A-typische vragen over solliciteren en hun antwoorden

A-typische vragen over solliciteren en hun antwoorden

Solliciteren: een spannend proces waarmee we niet zo vaak geconfronteerd worden in ons leven en waar nochtans veel kan van afhangen. Enkele a-typische vragen die ik als levensloopbaanbegeleider regelmatig krijg en mijn antwoorden op die vragen lees je hier.

  • Zit jij zelf met andere vragen? Stel ze me gerust via commentaren op dit artikel, of contacteer me rechtstreeks.
  • Ben je het niet eens met mijn antwoorden? Laat het me dan zeker weten via de commentaren hieronder: ik sta graag open voor dialoog & andere visies.

Hoe zit dat eigenlijk met al die partijen in een sollicitatieproces?

Sollicitatieprocessen duren soms lang en zijn niet altijd even transparant: bepaald frustrerend als je zit te wachten op een antwoord en amper weet van wie je dat ooit gaat krijgen.

Even back to basic:

Waarover gaat solliciteren eigenlijk?

Solliciteren is het proces waarbij 2 evenwaardige partijen aftoetsen of er een match is tussen de vraag en het aanbod die ze allebei hebben. De kandidaat heeft een vraag - h/zij zoekt een plek of opportuniteit waarin hij z'n/haar talent kan tonen en rekent op een beloning, een vorm van erkenning die tegenover de inzet van dat talent staat - en een aanbod: zijn/haar talent en tijd. De opdrachtgever heeft ook een vraag - z/hij zoekt naar het juiste talent om haar/zijn behoefte in te vullen, haar/zijn 'pijn' weg te nemen - en een aanbod: een vorm van erkenning tegenover dat talent en die aangeboden tijd.

Laat het idee los dat een sollicitant enkel een vraag heeft en een opdrachtgever enkel een aanbod: de twee partijen hebben zowel een vraag als een aanbod, het gesprek gaat over de mogelijke match tussen die vier aspecten

Gelijkwaardigheid is de sleutel van elke goede dialoog

Aangezien 2 partijen zowel een vraag als een aanbod hebben, kan je vertrekken vanuit gelijkwaardigheid. Het gesprek gaat over het uitzoeken of er een match is. Heb jij niet dat gevoel van gelijkwaardigheid - hetzij als kandidaat, hetzij als opdrachtgever - tijdens een sollicitatiegesprek, dan kan je je vragen stellen bij de professionaliteit - of het ego - van de persoon aan de andere kant van tafel. Of dat van jezelf.


Wie verdedigt die derde partij nu eigenlijk echt?

Soms is er nog andere partij in het spel, een tussenpersoon, bijvoorbeeld een interimkantoor, een wervings-of selectiekantoor, een assessor of een headhunter. Er wil nog wel eens onduidelijkheid bestaan over wie die tussenpersoon nu eigenlijk dient, want eigenlijk hebben tussenpersonen 2 klanten, nl de opdrachtgever én de kandidaat. Sommige tussenpersonen doen heel erg hun best om de 2 partijen ervan te overtuigen dat zij vooral in hun belang werken.

Maar welke belangen verdedigt zo'n tussenpersoon dan finaal het hardst? Wel, het helpt om je de vraag te stellen: wie betaalt de diensten van de tussenpersoon?

Er is een spreekwoord dat zegt 'wiens brood men eet, diens woord men spreekt'...

Uitzonderingen bevestigen overigens de regel. Ik ken tussenpersonen die heel ver gaan in het verdedigen van kandidaten tegenover hun opdrachtgever en vervolgens door hun eigen overste teruggefloten worden omdat commerciële belangen finaal primeren en men de opdrachtgever niet wil verliezen. Heel frustrerend voor die tussenpersonen én voor hun kandidaten.

Ben jij op zoek naar iemand die vooral jouw belangen als kandidaat in het achterhoofd houdt, dan heb je meer baat bij een externe en individuele loopbaancoach die door jou betaald wordt. Die zal je echter zelden rechtstreeks naar een job toeleiden, dat is niet de verantwoordelijkheid van een loopbaancoach.

Het is dus verstandig om de verschillende spelers in wervings-en selectieland op de juiste manier in te schatten - bevraag hun rol als het je niet duidelijk is - en bij elke partij de juiste verwachting neer te leggen.


Hoe vind ik tijd om te solliciteren terwijl ik voltijds werk?

3 kernwoorden - anticipeer, plan en automatiseer - in 6 punten

1. Zorg dat je weet wat JIJ wil, dat je helder hebt waarnaar je op zoek bent. Raadpleeg een loopbaancoach als je het nog niet weet. In alle richtingen tegelijk schieten, is altijd mis. Hou rekening met het gegeven dat onze Vlaamse overheid externe en individuele loopbaancoachingstrajecten sponsort - een traject met een waarde van €1100 kost jou als burger slechts €80, de overheid past de rest bij - als je nog verbonden bent door een arbeidsovereenkomst of als je zelfstandige bent, maar dit NIET doet als je werkloos bent. Als werkloze wordt je verondersteld volledig zelf je extern coachingstraject te financieren, als je dit wenst naast de reguliere begeleiding die VDAB zelf aanbiedt, al dan niet aangevuld met outplacement. Nadenken over je levensloopbaan onder externe, individuele, professionele begeleiding doe je dus best als het je professioneel voor de wind gaat: anticipeer.

2. Zet alle media die je tot je beschikking hebt in om je doel te bereiken. LinkedIn uiteraard - voor zover het publiek bekend mag worden dat jij klaar bent voor een nieuwe uitdaging - maar ook andere kanalen zoals Facebook, Instagram, You Tube,.... Sleutelen aan je LinkedIn-profiel doe je overigens best doorheen je hele carrière, liefst op momenten dat je NIET actief naar ander werk uitkijkt...Wanneer je je op je best voelt professioneel, is een goed moment om aan je LI-profiel te puzzelen: anticipeer.

3. Hoewel ik als Kantelaar het belang van een CV zwaar overschat vind, vragen veel opdrachtgevers er nog steeds naar. Dus moet je CV altijd in orde zijn: als dat nu niet zo is, begin dan daarmee. Denk er ook aan dat je een CV soms in een andere taal nodig hebt. Werk ook daar best aan als je NIET actief op zoek bent naar werk, anticipeer: je zal er jezelf heel dankbaar om zijn als je morgen onverwachts zonder werk valt.

4. Spreek met jezelf af hoe belangrijk het voor jou is om een nieuwe uitdaging te vinden. Geef er een cijfer aan. Hoe hoger dat cijfer, hoe meer tijd je zal willen en kunnen vrijmaken om hier aandacht aan te geven... Plan die tijd in. En onthoud: een doel zonder planning blijft een droom. 1 uur per dag uittrekken op minstens 3 werkdagen, is echt geen overbodige luxe als je actief naar ander werk uitkijkt. De tijd die je anders voor je TV doorbrengt kan je daartoe misschien 'opofferen'? Tijdens het weekend kan je nog wat meer tijd hierin investeren. Pak je zoektocht wel gericht aan: zomaar wat surfen op jobsites, is niet productief; die bedrijven of organisaties contacteren waarvoor jij een soft spot hebt, ongeacht of ze daar iemand zoeken of niet, is dat wel.

5. Zet alle mensen in je netwerk in om je doel te bereiken, durf hulp vragen. Hoe meer mensen weten waar jij naar op zoek bent, hoe groter de kans dat die uitdaging op je pad komt. Onthoud dat de meeste vacante functies niet eens publiek worden bekend gemaakt: dat kost geld en bedrijven vertrouwen in de eerste plaats op hun eigen netwerk om nieuwe mensen aan te werven. Hulp durven vragen, is eigenlijk ook een vorm van automatiseren: je verhoogt er je efficiëntie mee.

6. Gebruik jobalerts: geef de parameters voor de job waarnaar je zoekt goed in op jobsites en laat zoekrobotten jou mails sturen op regelmatige basis. Snuister door die input en krijg op die manier een beter zicht op de arbeidsmarkt. Je leert zo ook op welke jobtitels je kan zoeken. Automatiseer dus.


Hoe ga ik ooit ander werken vinden met mijn lange opzegtermijn?

'Elk nadeel heb ze voordeel' wist Boskamp: het feit dat jij een lange opzegtermijn moet presteren, betekent dat je heel lang loyaal bent geweest aan een vorige opdrachtgever. Leg dat ook zo uit aan een mogelijke toekomstige opdrachtgever. Loyauteit is een mooie waarde.

Los daarvan: het is niet omdat wettelijk bepaald is dat jij lang moet presteren, dat de opdrachtgever die je wil verlaten zich altijd zal houden aan die vereiste. Je kan ook vrijgesteld worden van prestaties. In bepaalde functies zal men zelfs liever hebben dat je zo snel mogelijk vertrekt, eens bekend raakt dat je weg wil. Maak zaken bespreekbaar, onderhandel hierover met je vorige opdrachtgever. Een 'neen' heb je, een 'ja' kan je krijgen...

Anderzijds: maak geen beloftes tegenover de toekomstige opdrachtgever waarvan je niet zeker weet dat je ze gaat kunnen inlossen. Hou je ook netjes aan zaken waarmee je instemt bij een onderhandeling: er is een moment van onderhandelen, daarna hou je je woord. Het is een aanrader om met opgeheven hoofd en in goede verstandhouding afscheid te nemen van je voorgaande opdrachtgever: we leven in een kleine wereld, je komt elkaar mogelijk nog tegen. Een goede reputatie vergt een heel leven om op te bouwen, slechts 1 moment om ze om zeep te helpen.


Als een vacature niet helemaal duidelijk is voor mij, mag ik dan contact nemen met het bedrijf om uitleg te vragen, nog voor ik gesolliciteerd heb?

Dat mag zeker. Helaas zijn niet alle vacatures even volledig opgesteld. Bij onduidelijkheden mag jij zeker aangeven dat je vragen hebt, al formuleer je je vraag beter niet als een verwijt, maar als volgt:

Ik zag een interessante vacature waarop ik overweeg in te gaan, ik heb echter nog een paar bijkomende vragen. Wie is de meest aangewezen persoon om mijn vragen te beantwoorden en wanneer kan ik best met hem of haar contact opnemen?

Meteen heb je dan een aanspreekpunt binnen de organisatie - wat ook niet altijd duidelijk vermeld is - en kan je je kandidatuur persoonlijker adresseren. Het is een eerste gelegenheid om een goede indruk te maken, gebruik die gelegenheid goed. Zo kan je ook meteen peilen naar de sollicitatieprocedure, mocht die niet vermeld zijn.


Mag ik mijn voorbereiding meenemen naar het sollicitatiegesprek?

Natuurlijk. Hoe beter jij bent voorbereid - misschien geholpen door een loopbaancoach - hoe meer je aangeeft dat het jou ernst is met je kandidatuur. Je mag gerust bij het begin van een gesprek vragen of het OK is dat je je schrift of PC/tablet met voorbereidingen bij de hand mag houden tijdens het gesprek. Op het moment dat je wil spieken, vraag je nogmaals of het OK is dat je even spiekt. Vaak geeft het feit dat je die voorbereiding in de buurt hebt liggen heel veel mentale rust, daar heeft de andere kant van de tafel ook baat bij. HR professionals begrijpen heus wel dat je nerveus bent voor een sollicitatiegesprek. Mag het toch niet, dan heb je tenminste aangegeven dat je de moeite nam om je goed voor te bereiden...


Hoe bereid ik mij voor op de vraag hoeveel ik wil verdienen tijdens een sollicitatiegesprek?

Doe een benchmarkstudie - Salariskompas van Vacature en Jobat's Loonwijzer en sites als Loonwijzer.be zijn je vrienden; je loopbaancoach weet ook meer over salarissen, durf het te vragen!

Zorg ervoor dat je weet hoeveel jij nodig hebt om een fijn leven te kunnen leiden: ken je huishoudbudget door het bewust te beheren, best in samenspraak met je partner. Hou er rekening mee dat wanneer je je optimaal voelt, de nood aan troostaankopen afneemt en je veel minder behoefte hebt aan dure reizen maken, die vandaag misschien vooral een vlucht uit de realiteit zijn...

Toets af bij jezelf wat jij als een fijne, stimulerende waardering ervaart. Denk daarbij breder dan enkel loon:

  • opleidingsmogelijkheden
  • flexibele werkmogelijkheden (tijds-en/of plaatsonafhankelijk)
  • (gezond) bedrijfsrestaurant
  • kinderkribbe, was/strijkdienst, fitnessmogelijkheden

maar ook:

  • het mogen werken met state of the art materiaal, of de keuze hebben je eigen materiaal te mogen kiezen (Bring your own device)
  • in lichte, gezonde, mooi ingerichte gebouwen werken
  • met de fiets naar het werk kunnen gaan, of vlakbij openbaar vervoer zitten waardoor je files vermijdt
  • mogelijkheden om loopbaanonderbreking te nemen in functie van de fase in je leven
  • kansen krijgen om heel breed inzetbaar te zijn (zal eerder het geval zijn in een KMO)
  • kansen krijgen om je als expert te mogen profileren en een mentorrol op te mogen nemen (zal eerder het geval zijn in een grotere onderneming)

Zorg dus dat je voorbereid bent wanneer je de vraag krijgt. Maak je huiswerk. En maak dat huiswerk idealiter op een moment waarop je helemaal niet uitkijkt naar ander werk. Ga er vanuit dat je je altijd kan verbeteren. Teveel mensen blijven zitten omdat ze denken dat het toch niet beter zal worden en dat is heel jammer.


Mag ik zelf contact opnemen nadat ik mijn kandidatuur heb verstuurd en al een tijdje niets gehoord heb?

Ja, dat mag en ik raad aan om het telefonisch te doen. Formuleer je vraag altijd positief:

Op datum X verstuurde ik mijn kandidatuur voor vacature Y. Kan u - of iemand anders - mij bevestigen dat u mijn kandidatuur goed ontvangen hebt?

Als het antwoord daarop positief is, kan je beleefd doorvragen naar het vervolg van de procedure en wanneer men hoopt jou iets te laten weten. Weer een gelegenheid om je van je beste kant te tonen...


Ik ben niet weerhouden en kreeg naar mijn gevoel een standaard antwoord. Hoe ga ik daarmee om?

Als jij graag wil leren uit de ervaring, kan je dat ook zo aangeven. Je kan kiezen om te bellen of te mailen. Volgende formulering is OK:

Ik solliciteerde voor functie X en kreeg het antwoord niet voor de functie weerhouden te zijn. Dat spijt me zeer, ik respecteer uw beslissing, ik wil nu vooral graag leren uit deze ervaring. Kan u mij specifiekere feedback geven over de reden waarom u mij niet weerhouden hebt, of mij tips geven hoe ik mij bij een volgende gelegenheid beter kan voorbereiden? Dat zou mij ontzettend helpen.

Het zijn van die momenten waarop je heel veel leert over hoe belangrijk mensen het imago van hun organisatie vinden en hoe professioneel ze zijn in hun vak. Wie zich er als HR professional van bewust is dat elke sollicitant ook een potentiële klant of andere stakeholder is, zal je een eerlijk antwoord geven, of je doorverwijzen naar iemand die daar beter voor geplaatst is. Wie corporate branding of zijn eigen vakmanschap minder belangrijk vindt, of wie het moeilijk vindt zijn verantwoordelijkheid in dit proces op te nemen, zal je met een kluitje in het riet wandelen sturen.

Wees in dat laatste geval vooral blij dat jij niet weerhouden bent...


Mag ik vernoemen dat ik ooit / recent een burn-out had?

Hoe dacht je anders die leegte in je CV te verklaren? Zou je een jaar dat je op wereldreis ging verzwijgen?

Kijk, enkel bevlogen en betrokken mensen branden vroegtijdig op. Je hoeft je burn-out niet meteen als een statussymbool te gaan beschouwen maar je hoeft je er ook niet voor te schamen. Als Kantelaar ben ik fan van eerlijke, open en transparante communicatie. Als je elkaar in de snuffelfase al niet in vertrouwen neemt, belooft dat weinig goeds voor daarna...

Een opdrachtgever die zich zorgen maakt over jouw gezondheid heeft natuurlijk het recht die bezorgdheid uit te spreken. Net zoals jij het recht hebt om aan te geven wat jij allemaal gedaan hebt om recht te krabbelen uit die periode, wat je eruit geleerd hebt over jezelf, de aanleidingen en de toekomst, op vlak van grenzen aangeven en bewaken. Een meerderheid van mensen zegt na een burn-out ontzettend veel wijzer in het leven te staan: daar kan je als opdrachtgever alleen maar blij om zijn.

Blijkt die periode uit je leven - of gelijk welke andere onderbreking door ziekte of sabattijd - een brug te ver voor de opdrachtgever en is h/zij niet in staat jou zijn of haar vertrouwen te schenken, dan is dit een goed moment om daar achter te komen, toch?


Zit jij zelf met een andere nijpende vraag? Stel ze me via de commentaren hieronder, of dien hier je kantelvraag in alle discretie in. Ik beantwoord ze graag persoonlijk.

Stilteweekend in Damme door de ogen van een Kantelaar

Stilteweekend in Damme door de ogen van een Kantelaar

Een stilteweekend met 10 vrouwen, begeleid door nog één: kunnen die een heel weekend zonder praten, in stilte doorbrengen? Geen contact met het thuisfront, geen toegang tot digitale bronnen: hoe is dat? Kunnen wij meer ZIJN en minder DOEN, gedurende een heel weekend? Over mijn ervaringen als deelneemster vertel ik hier.

Waarom gaat een mens eigenlijk op stilteweekend?

2018 wordt voor mij het jaar van de stilte, dat besef groeide in mij vanaf eind 2017. Behoorlijk impulsief boekte ik tijdens mijn (te) drukke decembermaand een stilteweekend, georganiseerd door Stiltehoeve Metanoia in Damme, begeleid door Isis Mulleman van Mano Yoga. Met de Stiltehoeve was ik vertrouwd, met Isis (nog) niet. Een programma kende ik niet op het moment van boeking, ik wist enkel dat meditatie er een onderdeel van was. 't Zijn wel vaker mijn beste beslissingen: de impulsieve die ik recht uit mijn hart en vol vertrouwen neem, zonder dat mijn hoofd zich er teveel mee bemoeit...

Reacties

De reacties die ik kreeg op de mededeling dat ik op stilteweekend ging, spreken al boekdelen:

  • 'Ga je dan naar een klooster?'
  • 'Da's zo moeilijk, mediteren, niet mogen nadenken is niets voor mij. Jij bent toch ook een denker?'
  • 'Jij, op stilteweekend? Jij werkt toch al altijd in stilte?'
  • 'En ga jij dan alleen, zonder je man?'
  • 'Klinkt als een sekte, pas maar op!'
  • 'Ja, dat zou ik ook wel eens willen doen, maar sommige mensen moeten werken en hebben een gezin om voor te zorgen!'

Uit de hoek van collega's kwamen dan weer vooral aanmoedigingen en berichten als 'geniet ervan!'...

Voor mij een teken dat er nog veel misverstanden bestaan over stilte, mediteren en zelfzorg, terwijl dit thema's zijn die in ons tijdsgewricht bijzondere aandacht verdienen. Niet in het minst omdat wetenschappelijk onderzoek het belang van meditatie en innerlijke rust in het kader van een gezonde levensstijl al lang heeft aangetoond, maar deze informatie om één of andere reden moeilijk toegang vindt tot (J)An met de pet. Dat er met medicijnen verkopen meer geld te verdienen valt dan met mensen uit te nodigen dagelijks 10 minuten in stilte met zichzelf te laten doorbrengen, is daar vast niet vreemd aan...


Wat mag je je voorstellen bij een stilteweekend?

Kort en bondig uitgelegd spraken we met z'n allen af dat we niet zouden spreken van vrijdagavond tot en met late zondagnamiddag, ook niet zouden sms-en of anders digitaal converseren met de buitenwereld gedurende die tijd en vooral bezig zouden zijn met 'ZIJN' ipv 'DOEN'.

De beschikbare tijd vulden we in met mediteren, zacht bewegen - nidra yoga, yin & restorative yoga, wandelen - rusten, eten, slapen, lezen en, voor wie dat wilde fietsen en lopen. Een voetmassage ontvangen behoorde tot de mogelijkheden en Isis gaf tijdens verschillende lezingen meer informatie over bewust bewegen, ademen, mediteren en belichaming. Deelname aan alle activiteiten is vrijblijvend: een hele bevrijding in een wereld vol 'moeten'. Lastige 'stel jezelf eens voor-rondjes' werden ook vermeden: heerlijk voor de meer introverte medemens, wel een uitdaging voor de eerder extraverte of nieuwsgierige persoonlijkheden...

Uitdagingen

Uitdagingen bij het 'niet spreken' zijn legio:

  • Praktische vragen...daarom maak je goede afspraken voor de stilte wordt ingezet
  • Je ontmoet medewerkers van de stiltehoeve, de begeleidster incluis, zij praten wel
  • Mensen buiten de stiltehoeve die je begroeten
  • Voor mensen die hun GSM bij zich hielden: je wordt uitgedaagd door het thuisfront en sociale media
  • De band wordt hechter met deelnemers op termijn, je voelt de behoefte om 'contact met woorden' te maken
  • Naar het einde toe, op het moment dat je je bagage begint te pakken, kom je dichterbij de 'ik mag opnieuw spreken-modus'

Oplossingen

Oplossingen boden zich - althans voor mij - verrassend makkelijk aan:

  • Toen ik mijn bril een tijdje kwijt was - waardoor ik dus nog maar aan 1 ding kon denken, nl mijn bril terugvinden - vond ik toch de rust in mezelf om terug te keren op mijn stappen en, na dit 4 x gedaan te hebben, mijn bril zelf terug te vinden waarna mijn hart een vreugdesprongetje maakte, vertaald in een heel brede glimlach; geen idee of iemand dat opmerkte, dat hoefde ook niet
  • Begroeten kan je op vele andere manieren dan met taal doen en die gebaren zijn behoorlijk universeel herkenbaar
  • Dankbaarheid uiten kan je met gebarentaal en komt mij als veel krachtiger over
  • Een nummer doorgeven dat mensen in geval van nood kunnen bellen, lost veel stress over 'niet bereikbaar zijn' op. Zo deden we dat voor de komst van de GSM toch altijd?
  • Het is net het in stilte samen ZIJN dat voor een verbinding op veel dieper niveau met anderen zorgt
  • Persoonlijk had ik geen zin om te praten, zelfs niet toen het opnieuw mocht. Communicatie kan zo rijk zijn, zonder woorden...

Toch merkte ik op dat ik een 'sorry' met moeite kon onderdrukken toen ik een deur niet openhield voor iemand die na mij kwam en dat ik de kat die rondliep op het domein spontaan begroette met 'dag poes', weliswaar fluisterend en mezelf met mildheid toelachend. Ja, ik ben een talig wezen en natuurlijk ben ik daar heel blij om. Radicalisme past niet in mijn levensstijl.


Wat deed stilte met mij?

Verscherpt gehoor

Als het stil wordt rondom jou, merk je pas goed op hoeveel geluiden er zijn: overvliegende vliegtuigen, een kraaiende haan, ganzen en honden in de buurt, een peloton fietsers dat voorbij zoeft, een occasionele auto, de klok van de kerk, vogels, ... Maar evengoed het gekletter van bestek en servies tijdens het eten, het openen en sluiten van een deur, je voeten die de weg raken, je eigen ademhaling. Ik keek ernaar, nam waar, luisterde, oordeelde niet.

Natuur = balsem voor mijn ziel

De natuur voelt voor mij als bijzonder weldadig, zeker op momenten van introspectie. Ik kom er altijd weer in thuis, voel me onderdeel van een groter geheel dat ik bemin met elke vezel van mijn lijf. Die liefde blijkt overigens wederkerig: ik word als het ware één met de natuur van zodra ik mij eraan overgeef. Ik oefen ook een bijzondere aantrekkingskracht uit op dieren die me graag actief komen begroeten. 'Waarom doe ik het niet vaker, gaan wandelen in de natuur?', vraag ik mezelf in stilte af... 'Werkpuntje voor 2018' noteer ik in een mentale nota aan mezelf. Ik maak ook enkele foto's, ter herinnering aan mijn voornemen.

Introverte babbelkous

'Wat een babbelkous ben ik' bedacht ik toen ik in m'n eentje, in stilte, ging wandelen langs de prachtige Damse vaart en mijn eigen innerlijke dialogen aanhoorde. De term 'introvert' alle eer aandoend, voer ik de hele tijd hele gesprekken met mezelf. Soms over mezelf, soms over andere mensen of dingen die me aanbelangen. Die innerlijke gesprekken - of gedachten - als 'derde' aanschouwen, zonder oordeel, alsof je aan de rand van een autosnelweg naar een stroom auto's staat te kijken, is een waardevolle tip die we van Isis kregen tijdens één van haar lezingen over mediteren. Het is een fijne manier om dat wilde paard dat ons brein soms is niet oordelend tot bedaren te krijgen. Het mag er allemaal zijn: gevoelens en gedachten.

In stilte eten = be(wus)ter eten

We zijn echt sociale dieren merkte ik vooral op tijdens het eten. Spontaan zocht iedereen een plekje waarbij we niet tegenover elkaar aan tafel moesten zitten, eerder schuin, zodat je ogen een rustpunt vonden ergens in de ruimte voor je. Oogcontact nodigt immers uit tot praten en dat kon nu even niet. Je proeft je eten wel veel beter en geniet van elke hap die je tot je neemt wanneer je in stilte eet. De vegetarische maaltijden van de Stiltehoeve zijn overheerlijk en smaken altijd naar meer - meteen een pluim voor alle vrijwilligers in de keuken - en toch ben ik ervan overtuigd dat eten in stilte een heel makkelijke manier is om jezelf niet te over-eten. Het traditionele en helaas vaak dominant uitgesproken 'zwijg en eet' van vorige generaties krijgt een heel nieuwe dimensie.

Formeel meditatiewerk = belangrijk en ik kan het ook

Het formele werk met meditatie beviel mij prima. Dat was een meevaller want een half uur stilzitten en je gedachten waarnemen, er niet door meegenomen worden, vasthouden aan een ankerpunt - bijvoorbeeld je ademhaling - was ook voor mij een uitdaging. Althans, op voorhand, toen ik dat zo op papier las. 'Het lukt me wellicht niet, maar we zien wel wat het wordt' was de overtuiging waarmee ik eraan begon. Veel sneller dan verwacht luidde de gong het einde in van de meditatiesessie en keek ik met fierheid & dankbaarheid naar mijn 'prestatie'. Weer een overtuiging die ik mag bijstellen. Ik spreek - in stilte - met mezelf af dat ik wil proberen om hier een dagelijks ritueel van 10 minuten van te maken. En af en toe wat langer.

Stilte = vertraging = vrede = liefde = verbinding

Stilte werkt vertragend op beweging voor mij. Als ik vrede voel in mezelf, beweeg ik bewuster en in eerste instantie trager. Die vertraging zet zich door naar de mallemolen in mijn hoofd. De verbinding die je dankzij meditatie leert maken tussen gevoelens en gedachten, tussen hoofd en lichaam, voelt weldadig voor mijn hele lijf. Langzaamaan leerde ik om de rust alsnog te bewaren, ook als ik sneller, op 'normaal tempo' bewoog. Want daar gaat het mij natuurlijk om: ook in het dagelijks leven wil ik mijn toevlucht kunnen nemen tot de innerlijke vrede die ik hier kom bijtanken...zodat ik ze kan delen met anderen.


Dankbaar kijk ik nu terug...

Dankbaar kijk ik nu terug op een geslaagd weekend. Dankbaarheid voel ik jegens mezelf: dat ik ondertussen de kunst heb geleerd om mijn eigen balans tussen in-en ontspanning goed te bewaken, wars van anderen hun oordeel daarover. Want ook ik heb een veeleisende job en een rol in een gezin te vervullen, die rol vervul ik echter met veel meer aandacht, mededogen, mildheid en passie, als mijn eigen batterijen opgeladen zijn en ik vrede ervaar in mezelf.

Zelfs ik, die de context waarin ik mijn professionele activiteiten als Kantelaar beoefen, helemaal naar mijn hand heb gezet en inderdaad heel vaak in stilte werk op een inspirerende plek, heb nood aan extra, langere momenten van ont-laden die mij op-laden. Die gun ik mezelf van harte. Gelukkig heb ik een partner gekozen die weet hoe belangrijk het is om bewust in het leven te staan en mij - en zichzelf - daartoe alle ruimte geeft.

Dank aan de fijne deelnemers: jullie zijn topmadammen, dat heb ik - in volle stilte - mogen ervaren.

Dank aan begeleidster Isis die het talent bezit om thema's als stilte en meditatie heel luchtig, laagdrempelig en met een heel fijn gevoel voor humor toegankelijk te maken voor elk publiek. Geen wonder dat zij ook yogales geeft aan kinderen.

Dank aan iedereen die een project als de Stiltehoeve in het leven heeft geroepen en ervoor zorgt dat ze kan blijven bestaan: jullie doen bijzonder waarde(n)vol werk.

Aanvulling op dit artikel in 2019: De Stiltehoeve is ondertussen van naam en concept veranderd. Je kan nu terecht bij De Grote Wateringe op deze locatie. 


...en vooruit

Heb je zin gekregen om jezelf te trakteren op meer bewustzijn en stilte in je leven? Bekijk dan de site van Mano Yoga of ga op zoek naar een aanbod in jouw buurt. Ook op de site van Waerbeke vzw vind je veel inspiratie rond stilte. 

Nu ik het artikel geschreven heb en van ZIJN-modus opnieuw in DOE-modus ben aan het raken, voel ik de behoefte om ook binnen Kantelpunt meer met het thema stilte te doen. Wil je daarvan op de hoogte gehouden worden, schrijf je dan hier in op mijn nieuwsbrief. Opmerkingen, vragen of bedenkingen bij dit document kan je hieronder neerpennen. Wil je deze informatie graag met anderen delen, gebruik dan de knoppen die je daartoe uitnodigen.

Zorg ondertussen goed voor jezelf: JIJ BENT ZELFZORG WAARD, wat anderen je daarover ook vertellen...

Stilte is geen kwestie van focussen op het niets maar van een opening creëren. Stilte ervaren betekent de deur openzetten naar een ruimte zonder emotionele rommel, waar je kunt stilstaan bij je gevoelens, gedachten, dromen en vragen.

Brené Brown in DE MOED VAN IMPERFECTIE

Photo: Kristina Flour @ Unsplash

 

https://www.kantel.be/droomambassadeur-voor-kantelpunt/

Wil jij proeven van kantelen?

Vrijblijvend een aantal coachingsvragen ontvangen die jou alvast meer rust in je hoofd bieden: zegt je dat wat?

Vul hieronder je gegevens aan en ik stuur ze in jouw richting.

Van harte,

Ilse Schorrewegen

Je voorproefje is onderweg. Check je mailbox, ook je spamfolder...