Ik heb als beelddenker een bijzondere verhouding met tijd en word er niet graag mee geconfronteerd: ik draag geen horloge en in ons huis hangen geen klokken. Ondanks omnipresente tijdsindicaties - via de wekker, PC, telefoon, keukentoestellen, tablet, in de wagen,… - verlies ik namelijk voortdurend alle besef van tijd: ik weet wel hoe laat het is op het moment dat ik naar een klok kijk, ik weet hoe laat ik een volgende activiteit voorzien heb om te gaan doen, maar de periode tussen het nu en het moment waarop ik iets anders ga doen, die is moeilijk in te schatten voor mij. Eens ik in een bepaalde activiteit duik die goed voelt, verlies ik me erin en is er alleen nog ruimte.

Digitale klokken - met hun momentopname - helpen daar ook niet bij. Zo'n on-eindige, ronde wijzerplaat waarop je de wijzers ziet voortschrijden ten opzichte van het geheel plaatje, dat geeft al een beter inzicht in het tijdsverloop. Een zandloper, die geeft nog meer rust: daarin verglijdt het zand – en dus de tijd - zonder metrische indicatie: heerlijk. Het doet je realiseren hoe kostbaar tijd en tegelijkertijd hoe beperkt en futiel metrisch tijdsbesef is.

Breinvoorkeurprofielschets van iemand met een voorkeur voor de rechterbreinprocessen - Copyright NBI - Neethling Brain Instruments

Breinvoorkeurprofielschets van iemand met een voorkeur voor de rechterbreinprocessen - Copyright NBI - Neethling Brain Instruments

Mijn bijzondere verhouding met tijd komt door mijn breinvoorkeur. Ik ben iemand die bij voorkeur de rechterkant van mijn brein inzet - ook wel als beelddenker of visueel-ruimtelijk denker bestempeld - in tegenstelling tot de begripsdenkers die bij voorkeur de linkerkant van hun brein gebruiken voor hun denkprocessen. Tijdsbesef-en controle bevinden zich aan de linkerkant van ons brein en die kant geniet merkelijk minder mijn voorkeur. Dat weet ik omdat ik via een methode om breinvoorkeuren in kaart te brengen – NBI © of Neethling Brain Instruments - mijn eigen breinvoorkeur leerde kennen en meteen ook inzicht kreeg in de andere breinvoorkeuren die bestaan. Goh, wat viel er dankzij dat inzicht veel op zijn plaats in mijn leven!

Go with the flow...

Zo begreep ik dat die rechterbreinvoorkeur me een absolute ramp in tijdsdenken maakt. Ik ben op mijn best als ik me kan verliezen in het moment, als ik zinvol bezig ben, kwaliteit mag leveren, alle besef van tijd daarbij vergetend. Voor mij is dat waar vakmanschap over gaat.
Sommige mensen omschrijven dat gevoel als 'flow' en benijden mij om dat talent. Zelf moeten zij cursussen mindfullness en yoga volgen, of op reis gaan naar Afrika of Azië om eens af en toe in zo'n staat te geraken, terwijl het bij mij redelijk automatisch gaat, mits ik voor de juiste context zorg.

Begripsdenkers - of lineair denkers - omschrijven rechterbreindenkers wel eens als naïeve dromers. Hoewel ik vandaag ongelooflijk trots ben op die omschrijving – omdat ik ondertussen de kwaliteiten ken die bij mijn profiel horen en ervan overtuigd ben dat de toekomst aan de rechterbreiners is, omdat de wereld zoals we die kennen op een kantelpunt staat - is die fierheid er niet altijd geweest: heel mijn leven al zijn er mensen die op mij foeteren telkens ik het moeilijk heb met tijdrestricties of wanneer het volgens hen lijkt dat ik niet helemaal aanwezig ben in het moment.

Niet dat dat foeteren vaak gebeurde in mijn professioneel leven: al heel jong leerde ik dat ik me maar beter kon conformeren aan die obsessie van anderen met tijdsdenken en aldus werd ik er zelfs heel goed in. Wij doen immers alles OP TIJD, binnen bepaalde TIJD, onder TIJDSDRUK. Vele jaren werd ik zelfs geroemd om mijn strak tijdsbeheer, mijn organisatievermogen, mijn timemanagementvaardigheden, afgewerkte to-dolijstjes en de rigiditeit waarmee ik met al die zaken goochelde en er anderen in wegwijs maakte.

Nochtans bleven al die tijd deadlines, op tijd komen en vooral binnen té beperkte tijd kwaliteit afleveren stressfactoren voor mij. Tot op een bepaald moment die stressfactoren zo zwaar wogen, dat ik door mijn obsessie met TIJD al mijn creativiTEIT en daarmee ook mijn eigenheid verloor. Dat was voor mij een kantelpunt: ik wilde begrijpen hoe het kwam dat ik energie verloor, terwijl ik toch die dingen deed waarin ik erg goed was.

Aangeleerde vaardigheid (competentie) is niet gelijk aan aangeboren vaardigheid (talent)

Zo ontdekte ik dat er een onderscheid bestaat tussen goed zijn in iets en iets graag doen. Het verschil tussen een aangeleerde vaardigheid en een aangeboren talent werd me pijnlijk duidelijk. Dankzij inzicht in mijn breinprofiel ontdekte ik dat ik helemaal niet goed ben met tijdsbeheer, zelfs een aangeboren afkeer heb van strakke structuren en processen, van hokjesdenken, van hiërarchie, terwijl ik net wel talent heb voor CREATIVITEIT, innovatief en out-of-the-boxdenken en MENSGERICHTHEID. Wel heb ik tijdsbeheer aangeleerd: ik ben nog altijd een krak in het adviseren van anderen hoe ze met tijd kunnen omgaan, ken ontzettend veel tools en technieken, maar het blijft allemaal aangeleerd gedrag dat me energie kost.

Dankzij inzicht in de verschillende breinvoorkeuren, begreep ik ook hoe haaks bepaalde voorkeuren op elkaar staan, hoe verschillend wij allemaal zijn en hoe we allemaal door een andere bril naar eenzelfde realiteit kijken…Met alle mogelijke conflicten, spraakverwarringen, oordelen & onbegrip voor elkaar van dien én met energieverlies als gevolg. In tijden waarin burn-out welig tiert toch een heel belangrijk gegeven!

Een beelddenker op een kantelpunt

Een kantelpunt is hét moment waarop het NA drastisch anders wordt dan het VOOR: met het oog op een betere persoonlijke energiebalans, ging ik daarom beter voor mezelf zorgen en op zoek naar een job die mij op lange termijn vooral energie zou geven, waarin ik dus zowel mijn creatief out-of-the-boxdenken, als mijn mensgerichtheid kon verzoenen.

Death_to_stock_Ideeen - https://www.kantel.be/blog/

Doorheen mijn professioneel leven in verschillende rollen, functies en sectoren leerde ik dat het een universeel gegeven is dat WAARDERING mensen vleugels geeft. Een gebrek aan waardering zorgt er dan weer voor dat mensen wegkwijnen, zichzelf verliezen of opbranden, kortom: niet gelukkiger worden en ook niet efficiënt of effectief werken, alle managementtechnieken, opgelegde structuren en processen ten spijt. Streven naar een wereld waarin elk individu zich gewaardeerd voelt omwille van zijn of haar unieke bijdrage, waardoor al die mensen op hun beurt het beste van zichzelf willen geven, zou een wezenlijk verschil kunnen betekenen in onze maatschappij op een kantelpunt: dat werd mijn missie.

Geboeid door het breinvoorkeurgegeven werd ik gecertificeerd licentiehouder zodat ik anderen inzicht zou kunnen geven in hun breinvoorkeur. Ik schoolde bij tot oplossingsgericht loopbaancoach en wat later ging ik aan de slag als kantelaar en carrièrecoach. Ik zou me me zowel op de individuen richten, als op de werkgevers.

Levensloop(baan)coaching voor individuen

Weinig mensen kunnen hun unieke bijdrage benoemen! Het is moeilijk om waardering te krijgen voor je talenten, als je deze zelf niet goed kent! Je eigen talenten benoemen, is een hele klus, want voor jou is je talent heel gewoon; mensen inzicht geven in hun unieke bijdrage, hen woorden geven waarmee ze hun talent zichtbaar kunnen maken, is vandaag één van mijn rollen.

Als carrièrecoach bied ik hogeropgeleide, mature zinzoekers helderheid wanneer ze op een professioneel kantelpunt staan: ik inspireer hen rond het onderscheid tussen talenten en competenties en de impact die het verschil tussen beiden heeft op de energiebalans. Ik vertel over de diversiteit aan breinvoorkeuren en de fantastische opportuniteiten die dit gegeven biedt om beter met anderen samen te communiceren, leven en werken, met respect voor je eigen energiebalans. 

Talent-& loopbaanmanagement, intern communicatie-advies & veranderbegeleiding voor bedrijven

Waardering tonen, daar is op grote schaal nood aan in onze maatschappij, in onze bedrijven en organisaties op kop, die al te vaak eenzijdig gefocust zijn op straffen of belonen. De leidinggevenden en de medewerkers zelf werden dus mijn tweede doelgroep. Organisaties of bedrijven die mensgericht willen ondernemen, begeleid ik bij hun stappen naar een waarderende organisatiecultuur , zodat er opnieuw ruimte en aandacht komt voor de unieke bijdrage van elk persoon. Mensen zijn immers bronnen – sources – in plaats van resources. Mits de juiste bedding - lees: organisatiecultuur - stromen ze vanzelf!

Unsplash Jeff Sheldon Sprankelende bronnen - www.kantel.be

Vandaag inspireer ik bedrijven hoe zij kunnen kantelen naar een waarderende organisatiecultuur, door meer mensgericht te ondernemen, door hun medewerkers te verbinden & te waarderen. Hierdoor ontstaat intrinsieke motivatie die vele malen beter rendeert dan gelijk welke extrinsieke motivatie. Dit vraagt geen extra geld, het vraagt wel een andere attitude, mindset én goede communicatie.

Herken je jezelf in dit verhaal? Wil jij graag inzicht in jouw breinvoorkeur?

Of ben jij een werkgever met een boontje voor mensgericht ondernemen en wil je weten hoe inzicht in de breinvoorkeuren van je medewerkers jou kan helpen om beter samen te werken en de juiste persoon op de juiste plaats te krijgen?

Contacteer me dan!

Ilse Schorrewegen - ilse@kantel.be

Kantelaar

https://www.kantel.be/droomambassadeur-voor-kantelpunt/

Wil jij proeven van kantelen?

Vrijblijvend een aantal coachingsvragen ontvangen die jou alvast meer rust in je hoofd bieden: zegt je dat wat?

Vul hieronder je gegevens aan en ik stuur ze in jouw richting.

Van harte,

Ilse Schorrewegen

Je voorproefje is onderweg. Veel plezier ermee!

Share This

Delen?

Deel dit kantelverhaal met jouw vrienden of contacten.