Working Out Loud (#wol) & personal branding

Working Out Loud (#wol) & personal branding

Wanneer een methodologie als mogelijk antwoord op de heersende inertie bij veel werknemers wordt geponeerd, word ik nieuwsgierig. In het kader van mijn passie voor waarderende organisatieculturen - waarin mensen met plezier het beste van zichzelf geven, zodat bedrijven gaan bloeien en zowel klanten als medewerkers zich met hart en ziel aan het bedrijf verbinden - wilde ik meer over het fenomeen Working Out Loud (#wol) weten. Zo kwam ik terecht bij de website van John Stepper, al werd de term Working Out Loud blijkbaar al veel eerder gebruikt, in 2010, in ICT-middens.

John Stepper kan ik omschrijven als een fellow-kantelaar die enerzijds individuen helpt om een zingevend persoonlijk en professioneel leven uit te bouwen en anderzijds bedrijven helpt om een meer open organisatiecultuur van verbinding te creëren. Hij doet dit momenteel door de technieken van Working Out Loud te verspreiden, onder andere in de vorm van een boek en ook in een Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License.

Waarover gaat Working Out Loud (#wol)?

#wol is een methode, een stappenplan, met als doel BETERE RELATIES OPBOUWEN + LEREN, om op die manier meer te kunnen genieten van elke (werk)dag en veel meer uit je (professioneel) leven te halen.

Op TedEx omschrijven ze #wol als  "Dale Carnegie meets the Internet":

  • In plaats van simpelweg de carrièreladder te beklimmen, investeer je in verdiepende relaties tijdens je werk
  • In de plaats van te netwerken om 'iets gedaan te krijgen', ga je netwerken omdat je het fijn vindt genereus te zijn, kennis te delen en te leren van anderen
  • Je maakt zichtbaar wat je doet en je toont jouw inzet als jouw bijdrage aan een groter geheel, ook als het werk nog 'in progress' is: het wordt immers beter onder invloed van feedback van anderen
  • Social media (LinkedIn, Facebook, Google+, maar ook Pinterest, Instagram, ...) zijn daarbij je vriend, net zoals social networks (Yammer, Confluence,...)
  • Via peer support - de steun van anderen - kom je ook daadwerkelijk tot gedragsverandering: anderen moedigen jou aan je doelen te verwezenlijken

Is Working Out Loud nieuw?

Dat denk ik niet. Ik zie inhoudelijk weinig verschil met de inzichten uit een boek als 'Show your work' van Austin Kleon, nog altijd één van mijn favorieten. Kleon vindt allicht meer aansluiting bij de wat creatievere zielen, niet in het minst omdat hij ook 'Steal like an artist' schreef.

John Stepper zie ik eerder aansluiting vinden bij de meer lineaire denkers, de ICT-ers & procesfans, de managers van velerlei slag en kunde. Wat maakt het uit: als mensen op een fijnere manier gaan samen werken, als bedrijven gaan werken aan die waarderende organisatiecultuur waarin #wol perfect een plekje kan krijgen, ben ik als Kantelaar al lang tevreden.

Wat kan jij er mee?

Het boek en de website leert je de methode aan: na 12-weken vergaderen met je 4 à 5 'peers' ben je in staat een netwerk uit te bouwen - en dus verbinding te maken met mensen - in de richting van een doel dat je graag wil bereiken, door te werken rond volgende vragen:

  • Wat probeer ik te bereiken?
  • Wie kan me hierbij helpen?
  • Op welke wijze kan ik een bijdrage leveren aan die mensen, om onze relatie te verdiepen?

Een concreet voorbeeld van een plek waar #wol-principes worden toegepast, is het Yammer netwerk The lighthouse, waar zowel HR-mensen die voor bedrijven werken, als externe adviseurs, als iedereen die wil bijdragen van mening kan wisselen over Het Nieuwe Werken.

Wat vind ik ervan als kantelaar?

Mijn inziens is #wol een mix tussen de principes van Agile werken, User testing (thinking aloud) + (organisatie)coachingstechnieken om meer betrokkenheid te creëren tussen mensen.

  • Er zijn nog wel 'afspraken' - of regels/procedures - te volgen, er is immers een stappen-plan
  • Tegelijkertijd moedigt de methodologie je aan om spontaan en warm-menselijk te zijn in de interactie met anderen
  • Hedendaagse manieren van communiceren worden ingezet om te voldoen aan 's mens oudste wens, namelijk verbinding maken met anderen en op die manier ook waardering ervaren voor de eigen bijdrage.

Old school managementdenken + mensgericht werken, d.m.v inzet van technologie die verbinding mogelijk maakt op bijzonder efficiënte wijze = meer zingeving ervaren dankzij je werk & beter werk leveren => dat kan ik alleen maar toejuichen want het is een redelijk holistische manier om naar de zaak te kijken: hoofd, hart, handen en ziel komen aan bod.

Zelf schrijft Stepper er dit over: 

Working out loud combines the age-old principles for building meaningful relationships with the modern abilities to share your work, get feedback, and interact with others who share your interests. It wraps all of this in a mindset of generosity. You share and connect, not to show off or create a personal brand, but to genuinely help other people.

If you were to describe someone who worked out loud, you might say she's:

  • visible
  • connected
  • generous
  • curious
  • purposeful

Hoe past Working Out Loud in het werken aan je persoonlijk merkstrategie (personal branding)?

Mijn kritische bedenking bij de uitleg hierboven is dat John het zo formuleert alsof werken aan je eigen merkstrategie - personal branding - gelijk staat met stoefen over jezelf en netwerken gelijk is aan het nastreven van enkel je eigen belangen. Ik ben het daar fundamenteel mee oneens en kan tegelijkertijd perfect begrijpen dat personal branding en netwerken door veel mensen vandaag - ten onrechte - op deze manier wordt ervaren, omdat ze zo weinig goede voorbeelden zien!

Daar zie ik meteen de grote uitdaging voor bedrijven om #wol in te voeren: individuele belemmerende overtuigingen weerhouden nogal wat mensen ervan om met #wol - of Personal Branding - aan de slag te gaan:

  • Wie zit er te wachten op wat ik doe? Wie gaat dat willen lezen, laat staan feedback op geven?
  • Als ik informatie aan het delen ben, werk ik dan eigenlijk wel?
  • Wat met veiligheid en vertrouwelijkheid: ga ik geen policies schenden door te delen wat ik doe?
  • Als ik toon wat ik doe en ken, toon ik me kwetsbaar: door hulp te vragen, geef ik aan geen superman/vrouw te zijn en niet alles te weten. Komt mijn job dan niet in het gedrang, gaan mensen mij nog wel als expert zien?
  • Waarom zou ik anderen beter willen maken? Dan gaat de concurrent toch gewoon lopen met mijn ideeën?
  • Zelfs als ik het zou willen, ik ben niet goed in schrijven: hoe begin je daar aan?

Herkenbaar?

Geen nood: een goede coach kan jou helpen om deze overtuigingen om te buigen. Het volstaat te erkennen dat jij worstelt met één van deze overtuigingen én er graag mee aan de slag wil.

Het credo 'kennis = macht' is ondertussen al lang voorbijgestreefd, in tijden waar informatie voor iedereen toegankelijk is via het internet én in tijden waarin je onmogelijk nog alles kan weten, ook niet als expert!

Sharing = caring heeft dat oude credo vervangen. Door te tonen wat jou passioneert en boeit én door het proces te delen hoe jij informatie tot kennis omvormt, schep je veel extra mogelijkheden om erkenning van anderen te krijgen voor jouw bijdrage én zal je steeds meer gevraagd worden om datgene te doen wat jij graag en goed doet. Mensen helpen elkaar graag en maken elkaars werk beter: het volstaat om hulp te vragen en je zal ze krijgen. Je hoeft echt niet alles alleen te kunnen of te doen.

Wat mij betreft, is #wol dus een heel goede manier om te werken aan je persoonlijk merkstrategie: 

Duidelijk maken wie je bent, waarvoor je staat en waarvoor je gevraagd wil worden, door vanuit oprechte interesse verbinding te maken met anderen, zowel in je privé als in je professioneel leven, en al je kennis en passie delen, op alle mogelijke manieren.

Vragen die je daarbij helpen zijn:

  • Waar ben ik enthousiast over, ken ik veel van en doe ik graag?
  • Hoe kan ik met die kennis en ervaring anderen helpen of inspireren?
  • Wat kan ik doen om mijn netwerk kwalitatief te verbreden, verbeteren, de banden hechter te maken door mijn expertise en passie in te zetten?
  • Welke tools / media kan ik inzetten? Welke gebruik ik vandaag al en zou ik gerichter kunnen gaan inzetten, welke wil ik graag nog ontdekken?

En jij, wat denk jij ervan? Zou dit kunnen werken in jouw organisatie? En wat leer jij hier persoonlijk uit? Ik lees het graag...

Mateloos rusteloos op zoek naar zingeving

Mateloos rusteloos op zoek naar zingeving

Met mateloze rusteloosheid las ik het boek Rusteloosheid van Ignaas Devisch, hoogleraar etiek, filosofie en medische filosofie, uitgegeven bij De Bezige Bij. Toepasselijke uitgeversnaam trouwens voor deze titel. Mijn kantelende klanten hebben mijn inziens immers baat bij de lectuur van dit boek, al laat ik hen dat liefst zelf beslissen.
Ignaas Devisch publiceert op het terrein van de sociale, medische en politieke filosofie. De door hem samengestelde bundel Ziek van gezondheid, kritische essays over medicalisering, verscheen in 2013 bij de Bezige Bij.

Je kan het boek bestellen via deze link:

http://www.debezigebij.nl/boeken/rusteloosheid/ Ignaas Devisch

Hoogleraar etiek, filosofie en medische filosofie, Universiteit Gent en Arteveldehogeschool

Streven naar een betere balans, of naar meer passie?

Als Kantelaar begeleid ik hoogopgeleide, ervaren, creatieve kenniswerkers die op een professioneel kantelpunt in hun leven beslissen om te kantelen naar een leven dat meer voldoening schenkt. Ze vertrouwen me wel eens toe te worstelen met het vinden van de juiste balans. Tijdsdruk wordt vaak aangegeven als boosdoener en rusteloosheid omschreven mensen dan als een kwaal die moet bestreden worden, waarbij het hervinden van evenwicht de heilige graal is.

Commercieel vertaalt dit gegeven zich trouwens in een groot aanbod aan cursussen, boeken en coachingspraktijken die mensen hierbij helpen. Daarover schrijft Ignaas:

Vanwaar die koortsachtige zoektocht naar evenwicht? Misschien tekent dit de hedendaagse samenleving wel het meest: de overtuiging dat we onze rusteloosheid eenvoudig zouden kunnen wegredeneren of door middel van één of andere cursus met een verdwijntruc laten verdampen…

Want bizar genoeg schept 'niets doen' ook rusteloosheid voor de meeste mensen. Anders kozen we toch met z'n allen bewust om écht minder te gaan werken en anders te gaan leven? Dat zie ik mijn klanten – en mezelf – allesbehalve doen. Voor even, ja, maar dan heet dat gewoon 'vakantie' of 'sabbattijd'.

Vermoedelijk doelen we eerder op 'onrust' als kwaal.

Onrust ligt namelijk in het verlengde van het versnellingsproces. Rusteloosheid ontstaat als we klagen over drukte en tegelijkertijd bang zijn voor verveling. ... Logisch: het leven is alles wat we hebben en daarom willen we er het maximaal haalbare uithalen.

  • Is 'minder werken' of 'tijdelijk stoppen met werken' op zich dan wel een afdoend antwoord om de heersende golf aan burn-en bore-out een halt toe te roepen?
  • Is structureel verlangzamen het enige juiste medicijn om mensen hun bevlogenheid en betrokkenheid te laten ontdekken of hervinden?

Als kantelaar betwijfel ik of dat voor iedereen werkt: is daar niet vooral passie voor nodig en vakmanschap ook? Maar hoe hervinden mensen dan hun passie? Wel…

Rusteloosheid kan evengoed de motor zijn van passie en creativiteit…Passie doorbreekt misschien het evenwicht in ons leven, maar wat stelt een evenwichtig leven zonder passie voor?

In weerwil van de vraag 'hoe bereik ik een evenwicht?' keert Ignaas in zijn boek de kwestie om: sinds wanneer moeten wij in balans zijn?

Is zoeken naar zingeving zinvol?

Vaker nog dan op zoek te zijn naar evenwicht, komen mijn klanten erachter vooral op zoek te zijn naar zingeving! Daarover schrijft Ignaas in zijn boek het volgende:

We zijn rusteloze wezens en geen enkel verlangzamend leven zal dat verhelpen – dat bewijst hij ook uitvoerig in de rest van zijn boek. Rusteloosheid is trouwens geen probleem: zij vormt de drijfveer voor een interessant en creatief leven.

Dit betekent niet dat we harder moeten werken, maar wel dat we onze mateloze rusteloosheid best inzetten voor die dingen die het leven de moeite waard maken, wat dat ook mag betekenen.

De kern van 'kantelen', zit hem in dat laatste: samen met mijn klanten ontdek ik wat voor hen dingen zijn die hun leven de moeite waard maken. Want dat is natuurlijk heel persoonlijk.

Tegelijkertijd ben ik er samen met de schrijver van overtuigd dat het nefast is voor mensen wanneer de verbinding tussen hard werken en wat hen dat oplevert zoek is. Maar in plaats van ons dan te beklagen over de tijdsdruk waaronder we gebukt gaan, is het wellicht zinvoller om ons over de zin van onze activiteiten te bevragen. Het kunnen verbinden van de persoonlijke levensmissie aan een organisatie-of bedrijfsmissie geeft altijd voldoening!

Want wanneer we het gevoel hebben dat wat we doen, zinloos is, dan wordt arbeid dodelijk voor de creativiteit.

Een vaak gehoorde klacht is dat. Wij mensen willen immers het gevoel hebben dat de activiteiten die we stellen ertoe doen. 'Ik wil impact hebben!' hoor ik mijn klanten vaak zeggen. En het Tayloriaanse managementdenken met zijn versnippering van taken heeft ervoor gezorgd dat we vandaag heel fragmentarisch werken en onze rol in het grotere geheel nog amper zien of vatten.

We realiseren ons vaak niet dat we meebouwen aan een machtige kathedraal, we zien onszelf slechts als een metser van een muurtje... Daar heeft gebrekkige communicatie van leiders - die vooral manager zijn - in veel van onze bedrijven ook wat mee te maken.

De kernvraag is daarom niet hoe we aan de drukte kunnen ontkomen, wel hoe we meer rekening kunnen houden met het ervaren van zin of levensvervulling in de activiteiten die we ondernemen, of in de zoektocht ernaar.

Of is zoekend zijn op zich al zinvol?

Let op dat laatste zinsdeel: 'of in de zoektocht ernaar'. Hier ben ik Ignaas zo dankbaar voor!

Ik hoor mezelf geregeld aan gehaaste klanten - die me vragen hoe snel ze door zo'n kantelcoachingstraject kunnen laveren - vertellen dat het proces ook z'n rechten heeft. Natuurlijk kan je in enkele weken proberen kantelen. Maar wat heb je dan bereikt? Meer van hetzelfde tijdens je coachingstraject als in het dagelijks professioneel leven…Is het niet veel interessanter om echt te voelen wat zo'n proces met je doet, hoe het je hart, lijf en leden, je hoofd én ziel beroert?

Gelukkig komen mijn klanten daar altijd zelf achter. Meestal is het kantelen echt begonnen op het moment dat ze me bellen en vragen of ze de volgende afspraak nog even mogen uitstellen, omdat ze voelen nog niet klaar te zijn met het reflectieproces. Ze voelen dan intuïtief aan meer tijd nodig te hebben om te denken, voelen en te experimenteren.

'In een leven vol stress en tijdsdruk keer je de zaken niet om door het individuele leven nog meer onder controle proberen te krijgen. Het streven naar evenwicht of de verwoede pogingen tot meer controle op onze levensomstandigheden bieden geen uitweg, maar maken veeleer deel uit van het niet bereiken van een evenwicht.

Moeten we wel een evenwichtig leven nastreven of is ons streven ernaar een zoveelste uiting van onze rusteloosheid? En trappen we daarmee niet in de val die we juist denken te ontlopen?'

Ik nodig jou van harte uit om mee na te denken over deze vragen. En discussieer vooral mee, door hieronder je commentaar achter te laten.