Stilteweekend

Stilteweekend

Stilteweekend

Een stilteweekend met 10 vrouwen, begeleid door nog één: kunnen die een heel weekend zonder praten, in stilte doorbrengen?

  • Geen contact met het thuisfront
  • Geen toegang tot digitale bronnen

Hoe is dat?

Kunnen wij meer ZIJN en minder DOEN, gedurende een heel weekend?

Dat wilde ik ontdekken...


Waarom een stilteweekend?

Behoorlijk impulsief boekte ik tijdens een drukke decembermaand in 2017 een stilteweekend, georganiseerd door toenmalig Stiltehoeve Metanoia in Damme, begeleid door Isis Mulleman van Mano Yoga. Met de Stiltehoeve was ik al vertrouwd, met Isis nog niet.

Een afgebakend programma was er niet op het moment van boeking. Ik wist enkel dat meditatie er een onderdeel van zou zijn en dat volstond voor mij.

Reacties uit mijn omgeving

De reacties die ik kreeg op de mededeling dat ik op stilteweekend ging, spraken boekdelen:

  • 'Ga je dan naar een klooster?'
  • 'Da's zo moeilijk, mediteren, niet mogen nadenken is niets voor mij. Jij bent toch ook een denker?'
  • 'Jij, op stilteweekend? Jij werkt toch al altijd in stilte?'
  • 'En ga jij dan alleen, zonder je man?'
  • 'Klinkt als een sekte, pas maar op!'
  • 'Ja, dat zou ik ook wel eens willen doen, maar sommige mensen moeten werken en hebben een gezin om voor te zorgen!'

Uit de hoek van collega-coaches kwamen dan weer vooral aanmoedigingen en berichten als 'geniet ervan!'...

Voor mij een teken dat er nog veel misverstanden bestaan over stilte, mediteren en zelfzorg. Terwijl dit thema's zijn die in ons tijdsgewricht bijzondere aandacht verdienen omdat wetenschappelijk onderzoek het belang van meditatie en innerlijke rust als onderdeel van een gezonde levensstijl al lang heeft aangetoond.


Hoe werkt zo'n stilteweekend?

We spraken met z'n allen af dat we niet zouden spreken van vrijdagavond tot en met late zondagnamiddag. Ook sms-en of digitaal converseren met de buitenwereld zouden we niet doen gedurende die tijd. Want we wilden van DOEN naar ZIJN...

De beschikbare tijd vulden we in met mediteren, rusten, eten, slapen, lezen en zacht bewegen : nidra yoga, yin & restorative yoga, wandelen, fietsen of lopen. Een voetmassage behoorde tot de mogelijkheden en Isis gaf tijdens verschillende lezingen meer informatie over bewust bewegen, ademen, mediteren en 'belichaming'.

Deelname aan alle activiteiten was vrijblijvend: een hele bevrijding in een wereld vol 'moeten' en vastgelegde programma's.

'Stel jezelf eens voor-rondjes' werden ook vermeden: heerlijk voor de meer introverte medemens, wel een uitdaging voor de eerder extraverte of nieuwsgierige persoonlijkheden...

Uitdagingen

  • Praktische vragen kan je niet stellen: daarom maak je goede afspraken voor 'de stilte' wordt ingezet
  • Je ontmoet ook medewerkers van de plek die je ontvangt: zij praten wel, jij antwoordt niet met woorden...
  • Mensen buiten de stiltehoeve begroeten jou: jij antwoordt niet met woorden...
  • Voor mensen die hun smartphone bij zich hielden: het thuisfront en sociale media dagen je uit
  • De band met deelnemers wordt hechter op termijn, je voelt de behoefte om 'contact met woorden' te maken
  • Op het moment dat je je bagage begint te pakken, kom je dichterbij de 'ik mag opnieuw spreken-modus': spannend...

Oplossingen

Oplossingen boden zich verrassend makkelijk aan:

  • Toen ik mijn bril een tijdje kwijt was - waardoor ik dus nog maar aan 1 ding kon denken, nl mijn bril terugvinden - vond ik toch de rust in mezelf om terug te keren op mijn stappen en, na dit 4 x gedaan te hebben, mijn bril zelf terug te vinden, waarna mijn hart een vreugdesprongetje maakte, vertaald in een heel brede glimlach; ik had geen idee of iemand dat opmerkte, achteraf vertelde de begeleidster me dat ze mijn glimlach effectief had opgemerkt: bijzonder hoe wij communiceren zonder taal
  • Begroeten kan je op zoveel andere manieren doen dan met taal;  bonus: gebarentaal is universeel herkenbaar
  • Dankbaarheid uitdrukken, kan ook via gebarentaal en komt zelfs veel krachtiger over
  • Een telefoonnummer doorgeven dat mensen in geval van nood kunnen bellen, lost veel stress rond 'niet bereikbaar zijn' op. Zo deden we dat voor de komst van de GSM toch altijd?
  • Het is net het in stilte samen ZIJN, dat voor een verbinding op dieper niveau met anderen zorgt
  • Persoonlijk had ik geen zin om te praten, zelfs niet toen het opnieuw mocht. Communicatie kan zo rijk zijn, zonder woorden...

Toch merkte ik op dat ik een 'sorry' met moeite kon onderdrukken toen ik een deur niet openhield voor iemand die na mij kwam.

En dat ik de kat die rondliep op het domein spontaan fluisterend begroette met 'dag poes', mezelf mild toelachend toen ik bedacht dat ik even de stilte doorbrak. Tja, we zijn 'talige wezens' en extremisme is niet nodig...


Wat BRACHT stilte mij?

1. Verscherpt gehoor

Als het stil wordt rondom jou, merk je pas goed hoeveel geluid er is: overvliegende vliegtuigen, een kraaiende haan, ganzen en honden in de buurt, een peloton fietsers dat voorbij zoeft, een occasionele auto, de klok van de kerk, vogels, ...

Maar evengoed het gekletter van bestek en servies tijdens het eten, het openen en sluiten van een deur, je voeten die de weg raken, je eigen ademhaling. Ik keek hoorde, luisterde, oordeelde niet.

2. Inzicht: de natuur = balsem voor mijn ziel

De natuur voelt voor mij als bijzonder weldadig, zeker op momenten van introspectie. Ik kom er altijd in thuis, voel me onderdeel van een groter geheel dat ik bemin met elke vezel van mijn lijf.

Die liefde is overigens wederkerig: ik word als het ware één met de natuur, van zodra ik mij eraan overgeef.

Om één of andere reden oefen ik ook een bijzondere aantrekkingskracht uit op dieren die me graag actief komen begroeten als ik buiten ben. 'Waarom doe ik dat niet vaker, gaan wandelen in de natuur?', vraag ik mezelf in stilte af... 'Werkpuntje voor 2018' noteer ik in een mentale nota aan mezelf. Ik maak ook enkele foto's, ter herinnering aan mijn voornemen.

3. Zelfkennis: ik ben een introverte babbelkous

'Wat een babbelkous ben ik toch' bedacht ik, toen ik in m'n eentje, in stilte, ging wandelen langs de prachtige Damse vaart en mijn eigen innerlijke dialogen aanhoorde.

De term 'introvert' alle eer aandoend, voer ik de hele tijd hele gesprekken met mezelf. Soms over mezelf, soms over andere mensen of dingen die me aanbelangen.

Die innerlijke gesprekken - of gedachten - als 'derde' aanschouwen, zonder oordeel, alsof je aan de rand van een autosnelweg naar een stroom auto's staat te kijken, is een waardevolle tip die we van Isis kregen tijdens één van haar lezingen over mediteren. Het is een fijne manier om dat wilde paard dat ons brein soms is zonder oordeel tot bedaren te krijgen.

Het mag er allemaal zijn, gevoelens en gedachten.

Ze zorgen pas voor onrust als je je ertegen verzet...

4. Smaakzin

Dat we echt sociale dieren zijn, merkte ik vooral op tijdens het eten.

Spontaan zocht iedereen een plekje waarbij we niet tegenover elkaar aan tafel moesten zitten, eerder schuin, zodat je ogen een rustpunt vonden ergens in de ruimte voor je. Want oogcontact nodigt uit tot praten en dat kon nu even niet...

Je proeft je eten veel beter en geniet van elke hap die je tot je neemt wanneer je in stilte eet. De vegetarische maaltijden waren overheerlijk en smaakten naar meer. Toch ben ik ervan overtuigd dat 'eten in stilte' een heel krachtige manier is om jezelf niet te over-eten.

En zo krijgt het 'zwijg en eet' van een norse, oude nonkel van mij alsnog een heel nieuwe dimensie...

5. Zelfvertrouwen 

Het formele werk met meditatie beviel mij prima. Dat was een meevaller, want een half uur stilzitten en je gedachten waarnemen, er niet door meegenomen worden, vasthouden aan een ankerpunt zoals je ademhaling was een uitdaging voor een bezig bijtje als ik.

Tenminste,  toen ik het op papier las, vond ik het een uitdaging. 'Het lukt me wellicht niet, maar we zien wel wat het wordt' was mijn overtuiging. Veel sneller dan verwacht luidde de gong het einde in van de meditatiesessie en keek ik met fierheid & dankbaarheid naar mijn 'prestatie'.

'Weer een overtuiging die ik mag bijstellen' bedacht ik en ik sprak in stilte met mezelf af dat ik wil proberen om hier een dagelijks ritueel van 10 minuten van te maken. En af en toe wat langer...

6. Verbinding: stilte = vertraging = vrede = liefde = verbinding

Stilte werkt vertragend voor mij. Als ik vrede voel in mezelf, beweeg ik bewuster en in eerste instantie trager. Die vertraging zet zich door naar de mallemolen in mijn hoofd. De verbinding die je dankzij meditatie leert maken met je eigen kern, voelt weldadig voor mijn hele lijf.

Langzaamaan leerde ik om die rust te bewaren, ook wanneer ik opnieuw sneller, op 'normaal tempo' bewoog.

Want daar ging het mij natuurlijk om: ook in het dagelijks leven wil ik mijn toevlucht kunnen nemen tot de innerlijke vrede die ik hier kom bijtanken, zodat ik die vrede op mijn beurt kan delen met anderen...


Dankbaar kijk ik nu terug...

Dankbaar kijk ik terug op een geslaagd weekend.

  • Dankbaarheid voel ik naar mezelf toe: dat ik ondertussen de kunst heb geleerd om mijn eigen balans tussen in-en ontspanning goed te bewaken, wars van het oordeel van anderen én mezelf. Want al mijn levensrollen vervul ik met zoveel meer aandacht, mededogen, mildheid en passie, als mijn batterijen opgeladen zijn en ik vrede ervaar in mezelf
  • Dankbaarheid voel ik ook tegenover de andere deelnemers: topmadammen wiens 'aanwezigheid' ik in volle stilte heb ervaren, met alle voordelen die daarbij horen, zoals de afwezigheid van verhalen, oordelen, meningen en aannames
  • Dank aan begeleidster Isis die het talent bezit om thema's als stilte en meditatie heel luchtig, laagdrempelig en met een heel fijn gevoel voor humor toegankelijk te maken voor elk publiek. Geen wonder dat zij ook yogales geeft aan kinderen

...en vooruit

Heb je na lectuur van dit artikel zin gekregen om jezelf te trakteren op wat meer stilte in je leven? Dat begrijp ik, zelf heb ik er ook steeds meer behoefte aan.

Ondertussen kan je helaas niet meer terecht bij de Stiltehoeve, die vandaag onder een andere naam wordt uitgebaat. Maar niet getreurd,  op de site van Waerbeke vzw vind je actuele inspiratie rond stiltebeleving in vele vormen... Er zijn gelukkig nog heel wat andere plekken in het land waar je terecht kan.

En vergeet niet: om stilte te beleven, hoef jij je niet eens te verplaatsen:

Stilte is geen kwestie van focussen op het niets maar van een opening creëren

Stilte ervaren betekent de deur openzetten naar een ruimte zonder emotionele rommel, waar je kunt stilstaan bij je gevoelens, gedachten, dromen en vragen

 

Brené Brown in haar boek 'de moed van imperfectie'

Mijn bijzondere ervaring met de helende kracht van stilte, geef ik ondertussen graag op mijn beurt door, via coachingstrajecten in mijn praktijk KANTELPUNT, klik hier om daar meer over te weten te komen.

Lees je graag af en toe inspirerende artikels als deze?

Klik dan hieronder en registreer je op mijn nieuwsbrief...