Van gefrustreerde wereldverbeteraar naar bevlogen levenskunstenaar

Van gefrustreerde wereldverbeteraar naar bevlogen levenskunstenaar

Circle of influence - Steven Covey

Van gefrustreerde wereldverbeteraar naar bevlogen levenskunstenaar

Eerlijk? Ik heb zelf lang gezocht naar een handleiding voor het leven...

Wie mij een beetje volgt op sociale media weet dat 'kantelen die handel!' dé slagzin was waarmee ik vanaf 2015 uitdrukking gaf aan mijn frustraties over, onder andere:

  • polarisatie: leidinggevenden versus medewerkers, overheid versus privé, vakbond versus directie, politici versus burgers, rijk versus arm, dom versus slim, believers versus non-believers: teveel 'versus', te weinig verbinding
  • teveel of-of, te weinig en-en, kortom: verzanden in dualiteitsdenken
  • nutteloze zaken die buitenproportionele aandacht krijgen terwijl levensbelangrijke zaken geen aandacht krijgen
  • curatieve in plaats van een preventieve aanpak bij beleidskeuzes
  • bullshitjobs die mensen tot buzy fools degraderen en hen ziek maken
  • onbewust onbekwame beleidsmakers die vastlopen in kortetermijndenken
  • onnodig tijdverlies door gebrek aan bewustzijn en helder denken
  • machtsspelletjes van mensen wiens ego omgekeerd evenredig is aan hun zelfvertrouwen met vriendjespolitiek, narcisme en verstikkende hiërarchische relaties tot gevolg
  • ongelijkheid in de wereld
  • onrecht tegenover kwetsbaren met onnodig leed tot gevolg voor mens, dier en planeet

 

Hoewel behoorlijk veel van deze elementen zich buiten 'mijn cirkel van invloed' bevonden, voelde ik me er wel persoonlijk verantwoordelijk voor.

Het waren grote energievreters voor mij. Die boosheid en verdriet triggerden, emoties waar ik moeilijk blijf mee wist.

Mijn eigen onmacht om hiermee om te gaan, maakte mij niet altijd tot het aangenaamste gezelschap. Noch voor anderen, noch voor mezelf...

Het leidde zo rond mijn 40e levensjaar tot volgende inzicht:

Kantelen die handel, maar hoe?

'Be the change you want to see' is waar ik altijd al in geloofde, hoe slecht ik me soms ook voelde.

Ik deed ontzettend mijn best en vond dat nog niet genoeg - hallo perfectionisme:

  • zo werd ik zelfstandig, om zo autonoom mogelijke keuzes te kunnen maken
  • koos ik bewust voor een beroep waarin ik holistisch kan werken, ver weg van beperkend hokjesdenken
  • en besliste ik om niet langer te werken voor bedrijven voor wie 'het welzijn van medewerkers' eerder een vorm van greenwashen was, in plaats van een duurzame langetermijnvisie op maatschappelijke bloei
  • in plaats daarvan richtte ik me op individuen die er héél bewust voor kiezen om door mij begeleid te worden, in hun eigen proces naar bloei

Maar al die tijd:

  • bleef ik wel hollen
  • brandjes blussend, onrecht bestrijdend
  • nog steeds worstelend met boosheid en verdriet 
  • en behoorlijk bang voor de toekomst - niet zozeer die van mijzelf, wel die van toekomstige generaties én onze planeet.

 

Al mijn pogingen die 'handel te kantelen' ten spijt bleef er dat knagende gevoel dat ik te weinig impact had.

Op wat er gebeurde in de wereld.

En in mijzelf. 

Het kostte me nog eens behoorlijk wat tijd en grijze haren om tot dit nieuwe inzicht te komen:

Kantelen die handel

Kantel je wandel

Wat een inzicht: lange tijd had IK mij ZELF een identiteit aangemeten die niet goed voelde.

Ik was het ZELF die een bepaald paradigma in stand hield

over wie ik moest zijn en hoe ik moest handelen om 'een goed leven' te leiden...

Pijnlijk ontwaken was dat.

Maar gelukkig kan je het verhaal dat je jezelf hebt aangepraat ook weer loslaten.

Tenminste, als je weet hoe...

Dat ben ik dan maar gaan leren. Want daar gaat kantelen natuurlijk over: je kan wel WETEN wat je te doen hebt in het leven, zolang je het niet DOET, verandert er niets. Dus werd ik terug leerling, in heel nieuwe materie.

Ik claim niet dat mijn eigen pad voltooid is: dat is het pas op het einde van mijn leven.

Tot die tijd blijf ik zelf investeren in persoonlijke ontwikkeling en omring ik mij met mentoren waar ik van kan leren...

Innerlijke processen

Het parcours dat ik hierboven beschreef, was geen lineair proces.

Het verliep in verschillende cycli die ik telkens op een dieper niveau doorliep:

Vertragen en afstand nemen

In plaats van verontwaardigd naar anderen, naar 'de maatschappij' te wijzen voor wat er allemaal fout liep, keerde ik mijn blik naar binnen:

  • hollen en mezelf voorbij lopen, maakte plaats voor vertragen en verstillen
  • 'vluchten' maakte plaats voor doorvoelen, toelaten en accepteren
  • 'vechten tegen' ruimde plaats voor 'kiezen voor'

Allemaal zaken waarvan ik heel lang geloofde dat het 'zever' was én die niet paste bij mijn identiteit van 'ernstig en bezig bijtje'. 'Té veel geitenwollensok, te weinig concreet' zei dat bijtje telkens wanneer iemand mij - met de beste intenties - een spiegel voorhield.

Toch bleek net in vertragen en verstillen, verdiepen, anders luisteren en kijken ook voor mij de heilige graal te liggen.

Gaandeweg kon ik mezelf bevrijden van hardnekkige overtuigingen en meningen die me weliswaar gebracht hadden waar ik stond - dat was niet eens een 'slechte' plek - maar die me ervan weerhielden om me écht gelukkig te voelen en gemoedsrust te ervaren.

Langzaamaan kantelde ik: ik ging anders in het leven staan. Rustiger. Vanuit vertrouwen. Nog steeds alert en kritisch én tegelijkertijd veel milder.

Kortom: bewuster. 

Verantwoordelijkheid nemen over gedachten en gevoelens

Mijn boosheid en verontwaardiging maakten langzaam plaats voor mildheid en mededogen. Mildheid tegenover mezelf en mijn eigen innerlijke criticus. Daarna tegenover de rest van de wereld.

En dat allemaal dankzij het inzicht dat mijn eigen gedachten en overtuigingen mij stevig belemmerden!

Ik ging aan de slag met de verhalen die ik mezelf vertelde over wat er rondom mij, maar vooral IN MIJ, gebeurde.

Want die verhalen kleuren mijn kijk op de wereld:

Over kantelpunt

Ik mag dan het gevoel hebben bijzonder weinig impact te hebben op wat anderen doen en op wat mij en de wereld overkomt, ik heb wel impact op wat ik ZELF doe.

Bovendien heb ik ontzettend veel impact op hoe ik omga met alles wat er gebeurt, op HOE IK ME VERHOUD tot de andere en 'het andere'

Mijn gedachten kan ik namelijk zelf sturen.

Door volledige verantwoordelijkheid te nemen over mijn gedachten en gevoelens ontneem ik bovendien de anderen de macht over mijn welbevinden.

Ik hoef mezelf dus niet te reduceren tot iets of iemand dat ik niet wil of kan zijn.

Ik kan andere keuzes maken. En die andere keuze kan ik elke minuut van elke dag maken.

Bij elke beslissing die ik neem, elke activiteit die ik wel of niet opneem, elke euro die ik al dan niet spendeer.

Dat is pas een gevoel van vrijheid!

Opnieuw gaan leven vanuit verwondering

Vandaag sta ik anders in het leven, meer in verbinding met mezelf én de rest van de wereld.

Deze vragen helpen me om dichtbij mezelf te blijven:

  1. Wat gebeurt er, hier en nu?
  2. Hoe voel ik me daarbij?
  3. Wat vertellen mijn gevoelens mij over waar ik nood aan heb, over mijn waarden en behoeften?
  4. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn behoeften voldaan zijn?

EN

  1. Hoe ervaren de anderen deze situatie?
  2. Welke impact heeft de context op onze perceptie van wat er gebeurt?
  3. Wat moet er gebeuren opdat de behoeften van anderen én de mijne voldaan zijn, zonder schade te berokkenen aan mens, dier of planeet?

Reken maar dat er strategieën te vinden zijn die met al deze belangen rekening houden.

Want door het perspectief te kantelen kom je er achter dat er ontzettend veel prachtige dingen in de wereld gebeuren, als je maar bereid bent om te kijken.

Ik leerde opnieuw kijken vanuit verwondering, zoals ik dat deed toen ik kind was, toen ik nog minder 'last' had van 'filters'...

Meer bewustzijn = minder nood aan controle

Dankzij dat dieper bewustzijn was 'de controlefreak' in mij ook gerustgesteld:

Te weten dat ik controle heb over mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn eigen gedrag, helpt me om de controle over anderen los te laten.

Daar heb ik toch geen vat op...

Net zomin als ik controle heb over wat anderen over mij denken overigens.

Vertragen, afstand nemen, meer vanuit waarneming en minder vanuit oordeel kijken en luisteren, vaker vanuit verwondering leven, onderzoeken hoe wat er gebeurt mij altijd iets kan leren, bracht me rust.

Het hielp me om weg te blijven uit de re-actie.

Minder 'kantelen die handel' dus en meer 'kantelen mijn wandel.'

Kantel je wandel...

Begrijp me niet verkeerd: ageren is prima - zeker in situaties waarin zwijgen geen optie is - maar da's iets anders dan reageren!

Je kan vanuit acceptatie iets willen veranderen, of vanuit weerstand. Dat tweede vraagt veel meer energie.

Vandaag is het mijn intentie om minder 'de rechter' te zijn telkens ik een slecht functioneren opmerk. Ook al merk ik nog héél vaak verbetermogelijkheden op.

Maar in plaats van te reageren op 'het slechte functioneren', zie ik vandaag 'de misvatting'. En ik zie er tegelijkertijd doorheen:  "There is a crack in everything: that's where the light shines through..."

Dat lukt me omdat ik, in plaats van tegen duister te vechten, het licht binnen laat.

Waar ik echt 'duisternis' zie, laat ik mijn verontwaardiging ook gewoon toe. Ik heb geleerd met mildheid naar ALLE emoties te kijken, ook naar mijn boosheid, angst en verdriet.

Elke emotie mag er zijn, maar ik hoef de emotie niet te worden... Het is 'maar' een emotie, getriggerd door 'maar' een verhaal OVER wat er gebeurt rondom en in mij.

...door je perspectief te veranderen

 Nog zo'n pijnlijke vaststelling: wij zien de wereld niet zien zoals ze is, maar zoals WIJ zijn.

Onze binnenwereld is namelijk een afspiegeling van de buitenwereld. En hoe we die buitenwereld zien, hangt af van HOE wij waarnemen.

Of nog:

Zo binnen, zo buiten:

Wat er in mij leeft, zie ik terug in de wereld om mij heen.

De bril waardoor ik naar de wereld kijk, de verhalen die ik mezelf en anderen vertel OVER wat er gebeurt, de paradigma's die ik volg, bepalen hoe ik de wereld zie.

    Dat werkt zo:

    • Voed ik oorlog en verzet in mij? Dan zal ik overal oorlog zien & straal ik dat uit naar anderen
    • Voed ik mijn angst? Dan zie ik overal gevaar en leef ik de hele tijd op mijn hoede 
    • Voed ik vrede in mij? Dan zie ik overal voorbeelden van vrede & straal ik dat uit naar anderen

    Eens je dat principe begrijpt, verkies je al snel om die duistere bril - met alle oordelen en verwijten, haatgevoelens en alles wat verdeelt in plaats van verbindt - achterwege te laten.

    En da's nog niet alles: een heerlijk gevolg dat ik tijdens dat proces vaststelde is:

    JOUW 'kijk op de wereld' bepaalt hoe de wereld naar jou kijkt...

    Met andere woorden:

    Hoe de ander zich tot mij verhoudt, bepaal ik in grote mate zelf

    Ik heb de keuze om vanuit conflict of vanuit liefde uit te reiken naar de rest van de wereld

    En zo transformeerde mijn '40-something' lijfspreuk #kantelendiehandel

    via #kantelenmijnwandel

    naar #kanteljeperspectief

    op mijn vijftigste...

    Pittig parcours

    Ik geef toe: mijn pad was niet altijd makkelijk en het vroeg behoorlijk veel tijd. Maar het was absoluut de moeite waard!

    Uit een behoorlijk gefrustreerde wereldverbeteraar groeide langzaam maar zeker de meesteres in de levenskunst die ik me vandaag voel.

    Hoe werkt kantelen?

    Ik vond RUST in mijn eigen RUSTeloosheid,

    zo ging de ONRUST in mijn leven liggen

    en kwam er gemoedsrust voor in de plaats

    Sommige mensen zullen dat als 'geluk' omschrijven. Want vandaag heb ik meestal vrede met het leven. Ook met de eindigheid van het leven. Waardoor meteen de grootste bron van angst en boosheid, een existentiële angst wegebde.

    Begrijp me niet verkeerd: natuurlijk hoop ik dat ik nog wat tijd krijg om te genieten van mijn nieuw verworven evenwicht. Nu ik mijn eigen eindigheid heb leren omarmen, de zinloosheid van het bestaan kan aanvaarden én er zelf zin aan geef, beschik ik over veel meer energie om van elke dag iets moois te maken.

    Ik beschouw het als mijn morele plicht om bewust te denken en voelen - voorbij de labels van positief en negatief denken - en voorwaarts, vanuit vertrouwen het leven te leven, met alle onzekerheden en niet-weten dat daarbij hoort.

    Het contrast met de pessimist die ik was in mijn jeugdjaren, kan niet groter zijn...

    Mijn omgeving heb ik trouwens niet horen klagen over mijn (r)evolutie, wel integendeel. Alleen al daarvoor kan ik het je aanraden om met dit proces aan de slag te gaan: je stelt er een daad van liefde mee, tegenover jezelf én de rest van de wereld. Want je wordt aangenamer gezelschap voor jezelf én voor anderen van zodra je gemoedsrust vindt in het leven.

    Bonus: verbinden met anderen gaat veel vlotter én je kan ook in het 'alleen zijn' je eigen beste vriend worden.

    Klinkt dat al aanlokkelijk?

    Dan nu het beste nieuws:

    Jij hoeft dit pad niet in je eentje te bewandelen...

    Ondertussen mag ik mezelf een ervaren levensloopbaancoach noemen, ben ik ontzettend fier op mijn beroep dat volledig in lijn ligt met mijn eigen missie en visie op het leven. Al mijn ervaringen uit 'vorige professionele levens' bundel ik met mijn recent verworven vaardigheden om anderen te begeleiden op hun pad.

    Vandaag ontwerp ik kantelcoachingstrajecten die jou toelaten om stapsgewijs en onder begeleiding van een ervaren gids in beweging te komen waar je vastgelopen bent, in je werk of je leven.

    Het beste van oosterse, westerse en Afrikaanse filosofie, positieve psychologie, humanistische levenskunst + wetenschappelijke inzichten rond psychosomatisch welzijn bundel ik in heerlijke persoonlijke bewustzijnstrajecten.

    https://www.kantel.be/

    Getriggerd door mijn verhaal?

    • Heb jij ook een stevig ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel?
    • Lijd jij onder jouw gevoel van onmacht en ben je het beu dat je geliefden en je eigen gezondheid de dupe worden van jouw innerlijke strijd? 
    • Ben je moegestreden en bereid de mogelijkheid te accepteren dat het ook anders kan?

    Laten we dan eens praten met elkaar, klik hier om door mij gebeld te worden...