Werk als bron van zingeving in een levensondersteunende economie

Werk als bron van zingeving in een levensondersteunende economie

  •  Valt het jou ook op dat creatievelingen / kunstenaars blijven 'scheppen', publiek of geen publiek, afzetmarkt of niet?
  • Dat zelfstandige kenniswerkers hun kennis massaal online delen, gratis of voor héél weinig geld?
  • Dat mensen in dienstverlenende beroepen - en dat zijn er héél veel in België - tandjes blijven bijsteken, ook al worden ze schromelijk ondergewaardeerd?

 

  • Ze doen dat heus niet omdat zij van de hemelse dauw kunnen leven of omdat ze het fijn vinden hun talent gratis weg te geven. Ze doen dat omdat een innerlijk vuur hen drijft:

    • als creatieveling voel je namelijk een drang om te creëren: als schrijver MOET je verhalen vertellen, als danser MOET je bewegen, als schilder MOET je met kleur, textuur en vorm bezig zijn
    • als kenniswerker WIL je je kennis delen, mensen of projecten zien groeien en daarbij helpen
    • als dienstverlener WIL je zorg dragen, voor mens, dier of planeet

     

 

  • Intrinsieke motivatie overstijgt extrinsieke beloning bij deze mensen.

    Mensen raken, impact hebben, een verschil betekenen voor de wereld: dat is waar het bevlogen, betrokken mensen om gaat

    Voor hen is 'werk' zoveel meer dan een ruilovereenkomst waarbij tijd en talent ingewisseld worden voor geld. Het is een manier om uitdrukking te geven aan wie zij zijn:

  • No alt text provided for this image

     

  • Gelukkig zijn zij die 'hun purpose' vinden in het leven en erin slagen om er ook hun job van te maken. Maar er is helaas ook een keerzijde aan deze medaille:

    Kan je je hun pijn voorstellen als zij niet meer gevraagd worden om hun werk te doen, terwijl ze dat wel nog kunnen? Of, erger nog, expliciet gevraagd worden om hun werk NIET meer te doen?

    Dat is wat velen momenteel - september 2020 - ervaren in de kunst/cultuur-en evenementensector, de retailhandel, horeca + catering en in de vele éénmensbedrijven in de zorg-en dienstverleningssector. 

  • En als de waardering van klanten of een publiek uitblijft, vertaalt deze professional dat in volgende overtuiging: "wat ik doe, is blijkbaar niet meer relevant, men zit er niet op te wachten. Ben ik dan nog wel relevant, is mijn bestaan dan nog relevant?"

    Tijdelijke werkloosheid triggert trouwens een soortgelijk gevoel bij mensen die in dienstverband werken en er niet zelf voor kiezen om op non-actief geplaatst te worden. Zij ontvangen wel nog een inkomen, maar ervaren hetzelfde gevoel van existentiële leegte.

    Zelfs (nakende) pensionering kan dat effect hebben, als mensen hier niet goed op voorbereid zijn.

    Leven vraagt meer dan 'geld verdienen'

    Beleidsmakers, politici en lobbygroepen focussen vandaag ontzettend op oplossingen vinden voor de financiële gevolgen van corona. Je leest over activering van de arbeidsmarkt, over de nood aan herscholing, je struikelt over steunmaatregelen. Je hoort bijzonder weinig over de gevolgen van het wegvallen van zingeving die arbeid in het beste geval verschaft.

    Wanneer gaan we inzien dat mensen steeds moeilijker uitdrukking kunnen geven aan wie ze zijn en wat ze te doen hebben in de wereld, op een wijze die bij hen past ?

    Mank systeem

    Nochtans is die evolutie al veel langer aan de gang. Corona heeft die schrijnende situatie uitvergroot in bepaalde sectoren, het gaat hier echter over een systemisch probleem met een paar pijnlijke gevolgen:

    Zo werden ze massaal zelfstandig de voorbije jaren, die mensen die zich niet meer kunnen vinden in de manier van werken in vast dienstverband die in veel organisaties nog de norm is. Kiezen tussen ofwel amper impact hebben, ofwel aan een moordend tempo werken dat je vroegtijdig doet opbranden, is kiezen tussen pest en cholera.

    Helaas worden ze niet allemaal even succesvol, die 'nieuwe zelfstandigen'. Geen wonder ook in een land dat ondernemend in het leven staan niet bepaald aanmoedigt.

    Er zijn ook de kunstenaars, met hun eigen 'statuut', amper die naam waardig. Subsidies vragen dan maar? Neen, ook dat bleek in veel gevallen geen duurzame oplossing wegens trigger voor nieuwe systeemfouten zoals Tom Van Dyck hier aankaart.

    Van statuut veranderen en werken met subsidies neemt dus de grondoorzaak van het probleem niet weg. Je draait immers mee in 'een systeem' dat mank loopt op een ander niveau...

    Manke oplossingen

    De 'oplossingen' die momenteel aangedragen worden voor 'de uitdagingen van de arbeidsmarkt' - dat woord alleen al maakt duidelijk dat het marktdenken ons bestaan tegenwoordig domineert - volstaan niet want ze maken deel uit van hetzelfde economisch paradigma waarin mensen gereduceerd worden tot een middel.

    Daarom beste beleidsmaker, werkgever, arbeidsbemiddelaar én burger, probeer eens om te denken:

    • Wie niet de kans krijgt te zijn wie hij is en te doen wat hij te doen heeft in het leven - omdat een bepaald economisch denken geen toegevoegde waarde ziet in (het talent van) die persoon - zit echt NIET te wachten op iemand die hem begeleidt of omschoolt naar een bullshitjob
    • Zo iemand is GEEN vragende partij om zijn missie opzij te schuiven en ze te reduceren tot een hobby, nochtans 'het advies' dat veel mensen krijgen tegenwoordig
    • En wat te zeggen over die arbeid waarvan wij het ondertussen normaal zijn gaan vinden dat er geen of veel te weinig erkenning tegenover staat, zoals het opvoeden van kinderen en de zorg voor iedereen die niet (meer) bijdraagt aan 'het economisch model'? Kunnen wij daarmee leven?

    Kantelen die handel!

    Als we nu eens met z'n allen zouden bouwen aan een samenlevingsmodel waarbij ZINGEVING voorop staat, waarbij de economie ten dienste staat van het leven, in plaats van andersom. En dan meteen ten dienste van ALLE leven, dus niet enkel dat van de mens, ook dat van planten, dieren, rivieren, de grond waarop wij leven, zodat er nog een planeet overschiet voor toekomstige generaties.

    Hoe zou dat voelen? En met welke oplossingen zouden we dan allemaal komen?

    Want wat heb je aan een draaiende economie in een wereld vol lusteloze mensen? Hoe denken we trouwens een maatschappij draaiende te houden met mensen die zich niet gewaardeerd, gereduceerd tot 'een middel' voelen?

    Het momentum is er. Waar wacht jij nog op? Ik lees het graag in je reactie hieronder. 

 

Conflicten kantelen

Conflicten kantelen

Conflicten kantelen

Je kent dat wel: een situatie waarin de ander jou maar niet lijkt te willen begrijpen, hoe goed jij het ook voor hebt.

Om één of andere reden dring jij niet door:

  • de ander ziet jouw goede intentie niet
  • begrijpt niet wat je zegt
  • aanvaardt je advies niet
  • luistert niet
  • behandelt je alsof je van een andere planeet komt
  • of negeert je gewoon, laat je links leggen

In al die situaties voelt het alsof je bestaansrecht wordt afgenomen. Jij voelt je niet erkend als mens.

Dus ga je nog meer overtuigen dat jij en jouw visie, jouw mening er wel degelijk mogen zijn. Je draagt wetenschappelijk bewijs aan, zet je beste redenaarstechnieken in, schakelt bondgenoten in ter overtuiging, maar helaas:

Hoe meer jij je best doet om de ander te overtuigen, hoe minder je boodschap doordringt en hoe meer de ander afhaakt

Voor je het weet zit je midden in een conflict

  • Of je nu leidinggevende bent en met een werknemer in zo'n situatie zit
  • zelfstandig professional bent en in een conflict terecht komt met een klant
  • als ouder een kind hebt dat 'niet wil luisteren'
  • politicus bent die vruchteloos een regering probeert te vormen

we herkennen deze situatie allemaal. En voor heel veel mensen voelt een conflict als bijzonder vervelend.


Hoe kan je conflicten kantelen?

Stel je vast dat je in een conflict bent terecht gekomen of dreigt terecht te komen? Dan is het belangrijk om de verbinding met je bewustzijn te herstellen.

De stressresponsen van ons reptielenbrein treden namelijk in werking telkens we geconfronteerd worden met 'gevaar'. Niet erkend worden in je bestaansrecht voelt uiteraard als gevaar. Dan geeft het brein het signaal aan het lichaam om te vechten - meestal met woorden - vluchten - als vechten niet lukt - of bevriezen, waarbij mensen 'dichtklappen'.

Eens die responsen in werking zijn, krijgen we nog heel moeilijk toegang tot ons bewustzijn. Waar nochtans de poort tot relativeren en dingen in perspectief zien zich bevindt. Om te vermijden dat je in de loop terecht komt van op sleeptouw genomen worden door je emoties, kan je volgende vragen stellen aan jezelf:

  • Is het echt zo dat de ander mij niet WIL begrijpen?
  • WIL de ander me echt niet begrijpen, of KAN de ander me misschien niet begrijpen?
  • Wat begrijp IK nog niet OVER de ander - of over de situatie - dat maakt dat de ander reageert zoals die doet?
  • En wat wil ik hier en nu graag anders?

Ga vervolgens bewust aan de slag met het enige waar je ALTIJD een vat op hebt, namelijk JE EIGEN GEDRAG:

Hulp nodig bij conflicten kantelen ?

Worstel jij met conflictsituaties? Ga je ze liever uit de weg, behoud jij liever 'de lieve vrede'? Betekent dat helaas dat je vaak over je grenzen laat gaan in interactie met anderen? Dat heeft te maken met de verbinding die je met jezelf verbreekt zoals Gabor Maté hier heel mooi uitlegt.

Conflicten kunnen in essentie nochtans fantastische leermomenten zijn om te groeien als mens. Mits je er op de juiste manier mee leert omgaan weliswaar. Elk conflict leert je namelijk iets over wat jij héél belangrijk vindt, jouw waarden en behoeften. Telkens een waarde of behoefte voor jou niet vervuld is, voed je het conflict in jezelf.

Dat is echter een keuze. Zo kan je net zo goed leren uitdrukking geven aan wat jij belangrijk vindt op een positieve, opbouwende manier. Dan vergroot bovendien de kans dat jij - of de ander - uit 'weerstand' blijft en er helemaal geen conflictsituatie ontstaat, wel een leerzame dialoog.

Benieuwd hoe dat werkt?

  • Ben je op zoek naar handvaten om je niet meer zo overweldigd te voelen wanneer je in een conflict terecht komt?
  • Of wil je je neiging je eigen belangen volledig weg te cijferen telkens je je niet begrepen voelt leren ombuigen?

Kalm blijven in tijden van crisis

Kalm blijven in tijden van crisis

Kalm blijven in tijden van crisis

Heb jij ook gemerkt hoe groot de impact van 'n maatschappelijk kantelpunt op jouw welbevinden is?

  • het corona-virus maakt in 2020 de fragiliteit van ons leven zo 'tastbaar' dat een mens zich existentiële vragen stelt
  • eerder hadden we al 9/11, terreuraanslagen en bankencrisissen met een gelijkaardige impact
  • wat de impact van de klimaatverandering zal zijn, kunnen we vandaag zelfs nog niet bevatten

Dit soort maatschappelijke kantelpunten zorgt voor behoorlijk wat onzekerheden waardoor je als individu de grond onder je voeten kan voelen wegzakken.

Kalm blijven is in tijden van crisis daarom broodnodig. Om je daarbij te helpen, bundelde ik een paar lifechanging inzichten in een video die je aan het einde van dit artikel vindt.

Maar eerst vertel ik je wat meer over de werking van ons stressbrein. Want zelfkennis is het begin van alle wijsheid.

En die wijsheid heb jij nodig, wil je kunnen kalm blijven in tijden van crisis...


Onzekerheid

Als jij het gewend bent om je leven 'onder controle' te hebben, is onzekerheid allesbehalve welkom. Onzekerheid knaagt aan mensen. Zeker als ze langere tijd aanhoudt. Dat komt hierdoor:

Emoties als angst, verdriet en boosheid ontstaan vooral door de zorgen die wij ons maken over een toekomst die we ons nog niet kunnen voorstellen. De verhalen die jij jezelf vertelt over hoe moeilijk die mogelijke toekomst zou kunnen worden, triggeren dus jouw stressbrein veel meer dan de omstandigheden dat zelf doen!

Die verhalen omtrent jouw verwachtingen voor de toekomst kritisch onderzoeken en bevragen, kan je dus helpen om kalm te blijven in tijden van crisis.

Kan je daar wat hulp bij gebruiken, laat het me dan weten. Want je hoeft het niet in je eentje te doen...


Stressresponsen

Tijdens een crisis schiet ons oeroude reptielenbrein in actie met de volgende reacties:

Vechten - FIGHT

Vechten doen wij vandaag niet meer zo vaak 'van mens tot mens, met blote vuisten', wel met woorden of destructief gedrag.

Je ervaart onmacht en je wil geen onmacht voelen. Je verzet je tegen de situatie zoals die is, ook tegen wat je voelt. In plaats van je onmacht uit te spreken, maak je verwijten, veroordeel je alles en iedereen wat je niet zint. Je boosheid richt zich naar alles en iedereen BUITEN jou. Zolang je kan aanklagen en veroordelen, hoef je immers niet naar binnen te kijken...

Vluchten - FLIGHT

Bij vluchtgedrag kan je je onttrekken aan de situatie die niet goed voelt. Letterlijk: je gaat weg van wat niet goed voelt. Of figuurlijk: dan doe jij alsof er geen probleem is, ga je minimaliseren wat je ervaart.

Je kan je toevlucht zoeken in verdovende middelen om wat pijn doet minder te voelen:

  • alcohol
  • hard of soft drugs
  • Netflix
  • koffie, sloten koffie...

maar evengoed:

  • intensief competitief sporten als je geen topsporter bent
  • héél zweverig gedrag vertonen en alle voeling met de realiteit verliezen
  • nog harder gaan werken: 'drukdrukdruk doen' zodat je toch maar niet moet stilstaan bij wat je voelt, bij wat er zich aandient in je leven

Bevriezen - FREEZE

Ook al zeg je tegen jezelf: 'wees kalm, geen paniek, alles komt goed', krijg je toch niets meer gedaan, je lijkt wel verlamd. Je hoofd voelt wollig, je kan je niet concentreren, voelt je leeg, verloren. Er komt 'niets deftigs uit je handen', 'niets zinnigs uit je hoofd'. Je kan je hierdoor heel verdrietig voelen, tot zelfs apathisch...

Dat oerbrein van ons - met zijn focus op overleven en veiligheid - is een fantastisch instrument als ons leven echt in gevaar is. Maar helaas bewijst het ons slechte diensten als er geen acuut levensgevaar is en ons brein onze reactie op een stressvolle situatie wel zo 'interpreteert'.

Tijdens een maatschappelijk kantelpunt schiet bovendien niet alleen JOUW reptielenbrein in actie, maar gebeurt dat bij ALLE betrokkenen, waardoor de effecten nog versterkt worden.

Je bewust zijn van je eigen patronen wordt dan ontzettend belangrijk, wil je helder kunnen blijven denken en niet ten prooi vallen aan massapsychose.


Bewustzijn als sleutel

 

In tijden van crisis wil je net toegang krijgen tot dat ander deel van je brein, daar waar je bewustzijn huist. Dat bewustzijn brengt immers soelaas in de vorm van relativering, reflectievermogen, denkvermogen en creativiteit. 

Dankzij die creativiteit kunnen wij veerkrachtig omgaan met de stormen die het leven nu eenmaal op ons pad brengt...

Wie erin slaagt de kracht van zijn bewustzijn aan te boren, voelt zich geen weerloos slachtoffer meer: je neemt de regie over je eigen leven - je werk, je relaties, je gezondheid, je inkomen, je persoonlijke groei - dan BEWUST ZELF in handen.

Want je mag dan niet altijd impact hebben op WAT er gebeurt in je leven, je hebt wél altijd impact op hoe jij ermee omgaat.

Geniet van de video!

Hoe is het voor jou om dit te lezen of te zien?

Zin om erover te sparren? Voel je vrij om mij te contacteren, laat je gegevens achter via dit formulier, ik contacteer jou, vrijblijvend:

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Kantelen die handel

Kantelen die handel

Kantelen die handel

'Kantelen die handel!' is sedert 2015 de slagzin waarmee ik uitdrukking geef aan mijn boosheid over onder andere:

  • nutteloze zaken die buitenproportionele media-aandacht krijgen
  • levensbelangrijke zaken die geen enkele aandacht krijgen
  • bullshitjobs die mensen tot buzy fools degraderen
  • beleidsmakers die fier zijn dat ze mensen in die richting duwen
  • tijdverlies door processen die inefficiënt verlopen
  • machtsspelletjes van mensen wiens ego omgekeerd evenredig is aan hun zelfvertrouwen
  • vriendjespolitiek, narcisme en verstikkende hiërarchische relaties
  • onevenwicht in de wereld op zoveel fronten
  • onrecht jegens kwetsbaren - mens, dier, planeet - met onnodig leed tot gevolg
  • polarisatie: leidinggevenden versus medewerkers, overheid versus privé, vakbond versus directie, politici versus burgers, rijk versus arm, dom versus slim: veel teveel 'versus', veel te weinig verbinding
  • mijn eigen onmacht om hiermee om te gaan op een veerkrachtige wijze

Het deed me zo rond mijn 40e tot volgende vaststelling komen:

kantelen die handel

Kantelen mijn wandel

Ik deed ontzettend mijn best om het anders aan te pakken. Noem me gerust een wereldverbeteraar, ik beschouw dat als een compliment.

Maar alle pogingen die ik in mijn levensrollen - als HR manager, als organisatie-adviseur en als partner, vriendin, dochter - ondernam om die 'handel te kantelen' ten spijt bleef ik achter met het knagende gevoel dat ik te weinig impact had op wat er gebeurde in de wereld én in mijzelf. 

Resultaat?

Ik holde door de ratrace die mijn leven was. Brandjes blussend. Worstelend. Boos en vaak verdrietig, geregeld bang voor de toekomst. Niet zozeer die van mijzelf, wel die van de kinderen van onze vrienden én de wereld.

Het kostte me nog eens 10 jaar - en veel grijze haren - om tot een nieuw besef te komen:

Kantelen die handel

Ik ontdekte dat ik het zelf was die een beeld voor ogen had van wie ik moest zijn, dat ik me een identiteit had eigen gemaakt die niet goed meer voelde. En dat ik dus zelf iets te doen had als dat beeld voor mij niet goed meer voelde...

Introspectie

Introspectie

Dat ging zo: in plaats van verontwaardigd naar anderen, naar 'de maatschappij' te wijzen voor wat er allemaal fout loopt, keerde ik mijn blik naar binnen:

  • hollen en mezelf voorbij lopen, maakte plaats voor langzaam wandelen
  • vluchten maakte plaats voor introspectie
  • 'vechten tegen' ruimde plaats voor 'kiezen voor'

Allemaal zaken waarvan ik vroeger dacht dat ze onhaalbaar waren, omdat ze niet pasten bij het beeld van 'het bezige bijtje' dat ik van mezelf had gemaakt. 'Té hoog geitenwollensokkengehalte, te weinig resultaatgericht' zei dat bijtje, telkens wanneer iemand me goedbedoelend suggesties gaf om te kantelen.

Toch bleek net in vertragen en verstillen, verdiepen, anders luisteren en kijken ook voor mij de heilige graal te liggen.

Gaandeweg kon ik mezelf bevrijden van hardnekkige overtuigingen en meningen die me weliswaar gebracht hadden tot waar ik stond, maar die me ervan weerhielden om me écht gelukkig te voelen, zeg maar gemoedsrust te ervaren.

Langzaamaan kantelde ik: ik ging anders in het leven staan. Rustiger. Vanuit vertrouwen. Nog steeds alert en kritisch én tegelijkertijd veel milder. Kortom: bewuster. 

Gezonde breinhygiëne

Mijn boosheid en verontwaardiging maakten dankzij zelfinzicht en heel veel lessen in levenskunst langzaam plaats voor mildheid en mededogen. Eerst tegenover mezelf en mijn eigen innerlijke criticus. Vervolgens tegenover de rest van de wereld.

En dat allemaal dankzij het inzicht dat mijn eigen gedachten en overtuigingen me stevig belemmerden! Ik moest dus aan de slag met de verhalen die ik mezelf vertelde over wat er rondom mij, maar vooral IN MIJ, gebeurde. Want die verhalen kleuren mijn kijk op de wereld.

Over kantelpunt

Ik mag dan het gevoel hebben bijzonder weinig impact te hebben op wat anderen doen en op wat mij en de wereld overkomt, ik heb wel impact op wat ik ZELF doe

Bovendien heb ik ontzettend veel impact op hoe ik omga met alles wat er gebeurt, op HOE IK ME VERHOUD tot de andere en het andere

Mijn gedachten bepaal ik namelijk helemaal zelf. En mijn gedachten sturen in heel grote mate mijn gevoelens aan.

Ik beslis waaraan ik aandacht geef en waaraan niet

Door volledige verantwoordelijkheid te nemen over mijn gedachten, gevoelens en gedrag ontneem ik bovendien de anderen - of het andere - de macht over mijn welbevinden.

Ik hoef mezelf dus niet te reduceren tot iets of iemand die ik niet wil zijn! Ik kan andere keuzes maken. En die andere keuze kan ik elke minuut van elke dag maken! Bij elke beslissing die ik neem, elke activiteit die ik wel of niet opneem, elke euro die ik al dan niet spendeer.

Dat is pas een machtig gevoel!

Leven vanuit verwondering

Vandaag sta ik anders in het leven en ervaar ik 'leven' veel bewuster. Ik bevraag mezelf de hele tijd om in verbinding te blijven met mezelf:

https://www.kantel.be/missie-en-visie-van-een-kantelaar/

  1. Wat gebeurt er hier en nu?
  2. Hoe voel ik me daarbij?
  3. Wat vertellen mijn gevoelens mij over waar ik nood aan heb, over mijn waarden en behoeften?
  4. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn behoeften voldaan zijn?

én met de rest van de wereld:

  1. Hoe is het voor de mensen rondom mij en hun behoeften?
  2. Hoe kan ik ervoor zorgen dat de anderen + mijn behoeften voldaan worden, zonder schade te berokkenen?
  3. Hoe past wat ik doe in het grotere plaatje, hoe kan ik op mijn best bijdragen?

Reken maar dat er strategieën te vinden zijn die met al die belangen rekening houden.

Ik ben trouwens niet de enige die dat doet: er gebeuren ontzettend veel prachtige dingen in de wereld, als je maar bereid bent om te kijken en het juk van cynisme en sarcasme achter je durft laten.

De controlefreak in mij

De 'controlefreak' in mij is ook gerustgesteld dankzij dat dieper bewustzijn:

Te weten dat ik altijd controle heb over mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn eigen gedrag, helpt om de controle over de anderen los te kunnen laten.

Daar heb ik namelijk toch geen enkele vat op.

Net zomin als ik controle heb over wat anderen van mij denken overigens.

Vaker vanuit verwondering kijken naar het leven, naar de wereld en ontdekken hoe wat er gebeurt mij altijd iets kan leren, bracht me rust. Het hielp me om weg te blijven uit de re-actie. Minder 'kantelen die handel' dus en meer 'kantelen mijn wandel.'

Kantelen mijn wandel

Begrijp me niet verkeerd: ageren is prima - zeker in situaties waarin zwijgen geen optie is - maar da's iets anders dan reageren! Je kan vanuit acceptatie je leven willen verbeteren, of vanuit weerstand. Dat tweede vraagt veel meer energie, dat kan elke elektricien je uitleggen.

Het is mijn intentie om de rest van mijn leven eerder 'de wetende' in plaats van 'de rechter' te zijn telkens ik een slecht functioneren opmerk. En ik merk héél vaak verbetermogelijkheden op!

Maar in plaats van te reageren op het slechte functioneren, zie ik vandaag de misvatting. En ik zie er tegelijkertijd doorheen. Dat lukt me omdat ik, in plaats van tegen duister te vechten, het licht binnen laat.

There is a crack in everything: that's where the light shines through...

Wij zien de wereld niet zoals ze is, maar zoals WIJ zijn
  • Voed ik oorlog in mij? Dan zal ik overal oorlog zien & straal ik dat uit naar anderen => kantelen die handel!
  • Voed ik vrede in mij? Dan zie ik overal voorbeelden van vrede & straal ik dat uit naar anderen => kantelen mijn wandel...

Of nog:

Zo binnen, zo buiten.

Wat er in mij leeft, zie ik terug in de wereld om mij heen.

De bril waardoor ik naar de wereld kijk, de verhalen die ik mezelf vertel over wat er gebeurt, bepalen hoe ik de wereld zie. Als je dat principe begrijpt, dan verkies je toch om die donkere bril - de oordelen en verwijten, haatgevoelens en alles wat verdeelt in plaats van verbindt - achterwege te laten?

Dé grootste lifechanger voor mij persoonlijk was toch wel deze: MIJN 'kijk op de wereld' bepaalt ook hoe de wereld naar mij kijkt.

Hoe de ander zich tot mij verhoudt, bepaal ik dus in grote mate zelf! Toen andere bewuste mensen mij dat vroeger vertelden, kon ik dat rationeel niet bevatten, laat staan geloven. Vandaag weet ik dat je het moet ERVAREN alvorens het te kunnen geloven.

En zo transformeerde mijn '40-something' lijfspreuk #kantelendiehandel tot #kantelenmijnwandel op mijn vijftigste.

Ook zin om te kantelen?

kantelen die handel

Ilse Schorrewegen - Kantelaar & Levensloopbaancoach

Ik zou liegen als ik zou schrijven dat mijn kantelproces altijd even makkelijk verliep. Of dat het snel ging. Als je aan het kantelen gaat, kantelt er in je omgeving namelijk vanalles mee. Dat is spannend. Soms kantelt er iets of iemand NIET mee. En dan leer je loslaten...

Mensen stellen mij wel eens de vraag:

  1. Hoe doe je dat, 'vrede voeden in plaats van oorlog', terwijl er zoveel fout loopt in de wereld?
  2. Bevlogen je betrokkenheid met de maatschappij, de wereld tonen, zonder er zelf bij op te branden, hoe bewaak je dat evenwicht?
  3. Kan je kantelen zonder een egoïstische navelstaarder of naïeve zweefteef te worden?

Mijn antwoord is dat dit permanente uitdagingen blijven.

En de zoektocht, het proces dat je doormaakt = kantelen.

En jij kan dat kantelproces efficiënter aanpakken dan hoe ik het deed...


Dat hoef je niet in je eentje te doen

Ik ben ervan overtuigd dat kantelen makkelijker is met een goede gids aan je zijde.

Daarom heb ik mijn eigen proces goed gedocumenteerd en aangevuld met waardevolle elementen uit de filosofie, psychologie, Oosterse en Westerse levenskunst. Op basis van mijn ervaringen als loopbaancoach werkte ik een heel mooi coachingstraject uit. Het beste van loopbaancoaching combineerde ik met het beste van lifecoaching. Zo zag levensloopbaanbegeleiding het licht...

Dat er nood is aan levensloopbaanbegeleiding staat buiten kijf: kijk 'ns om je heen hoeveel mensen onmacht ervaren - in hun privéleven, op hun werk én ten aanzien van wat er allemaal gebeurt de wereld - met gevoelens van boosheid, angst of verdriet als gevolg.

Sommigen zoeken hun heil in medicatie, denken dat er iets mis met hen is en hopen dat een pilletje dat kan oplossen. Anderen vluchten weg van of verdoven hun emoties. Terwijl een verlangen naar meer zingeving, meer voldoening en gemoedsrust in je leven heel normale menselijke verlangens zijn!

't Is niet omdat je zoekend bent, dat je ziek bent

Jij kan zelf veel meer dan je denkt


Kantel die handel = kantel jouw wandel

  • Ervaar jij ook geregeld onmacht met gevoelens als boosheid, pijn en verdriet tot gevolg?
  • Ben je het beu dat vooral je geliefden de dupe worden van jouw innerlijke strijd?
  • Wil jij pro-actief vermijden gezondheidsklachten te krijgen ten gevolge van gevoelens van onmacht?
  • Zou je graag over handvaten beschikken om met meer tevredenheid, dus positiever in het leven te staan?

Vul dan het formulier in, ik contacteer jou vrijblijvend met meer informatie over  levensloopbaanbegeleiding:

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

In between jobs: als 'op de bank zitten' pijn doet

In between jobs: als 'op de bank zitten' pijn doet

In between: als 'op de bank zitten' pijn doet

  • Die periode dat je zit te wachten op een antwoord van het bedrijf dat jouw droomjob in de aanbieding heeft
  • De periode 'in between 2 jobs' waarin je blij bent dat er zoiets bestaat als een werkloosheidsuitkering in België, maar je kapot gaat van schaamte telkens je je buurman ziet vertrekken naar het werk en jij opnieuw een dag thuis blijft...
  • De maanden - voor sommigen jaren - dat je lichaam niet meer in staat is om te werken, ook al wil het bovenste deel van je lichaam dat zo graag anders
  • Andere aanleidingen die maken dat je niet kan bijdragen aan de maatschappij zoals jij het wil en jij het gevoel hebt 'op de bank te zitten'

Die periodes van 'in between', die voelen zo verdomd moeilijk.


Weinig begrip voor 'in between'

In tegenstelling tot de topsport - waarin iedereen erkent dat 'op de bank zitten' geen fijne tijd is - kan je in de rest van onze maatschappij op bijzonder weinig begrip rekenen als je je in een 'in between'-situatie bevindt. Het maakt daarbij niet eens uit of het jouw bewuste keuze was, of je gedwongen werd door externe omstandigheden.

In het begin zijn er nog sympathiebetuigingen, maar van zodra het langer duurt dan gepland - voor zover je zoiets kan plannen - begint er al snel iets als onbegrip te sluipen in de commentaren: 'ben jij nu nog niet terug aan de slag?'

Echt wat onze eigen innerlijke criticus op dat moment nodig heeft!

Als levensloopbaanbegeleider zie ik mijn klanten geregeld worstelen met dit gegeven: je voelt je buitengesloten uit de wereld waar je tot voor kort wel nog actief deel van uitmaakte, terwijl je je net verbonden wil voelen. Met die anderen én met jezelf.

Het is helaas zo dat de angst om in deze fase terecht te komen veel mensen langer dan goed voor hen is vast doet houden aan een bepaalde baan of context die nochtans toxisch voor hen is wegens té uitdagend, of net niet uitdagend genoeg.

Het vraagt heel wat MOED om bewust uit gelijk welke kooi te stappen, of het nu een blikken of een briljanten kooi is...


Kantel die handel, kantel jouw wandel!

Hier bezorg ik je wat tips om de leegte in te vullen die je voelt als jij je - om wat voor reden ook - tijdelijk afgesloten voelt van 'de werkende wereld' en je een 'in between'-gevoel ervaart:

Vertraag

  • Aanvaard deze tijdelijke break in je beroepsactief leven, in plaats van jezelf ertegen te verzetten: wat je accepteert, transformeert
  • Denk het om: nu heb je wél tijd, een nog schaarser goed dan geld! Als je twijfelt aan de juistheid van die uitspraak, loop 'ns binnen in een ziekenhuis, of lees de overlijdensberichten in de krant
  • Vertraag: ga lange wandelingen maken in de natuur, neem vaker je fiets; als je geen firmawagen meer hebt, zal je dat sowieso moeten doen, dus maak van de nood een deugd...
  • Ga lummelen: laat verveling toe en word vanuit die verveling opnieuw creatief
  • Leer op een andere manier omgaan met de kritiek die je krijgt, van jezelf of je omgeving; een goede coach, psycholoog of therapeut helpt je daarbij.

Kom in actie

  • Ruim je huis eens écht op, verwijder balast uit je huis én je hoofd
  • Gebruik je tijd om dingen te doen waar je binnen afzienbare tijd opnieuw niet meer aan toe komt en waar je voorheen zo naar snakte
  • Ga boeken lezen in de leeszaal van een bibliotheek: probeer een keer gedichten te lezen of boeken of tijdschriften over onderwerpen die je anders nooit bekijkt; leer opnieuw vanuit verwondering te kijken naar de wereld
  • Ga overdag naar de bioscoop
  • Pik een museum of 3 mee, liefst telkens in een andere stad en gebruik het openbaar vervoer of je fiets om daar te geraken; voel je bezoeker van je eigen land en kijk als toerist naar steden in je eigen land
  • Herneem een oude hobby, of ga iets bijleren dat je al lang wil leren
  • Ga lekkere taart eten in een sjieke tearoom of ga overdag rustig lunchen op restaurant. Genieten van het leven is toegestaan, wat je innerlijke criticus je daarover ook vertelt
  • Sport overdag, beweeg!
  • Bekijk een hele TV-serie in één keer
  • Maak 'n gedrukt foto-album van al die foto's op je smartphone of PC
  • Neem de trein naar een stad die je niet kent en ga daar zomaar wat verdwalen, gewapend met een klein schriftje of je smartphone om onverwachte 'invallen' te noteren
  • Kook gezonde maaltijden en tafel opnieuw gezellig thuis, in plaats van 'op een drafje'
  • Zoek je kinderen - of je ouders - 'ns onverwachts op
  • Zorg goed voor jezelf: dat is jouw verantwoordelijkheid ten aanzien van de maatschappij op het moment dat je even niet beroepsactief bent op een moment dat je dat wel zou kunnen zijn. Door goed voor jezelf te zorgen, zal je sneller en duurzamer opnieuw kunnen deelnemen, op een wijze die beter bij jou past. Daar wordt iedereen beter van!

Conclusie

Kortom: leef bewust in het hier en nu en savoureer de tijd die je in je schoot geworpen krijgt, in plaats van tegen de huidige realiteit te vechten. Tijd is immers het meest kostbare goed van allemaal.

Foto Danielle Macinnes @ Unsplash


Hulp bij nodig?

Bevind jij jezelf in een 'in between'- situatie en kan je wel wat hulp gebruiken? Bezorg mij jouw kanteluitdaging, ik contacteer je vrijblijvend om verder af te stemmen hoe jij kan kantelen.

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Wees buitengewoon jezelf

Wees buitengewoon jezelf

Wees buitengewoon jezelf

'Nu moet ik dus leren om gehaaid door het leven te gaan' hoor ik haar zeggen tijdens een netwerkevenement.

Zij, een prille freelancer met tonnen beroeps-en levenservaring. Uit noodzaak voor het zelfstandig statuut 'gekozen', wegens bedankt voor bewezen diensten na vele jaren dienst bij haar werkgever en nog veel meer onbeantwoorde sollicitaties.

'Wat maakt dat je dat zegt?' vraag ik haar.

Ervaring met tussenpartijen had haar dat geleerd. En dat ontslag lag ook nog op haar maag.

'De aanval' leek haar de beste verdediging. Om al die pijn niet te moeten voelen...

Wat als jij niet gehaaid wil leven?

Ze was nochtans duidelijk niet van het gehaaide type.

'Wie zou jij zijn als je je niet gehaaid zou moeten opstellen?' zou ik haar willen vragen.

'Wie ben jij echt?' zou ik willen weten.

Maar omdat coachen op een netwerkevenement not done is, geef ik haar discreet mijn visitekaartje.

Ooit hoop ik haar te kunnen vertellen dat je nooit iemand moet proberen zijn die je niet bent.

De strijd met 'echte haaien' win je immers niet als jij een 'zeepaardje' bent.

Waarom zou je trouwens willen strijden met haaien?

'Zeepaardje zijn' is toch prachtig, als je een zeepaardje bent?

Kan geen haai tegenop...

Tenzij die haai die fantastisch gehaaid is. Maar die zou het nooit in z'n haaienhoofd halen om een zeepaardje te willen zijn.

 


Foto: David Clode @ unsplash


Herkenbaar?

Laten we dan 'ns praten met elkaar, bezorg mij jouw uitdaging, ik contacteer je vrijblijvend om verder af te stemmen. Maakt niet uit of je je herkent in de haai, dan wel in het zeepaardje 😉

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.