' omdat ik tijdens mijn leven ontdekte dat één van de oorzaken waarom mensen zich zo leeg en machteloos voelen gelinkt is aan het verlies aan verbinding: met onszelf en met elkaar, met onze naaste omgeving, met 'de maatschappij' als geheel ook.

Uiteraard heb ik dit niet allemaal zelf uitgevonden, ik sta op grote schouders van het oosterse zenboeddhisme en de TAO, de zuiderse UBUNTU en UMUNTU, samen met andere natuurlijke levensvisies van indigenous people, aangevuld met westerse methodieken als verbindende communicatie, in het verleden ook omarmd door mensen als Gandhi en Martin Luther King.

Ook de comparatieve filosofie inspireert mij zeer, net omdat ze zoveel strekkingen verbindt.

Elementen uit al deze filosofieën maken dan ook onderdeel uit van de coachingstrajecten bij Kantelpunt.

Oplossingsgerichte coaching bleek voor mij als professional de best geschikte vorm om persoonlijke begeleiding aan te bieden: het transformerende van die aanpak ligt mij nauw aan het hart, de impact is immers instant voelbaar. 

Gaandeweg ontdekte ik dat de manier waarop ik mensen individueel begeleid ook geschikt is om mensen te leren omgaan met grotere existentiële onzekerheden, zoals de gevolgen van klimaatontwrichting en ecocide.

Het gaat bij klimaatpsychologie immers ook over leren omgaan met boosheid, angst en verdriet, over verbinden met een diepmenselijke behoefte aan veiligheid, over ontdekken wat onze copingstrategieën zijn als we verbinding of veiligheid verliezen; enkel de schaal van 'de uitdaging' is anders...

Dat we als mensheid sinds de jaren '70 met een rotvaart onze 'buiten' verwoesten, heeft uiteraard impact op onze 'binnen', op hoe we ons verhouden tegenover die verwoesting én het lijden dat daarvan het gevolg is. Vooral omdat het ALLE leven op onze planeet impacteert, nu én in de toekomst: dat is nogal moeilijk te 'bevatten' voor een mensenbrein dat graag controle heeft.

De schaal waarop we kunnen overvallen worden door schuld en schaamte hierover, houdt risico's in: we kunnen immers verzanden in apathie of ontkenning en dan ontbreekt het ons aan daadkracht om alsnog actie te ondernemen.

Terwijl je ook in metacrisistijd bewust begaan kan zijn met een vraag als 'wie wil ik zijn in tijden van crisis?' Als kantelaar geloof ik dat er OOK IN DEZE LIMINALE TIJD kansen liggen om ons bewustzijn te verhogen en onze manier van 'mensen' grondig te 'kantelen'. 

Daar hoort het onszelf in vraag stellen, onze denkkaders bevragen te beginnen bij ons wereldbeeld absoluut bij. Wanneer je - zoals ik - een integraal wereldbeeld koestert, geloof je namelijk dat alles met alles is verbonden. Dan kan je simpelweg niet anders dan op die manier in het leven staan en hopen dat het tijdperk van het symbioceen' eraan komt, een tijdperk waarin we ons als mens wat nederiger gaan gedragen en beter zorg dragen voor al wat ons omgeeft en waar we interafhankelijk van zijn.

Dat hoeft overigens geen achteruitgang te zijn, wel integendeel!

Omgaan met grote onzekerheden en chaos kan je wel degelijk leren en ik begeleid mensen daar graag bij.

• schrijven, aan verschillende websites zoals https://www.kantel.be/, https://www.ilseschorrewegen.be/, https://www.kantelmanifesto.be/ en https://buymeacoffee.com/ilseschorrewegen, een hobbyproject rond het proces van waarderend ouder worden, met name in een wereld die op een kantelpunt staat...
• bijleren: een dag niet gelezen of geleerd, is een dag niet geleefd!
• kwaliteit boven kwantiteit verkiezen, altijd
• beleving en ervaringen verzamelen, boven 'spullen verzamelen'
• dutjes doen: in een wereld die doordraait, is dat een vredelievend teken van verzet
• wandelen in de natuur, héél enthousiast zwaaien naar koeien en veel foto's nemen met mijn smartphone
• dagdromen
• stilte en rust, als zuurstof voor mijn rusteloze brein:

"Er zijn bepaalde hulpbronnen die wij gemeenschappelijk hebben, zoals de lucht die we inademen en het water dat we drinken. We beschouwen die als vanzelfsprekend. Maar doordat deze bronnen zo wijdverbreid beschikbaar zijn, maken ze wel ALLES wat we doen mogelijk. Voor mij is stilte ook zo'n soort hulpbron. Net zoals zuivere lucht ademhaling mogelijk maakt, maakt stilte, in bredere zin, gedachten mogelijk. De beschikbaarheid van stilte levert zonder meer een bijdrage aan creativiteit en innovatie."

— uit: Matthew B. Crawford, De wereld buiten je hoofd, een filosofie van de aandacht, 2015 - check Waerbeke VZW voor meer

• vogels voeren
• kijken naar bomen, stappen in stromende rivieren, de aarde in onze tuin doorwoelen, turen naar de maan en de sterrenhemel 
• petrichor opsnuiven, de geur van regen op droge aarde
• tijd met mezelf doorbrengen, via meditatie, yin en nidra yoga

•  slow: je ervaart zoveel meer als je vertraagt...
• het kleine eren, als in 'small = beautiful', 'de kleinste vogel zingt het mooiste lied'
• actief kijken en luisteren, diep voelen, verbinden, denken, vertellen & schrijven
• leven en werken door elkaar laten lopen, zonder onderscheid te maken tussen die twee
• leren en ontwikkelen, door continu bij te scholen, veel te lezen, maar vooral door het leven te savoureren, met vallen en opstaan

• de warme relatie die ik altijd had en nog steeds heb met mijn ouders: zonder hen was ik er niet geweest, die gedachte maakt nederig en dankbaar voor het leven dat mij liefdevol werd geschonken
• de permanente evolutie in de relatie met mijn levensgezel Erik
• de kracht van vriendschappen
• verhalen, in alle vormen: papieren boeken, tv-series, films en documentaires, podcasts, een-op-een-gesprekken: woorden creëren werelden en door de narratieven te veranderen, veranderen we de wereld

•  de stad waar ik geboren ben: Lier, in België
• traag fietsen en genieten van het uitzicht
• filosofie als bron van troost en inzicht, om mijn nieuwsgierige linkerbreinhelft te voeden
• schoonheid in de vorm van binnenhuisinrichting, tuinontwerp, maar ook kwalitatieve kleding, als voeding voor mijn ziel én mijn creatieve rechterbreinhelft
• ecologisch denken, voelen en doen: het besef dat alles met elkaar in verbinding is, kreeg ik al op jonge leeftijd mee; daarom was het voor mij mindblowing om op volwassen leeftijd vast te stellen dat niet elk mens hiervan doordrongen is
• als lid van Natuurpunt en Velt probeer ik alsnog mijn steentje bij te dragen om meer ecologisch bewustzijn in de wereld te krijgen en zelf te brengen
• mijn tuin die ik bewust laat verwilderen 

• empathie als middel om mensen te verbinden en de wereld grondig te veranderen
• positief én kritisch denken in één
• én-én in plaats van of-of
• nuancering: vele tinten grijs, in plaats van zwart-wit
• de kracht van kwetsbaarheid
• traagheid en vertragen, bedachtzaamheid
• stilstaan, als katalysator voor verandering, bloei en duurzame groei
• verwondering als middel tot verbeelding en verbeelding als middel tot verbinding
• vragen stellen: vele malen krachtiger dan 'antwoorden geven'
• dankbaarheid

Het komt allemaal samen in dit kantelmanifesto dat ik origineel schreef in coronajaar 2020:

en later nog verder uitdiepte, tot dit resultaat:

Het duurde 55 jaar om de mens te worden die ik vandaag ben en ik beschouw mezelf nog altijd in de leer om mens te worden...

• Op mijn LinkedIn-profiel kom je meer te weten over mijn professioneel verleden dat mee aan de basis lag van mijn huidige missie en visie
• Hier lees je wat een loopbaanbegeleider moet kennen, kunnen, weten, doen en zijn volgens de Vlaamse overheid; schrik niet, het is... VEEL
• Mijn inspirerende verhalen, blogartikels en opiniestukken verhullen veel over mijn integratief wereld-en mensbeeld. Dat betekent dat ik het universum als een evoluerend, spiritueel betekenisvol geheel zie en waarheid en kennis vind door een integratie van methoden en paradigma's, wetenschap én spiritualiteit. De kracht van dit wereldbeeld is het vermogen om wat gefragmenteerd en gepolariseerd is te integreren. Dat is effectief waar ik mijn levenswerk van aan het maken ben door mensen te ondersteunen bij het kantelen van ego naar eco.

Ziehier MIJN vaardigheden, zoals gegenereerd via dit instrument dat jij OOK kan gebruiken om kritisch naar je eigen profiel te kijken in het kader van de toekomstvaardigheden zoals 'werkgevers' ze definieerden tijdens een World Economic Forum: