De keerzijde van ikigai

De keerzijde van ikigai

  • Valt het jou ook op dat creatievelingen / kunstenaars in deze coronatijden blijven 'scheppen', publiek of geen publiek, afzetmarkt of niet?
  • Dat zelfstandige kenniswerkers hun kennis massaal online delen, gratis of voor héél weinig geld?
  • Dat mensen in dienstverlenende beroepen tandjes blijven bijsteken, ook al worden ze schromelijk ondergewaardeerd?

Ze doen dat heus niet omdat zij van de hemelse dauw kunnen leven of omdat ze het fijn vinden hun talent zomaar weg te geven. Ze doen dat omdat een innerlijk vuur hen drijft:

  • als creatieveling voel je namelijk een drang om te creëren: als schrijver MOET je verhalen vertellen, als danser MOET je bewegen, als schilder MOET je met kleur, textuur en vorm bezig zijn
  • als kenniswerker WIL je je kennis delen, mensen of projecten zien groeien en daarbij helpen
  • als dienstverlener WIL je zorg dragen, voor mens, dier of planeet: je wil werken op mensenmaat

Dat soort van intrinsieke motivatie overstijgt extrinsieke beloning:

Mensen raken, impact hebben, een verschil betekenen voor de wereld: dat is waar het bevlogen, betrokken mensen om gaat

Voor hen is 'werk' zoveel meer dan een ruilovereenkomst waarbij tijd en talent ingewisseld worden voor geld. Het is een manier om uitdrukking te geven aan wie zij zijn:

 

No alt text provided for this image

Leve IKIGAI

Los van het feit dat van die bijzondere drijfveren wel eens misbruik wordt gemaakt, zijn zij die 'hun purpose' in het leven vinden gelukkige mensen. Niet voor niets zijn zovelen op zoek naar wat het voor hen zou kunnen zijn, datgene wat zin geeft aan hun leven.

Maar er is helaas ook de keerzijde van ikigai: kan je je deze mensen hun pijn voorstellen wanneer zij niet meer gevraagd worden om hun werk te doen, terwijl ze dat wel nog willen en kunnen?

Of, erger nog, zij uitdrukkelijk gevraagd worden om hun werk NIET meer te doen?

Dat is wat velen momenteel - september 2020 - ervaren in de kunst/cultuur- en evenementensector, de detailhandel, horeca + catering en in de vele éénmensbedrijven in de zorg- en dienstverleningssector.

Lege stoelen - Photo Jonas Jacobsson @ Unsplash

Weet je waarom dat zo pijnlijk is?

Als de waardering van klanten of een publiek uitblijft, vertalen bevlogen professionals dat als volgt: "wat ik doe, is blijkbaar niet meer relevant. Ben IK dan nog wel relevant?"

De keerzijde van ikigai voor wie niet mag of kan werken

Voor mensen die in loondienst werken en er niet zelf voor kiezen om op non-actief geplaatst te worden - bijvoorbeeld in tijdelijke werkloosheid - triggert tijdelijke werkloosheid trouwens een soortgelijk gevoel. Je ontvangt wel nog een inkomen, maar ervaart hetzelfde gevoel van existentiële leegte. Om die leegte op te vullen, gaan velen klussen om toch maar iets 'om handen' te hebben, om toch maar 'een doel' te hebben.

Het is overigens niet zo dat wie 'economisch succesvol' of 'geslaagd' door het leven gaat meteen ook voldoening ervaart. Net zomin het waar is dat wie met een karig inkomen rondkomt geen voldoening zou kunnen ervaren.

'Voldoening' gaat over meer dan 'een stabiel inkomen hebben'

Ik zie bijzonder weinig aandacht in maatschappelijke debatten over die keerzijde van ikigai, over de gevolgen van het wegvallen van zingeving die 'arbeid' in het beste geval verschaft. Het woord 'arbeid' is trouwens ook ontzettend verengt in de loop van de tijd en verwijst nu enkel nog naar 'verbonden zijn door een arbeidsovereenkomst', terwijl er zoveel meer manieren zijn om via arbeid een toegevoegde waarde te bieden aan je eigen leven én de maatschappij!

Wanneer durven we erkennen dat steeds meer mensen almaar moeilijker uitdrukking kunnen geven aan wie ze zijn en wat ze te doen hebben in het leven, op een wijze die bij hen past en die hen voldoening schenkt?

Mank systeem

Corona vergroot momenteel die schrijnende situatie uit in bepaalde sectoren, maar het gaat hier over een systemisch probleem dat al veel langer speelt en een paar pijnlijke gevolgen heeft:

Zo werden ze massaal zelfstandig de voorbije jaren, zij die zich niet meer kunnen vinden in de manier van werken in vast dienstverband die in veel organisaties nog de norm is. Kiezen tussen ofwel amper impact hebben, ofwel aan een moordend tempo werken dat je vroegtijdig doet opbranden, is toch kiezen tussen pest en cholera?

Dan maar dat ander statuut, van zelfstandige... Maar helaas worden ze niet allemaal even succesvol, die 'nieuwe zelfstandigen'. Geen wonder ook in een land dat ondernemend in het leven staan niet bepaald aanmoedigt. De stress van de hele tijd op zoek moeten naar klanten én blijven uitblinken in je vak, is pittig.

Er zijn ook de kunstenaars, met hun eigen 'statuut', amper die naam waardig. Subsidies geven dan maar vanuit de overheid? Neen, ook dat bleek in veel gevallen geen duurzame oplossing wegens trigger voor nieuwe systeemfouten zoals Tom Van Dyck hier aankaart en in dit artikel van rekto:verso wordt benoemd.

Van statuut veranderen, of subsidiëren neemt dus de grondoorzaak van het probleem niet weg. Dus moeten we op een hoger niveau gaan kijken waar het misloopt.

Manke oplossingen

De 'oplossingen' die momenteel aangedragen worden voor 'de uitdagingen van de arbeidsmarkt' volstaan dus niet. Omdat ze deel uitmaken van hetzelfde paradigma waarin mensen gereduceerd worden tot een middel. Of waarom denk je dat het een arbeidsMARKT wordt genoemd?

Vanuit de gesprekken die ik voer als levensloopbaancoach weet ik dit:

  • Wie niet de kans krijgt te zijn wie hij is en te doen wat hij te doen heeft in het leven - omdat een bepaald economisch denken geen toegevoegde waarde ziet in (het talent van) die persoon - zit echt NIET te wachten op iemand die hem begeleidt of omschoolt naar één of andere bullshitjob die toevallig beter in de markt ligt
  • Zo iemand is GEEN vragende partij om zijn missie opzij te schuiven en ze te reduceren tot een hobby, terwijl hij de kost moet verdienen in een context die hem niet boeit, daar word je namelijk ziek van in plaats van gelukkig
  • Alle VDAB-cijfers over knelpuntberoepen ten spijt: als je talent niet aansluit bij wat je 'om den brode' doet, zal het geen duurzame match worden, hoe zeker je ook bent van een inkomen
  • En wat te zeggen over alle vormen van arbeid waarvan wij het ondertussen normaal zijn gaan vinden dat er geen of absurd weinig erkenning tegenover staat, zoals het opvoeden van kinderen, of de zorg voor iedereen die niet (meer) bijdraagt aan 'het economisch model'?

Kantelen die handel?

Dan dringt volgende vraag zich op:

In welk soort maatschappij willen wij leven?

Eén waarin we onszelf reduceren tot een economische kostenpost, tot we erbij neervallen? Of één waarin we elkaar aanmoedigen om op te groeien tot bevlogen en betrokken individuen die waardering en erkenning ervaren voor wie we zijn en wat we doen, waardoor we ons eigenbelang spontaan overstijgen en zorg dragen voor alles en iedereen die bijdraagt aan dat fijne gevoel?

Eén waarin de mens zich moet aanpassen aan het systeem - dat overigens door mensen bedacht wordt! - of een maatschappij waarin we op zoek gaan naar een systeem dat zijn eigen bedenker versterkt in plaats van verzwakt? Hebben de burn-& bore-outs van de voorbije jaren ons dan niets geleerd?

Want ook dat kan ik je vertellen als levensloopbaancoach: wie zijn of haar 'ikigai' vindt, is in staat tot grootse dingen en doet er alles aan om de context te koesteren waarbinnen 'mogen zijn we je bent' gewaardeerd wordt! Da's de logica zelve. Dat is dus waar we nood aan hebben: meer mensen die zingeving vinden in het leven!

Hoe kantel je de keerzijde van ikigai?

Hoe zou het zijn om te bouwen aan een samenlevingsmodel waarbij ZINGEVING voorop staat, waarbij de economie ten dienst staat van het leven, in plaats van andersom? En dan meteen liefst ten dienste van ALLE leven, dus niet enkel dat van de mens. Ook van planten, dieren, rivieren en zeeën, de grond waarvan wij eten, de lucht die we inademen, zodat er nog een planeet overschiet voor toekomstige generaties.

De keerzijde van ikigai

Hoe zou dat voelen? En met welke oplossingen zouden we dan allemaal komen?

  • Want wat heb je aan een draaiende economie in een wereld vol lusteloze mensen?
  • Hoe denken we trouwens een maatschappij draaiende te houden met mensen die zich niet gewaardeerd, gereduceerd tot 'een middel' voelen? 

Het momentum om er anders naar te kijken, is er. En maatschappelijke transitie volgt na individuele transformatie van héél veel mensen.

Als jij er klaar voor bent om de eerste stap te zetten en te ontdekken wat jij ZELF kan ondernemen om hiermee aan de slag te gaan, laat het me hier weten. Ik begeleid je er graag bij.

Ilse Schorrewegen

Kantelen die handel

Kantelen die handel

Kantelen die handel

'Kantelen die handel!' is sedert 2015 de slagzin waarmee ik uitdrukking geef aan mijn boosheid over onder andere:

  • nutteloze zaken die buitenproportionele media-aandacht krijgen
  • levensbelangrijke zaken die geen enkele aandacht krijgen
  • bullshitjobs die mensen tot buzy fools degraderen
  • beleidsmakers die fier zijn dat ze mensen in die richting duwen
  • tijdverlies door processen die inefficiënt verlopen
  • machtsspelletjes van mensen wiens ego omgekeerd evenredig is aan hun zelfvertrouwen
  • vriendjespolitiek, narcisme en verstikkende hiërarchische relaties
  • onevenwicht in de wereld op zoveel fronten
  • onrecht jegens kwetsbaren - mens, dier, planeet - met onnodig leed tot gevolg
  • polarisatie: leidinggevenden versus medewerkers, overheid versus privé, vakbond versus directie, politici versus burgers, rijk versus arm, dom versus slim: veel teveel 'versus', veel te weinig verbinding
  • mijn eigen onmacht om hiermee om te gaan op een veerkrachtige wijze

Het deed me zo rond mijn 40e tot volgende vaststelling komen:

kantelen die handel

Kantelen mijn wandel

Ik deed ontzettend mijn best om het anders aan te pakken. Noem me gerust een wereldverbeteraar, ik beschouw dat als een compliment.

Maar alle pogingen die ik in mijn levensrollen - als HR manager, als organisatie-adviseur en als partner, vriendin, dochter - ondernam om die 'handel te kantelen' ten spijt bleef ik achter met het knagende gevoel dat ik te weinig impact had op wat er gebeurde in de wereld én in mijzelf. 

Resultaat?

Ik holde door de ratrace die mijn leven was. Brandjes blussend. Worstelend. Boos en vaak verdrietig, geregeld bang voor de toekomst. Niet zozeer die van mijzelf, wel die van de kinderen van onze vrienden én de wereld.

Het kostte me nog eens 10 jaar - en veel grijze haren - om tot een nieuw besef te komen:

Kantelen die handel

Ik ontdekte dat ik het zelf was die een beeld voor ogen had van wie ik moest zijn, dat ik me een identiteit had eigen gemaakt die niet goed meer voelde. En dat ik dus zelf iets te doen had als dat beeld voor mij niet goed meer voelde...

Introspectie

Introspectie

Dat ging zo: in plaats van verontwaardigd naar anderen, naar 'de maatschappij' te wijzen voor wat er allemaal fout loopt, keerde ik mijn blik naar binnen:

  • hollen en mezelf voorbij lopen, maakte plaats voor langzaam wandelen
  • vluchten maakte plaats voor introspectie
  • 'vechten tegen' ruimde plaats voor 'kiezen voor'

Allemaal zaken waarvan ik vroeger dacht dat ze onhaalbaar waren, omdat ze niet pasten bij het beeld van 'het bezige bijtje' dat ik van mezelf had gemaakt. 'Té hoog geitenwollensokkengehalte, te weinig resultaatgericht' zei dat bijtje, telkens wanneer iemand me goedbedoelend suggesties gaf om te kantelen.

Toch bleek net in vertragen en verstillen, verdiepen, anders luisteren en kijken ook voor mij de heilige graal te liggen.

Gaandeweg kon ik mezelf bevrijden van hardnekkige overtuigingen en meningen die me weliswaar gebracht hadden tot waar ik stond, maar die me ervan weerhielden om me écht gelukkig te voelen, zeg maar gemoedsrust te ervaren.

Langzaamaan kantelde ik: ik ging anders in het leven staan. Rustiger. Vanuit vertrouwen. Nog steeds alert en kritisch én tegelijkertijd veel milder. Kortom: bewuster. 

Gezonde breinhygiëne

Mijn boosheid en verontwaardiging maakten dankzij zelfinzicht en heel veel lessen in levenskunst langzaam plaats voor mildheid en mededogen. Eerst tegenover mezelf en mijn eigen innerlijke criticus. Vervolgens tegenover de rest van de wereld.

En dat allemaal dankzij het inzicht dat mijn eigen gedachten en overtuigingen me stevig belemmerden! Ik moest dus aan de slag met de verhalen die ik mezelf vertelde over wat er rondom mij, maar vooral IN MIJ, gebeurde. Want die verhalen kleuren mijn kijk op de wereld.

Over kantelpunt

Ik mag dan het gevoel hebben bijzonder weinig impact te hebben op wat anderen doen en op wat mij en de wereld overkomt, ik heb wel impact op wat ik ZELF doe

Bovendien heb ik ontzettend veel impact op hoe ik omga met alles wat er gebeurt, op HOE IK ME VERHOUD tot de andere en het andere

Mijn gedachten bepaal ik namelijk helemaal zelf. En mijn gedachten sturen in heel grote mate mijn gevoelens aan.

Ik beslis waaraan ik aandacht geef en waaraan niet

Door volledige verantwoordelijkheid te nemen over mijn gedachten, gevoelens en gedrag ontneem ik bovendien de anderen - of het andere - de macht over mijn welbevinden.

Ik hoef mezelf dus niet te reduceren tot iets of iemand die ik niet wil zijn! Ik kan andere keuzes maken. En die andere keuze kan ik elke minuut van elke dag maken! Bij elke beslissing die ik neem, elke activiteit die ik wel of niet opneem, elke euro die ik al dan niet spendeer.

Dat is pas een machtig gevoel!

Leven vanuit verwondering

Vandaag sta ik anders in het leven en ervaar ik 'leven' veel bewuster. Ik bevraag mezelf de hele tijd om in verbinding te blijven met mezelf:

https://www.kantel.be/missie-en-visie-van-een-kantelaar/

  1. Wat gebeurt er hier en nu?
  2. Hoe voel ik me daarbij?
  3. Wat vertellen mijn gevoelens mij over waar ik nood aan heb, over mijn waarden en behoeften?
  4. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn behoeften voldaan zijn?

én met de rest van de wereld:

  1. Hoe is het voor de mensen rondom mij en hun behoeften?
  2. Hoe kan ik ervoor zorgen dat de anderen + mijn behoeften voldaan worden, zonder schade te berokkenen?
  3. Hoe past wat ik doe in het grotere plaatje, hoe kan ik op mijn best bijdragen?

Reken maar dat er strategieën te vinden zijn die met al die belangen rekening houden.

Ik ben trouwens niet de enige die dat doet: er gebeuren ontzettend veel prachtige dingen in de wereld, als je maar bereid bent om te kijken en het juk van cynisme en sarcasme achter je durft laten.

De controlefreak in mij

De 'controlefreak' in mij is ook gerustgesteld dankzij dat dieper bewustzijn:

Te weten dat ik altijd controle heb over mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn eigen gedrag, helpt om de controle over de anderen los te kunnen laten.

Daar heb ik namelijk toch geen enkele vat op.

Net zomin als ik controle heb over wat anderen van mij denken overigens.

Vaker vanuit verwondering kijken naar het leven, naar de wereld en ontdekken hoe wat er gebeurt mij altijd iets kan leren, bracht me rust. Het hielp me om weg te blijven uit de re-actie. Minder 'kantelen die handel' dus en meer 'kantelen mijn wandel.'

Kantelen mijn wandel

Begrijp me niet verkeerd: ageren is prima - zeker in situaties waarin zwijgen geen optie is - maar da's iets anders dan reageren! Je kan vanuit acceptatie je leven willen verbeteren, of vanuit weerstand. Dat tweede vraagt veel meer energie, dat kan elke elektricien je uitleggen.

Het is mijn intentie om de rest van mijn leven eerder 'de wetende' in plaats van 'de rechter' te zijn telkens ik een slecht functioneren opmerk. En ik merk héél vaak verbetermogelijkheden op!

Maar in plaats van te reageren op het slechte functioneren, zie ik vandaag de misvatting. En ik zie er tegelijkertijd doorheen. Dat lukt me omdat ik, in plaats van tegen duister te vechten, het licht binnen laat.

There is a crack in everything: that's where the light shines through...

Wij zien de wereld niet zoals ze is, maar zoals WIJ zijn
  • Voed ik oorlog in mij? Dan zal ik overal oorlog zien & straal ik dat uit naar anderen => kantelen die handel!
  • Voed ik vrede in mij? Dan zie ik overal voorbeelden van vrede & straal ik dat uit naar anderen => kantelen mijn wandel...

Of nog:

Zo binnen, zo buiten.

Wat er in mij leeft, zie ik terug in de wereld om mij heen.

De bril waardoor ik naar de wereld kijk, de verhalen die ik mezelf vertel over wat er gebeurt, bepalen hoe ik de wereld zie. Als je dat principe begrijpt, dan verkies je toch om die donkere bril - de oordelen en verwijten, haatgevoelens en alles wat verdeelt in plaats van verbindt - achterwege te laten?

Dé grootste lifechanger voor mij persoonlijk was toch wel deze: MIJN 'kijk op de wereld' bepaalt ook hoe de wereld naar mij kijkt.

Hoe de ander zich tot mij verhoudt, bepaal ik dus in grote mate zelf! Toen andere bewuste mensen mij dat vroeger vertelden, kon ik dat rationeel niet bevatten, laat staan geloven. Vandaag weet ik dat je het moet ERVAREN alvorens het te kunnen geloven.

En zo transformeerde mijn '40-something' lijfspreuk #kantelendiehandel tot #kantelenmijnwandel op mijn vijftigste.

Ook zin om te kantelen?

kantelen die handel

Ilse Schorrewegen - Kantelaar & Levensloopbaancoach

Ik zou liegen als ik zou schrijven dat mijn kantelproces altijd even makkelijk verliep. Of dat het snel ging. Als je aan het kantelen gaat, kantelt er in je omgeving namelijk vanalles mee. Dat is spannend. Soms kantelt er iets of iemand NIET mee. En dan leer je loslaten...

Mensen stellen mij wel eens de vraag:

  1. Hoe doe je dat, 'vrede voeden in plaats van oorlog', terwijl er zoveel fout loopt in de wereld?
  2. Bevlogen je betrokkenheid met de maatschappij, de wereld tonen, zonder er zelf bij op te branden, hoe bewaak je dat evenwicht?
  3. Kan je kantelen zonder een egoïstische navelstaarder of naïeve zweefteef te worden?

Mijn antwoord is dat dit permanente uitdagingen blijven.

En de zoektocht, het proces dat je doormaakt = kantelen.

En jij kan dat kantelproces efficiënter aanpakken dan hoe ik het deed...


Dat hoef je niet in je eentje te doen

Ik ben ervan overtuigd dat kantelen makkelijker is met een goede gids aan je zijde.

Daarom heb ik mijn eigen proces goed gedocumenteerd en aangevuld met waardevolle elementen uit de filosofie, psychologie, Oosterse en Westerse levenskunst. Op basis van mijn ervaringen als loopbaancoach werkte ik een heel mooi coachingstraject uit. Het beste van loopbaancoaching combineerde ik met het beste van lifecoaching. Zo zag levensloopbaanbegeleiding het licht...

Dat er nood is aan levensloopbaanbegeleiding staat buiten kijf: kijk 'ns om je heen hoeveel mensen onmacht ervaren - in hun privéleven, op hun werk én ten aanzien van wat er allemaal gebeurt de wereld - met gevoelens van boosheid, angst of verdriet als gevolg.

Sommigen zoeken hun heil in medicatie, denken dat er iets mis met hen is en hopen dat een pilletje dat kan oplossen. Anderen vluchten weg van of verdoven hun emoties. Terwijl een verlangen naar meer zingeving, meer voldoening en gemoedsrust in je leven heel normale menselijke verlangens zijn!

't Is niet omdat je zoekend bent, dat je ziek bent

Jij kan zelf veel meer dan je denkt


Kantel die handel = kantel jouw wandel

  • Ervaar jij ook geregeld onmacht met gevoelens als boosheid, pijn en verdriet tot gevolg?
  • Ben je het beu dat vooral je geliefden de dupe worden van jouw innerlijke strijd?
  • Wil jij pro-actief vermijden gezondheidsklachten te krijgen ten gevolge van gevoelens van onmacht?
  • Zou je graag over handvaten beschikken om met meer tevredenheid, dus positiever in het leven te staan?

Vul dan het formulier in, ik contacteer jou vrijblijvend met meer informatie over  levensloopbaanbegeleiding:

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

In between jobs: als 'op de bank zitten' pijn doet

In between jobs: als 'op de bank zitten' pijn doet

In between: als 'op de bank zitten' pijn doet

  • Die periode dat je zit te wachten op een antwoord van het bedrijf dat jouw droomjob in de aanbieding heeft
  • De periode 'in between 2 jobs' waarin je blij bent dat er zoiets bestaat als een werkloosheidsuitkering in België, maar je kapot gaat van schaamte telkens je je buurman ziet vertrekken naar het werk en jij opnieuw een dag thuis blijft...
  • De maanden - voor sommigen jaren - dat je lichaam niet meer in staat is om te werken, ook al wil het bovenste deel van je lichaam dat zo graag anders
  • Andere aanleidingen die maken dat je niet kan bijdragen aan de maatschappij zoals jij het wil en jij het gevoel hebt 'op de bank te zitten'

Die periodes van 'in between', die voelen zo verdomd moeilijk.


Weinig begrip voor 'in between'

In tegenstelling tot de topsport - waarin iedereen erkent dat 'op de bank zitten' geen fijne tijd is - kan je in de rest van onze maatschappij op bijzonder weinig begrip rekenen als je je in een 'in between'-situatie bevindt. Het maakt daarbij niet eens uit of het jouw bewuste keuze was, of je gedwongen werd door externe omstandigheden.

In het begin zijn er nog sympathiebetuigingen, maar van zodra het langer duurt dan gepland - voor zover je zoiets kan plannen - begint er al snel iets als onbegrip te sluipen in de commentaren: 'ben jij nu nog niet terug aan de slag?'

Echt wat onze eigen innerlijke criticus op dat moment nodig heeft!

Als levensloopbaanbegeleider zie ik mijn klanten geregeld worstelen met dit gegeven: je voelt je buitengesloten uit de wereld waar je tot voor kort wel nog actief deel van uitmaakte, terwijl je je net verbonden wil voelen. Met die anderen én met jezelf.

Het is helaas zo dat de angst om in deze fase terecht te komen veel mensen langer dan goed voor hen is vast doet houden aan een bepaalde baan of context die nochtans toxisch voor hen is wegens té uitdagend, of net niet uitdagend genoeg.

Het vraagt heel wat MOED om bewust uit gelijk welke kooi te stappen, of het nu een blikken of een briljanten kooi is...


Kantel die handel, kantel jouw wandel!

Hier bezorg ik je wat tips om de leegte in te vullen die je voelt als jij je - om wat voor reden ook - tijdelijk afgesloten voelt van 'de werkende wereld' en je een 'in between'-gevoel ervaart:

Vertraag

  • Aanvaard deze tijdelijke break in je beroepsactief leven, in plaats van jezelf ertegen te verzetten: wat je accepteert, transformeert
  • Denk het om: nu heb je wél tijd, een nog schaarser goed dan geld! Als je twijfelt aan de juistheid van die uitspraak, loop 'ns binnen in een ziekenhuis, of lees de overlijdensberichten in de krant
  • Vertraag: ga lange wandelingen maken in de natuur, neem vaker je fiets; als je geen firmawagen meer hebt, zal je dat sowieso moeten doen, dus maak van de nood een deugd...
  • Ga lummelen: laat verveling toe en word vanuit die verveling opnieuw creatief
  • Leer op een andere manier omgaan met de kritiek die je krijgt, van jezelf of je omgeving; een goede coach, psycholoog of therapeut helpt je daarbij.

Kom in actie

  • Ruim je huis eens écht op, verwijder balast uit je huis én je hoofd
  • Gebruik je tijd om dingen te doen waar je binnen afzienbare tijd opnieuw niet meer aan toe komt en waar je voorheen zo naar snakte
  • Ga boeken lezen in de leeszaal van een bibliotheek: probeer een keer gedichten te lezen of boeken of tijdschriften over onderwerpen die je anders nooit bekijkt; leer opnieuw vanuit verwondering te kijken naar de wereld
  • Ga overdag naar de bioscoop
  • Pik een museum of 3 mee, liefst telkens in een andere stad en gebruik het openbaar vervoer of je fiets om daar te geraken; voel je bezoeker van je eigen land en kijk als toerist naar steden in je eigen land
  • Herneem een oude hobby, of ga iets bijleren dat je al lang wil leren
  • Ga lekkere taart eten in een sjieke tearoom of ga overdag rustig lunchen op restaurant. Genieten van het leven is toegestaan, wat je innerlijke criticus je daarover ook vertelt
  • Sport overdag, beweeg!
  • Bekijk een hele TV-serie in één keer
  • Maak 'n gedrukt foto-album van al die foto's op je smartphone of PC
  • Neem de trein naar een stad die je niet kent en ga daar zomaar wat verdwalen, gewapend met een klein schriftje of je smartphone om onverwachte 'invallen' te noteren
  • Kook gezonde maaltijden en tafel opnieuw gezellig thuis, in plaats van 'op een drafje'
  • Zoek je kinderen - of je ouders - 'ns onverwachts op
  • Zorg goed voor jezelf: dat is jouw verantwoordelijkheid ten aanzien van de maatschappij op het moment dat je even niet beroepsactief bent op een moment dat je dat wel zou kunnen zijn. Door goed voor jezelf te zorgen, zal je sneller en duurzamer opnieuw kunnen deelnemen, op een wijze die beter bij jou past. Daar wordt iedereen beter van!

Conclusie

Kortom: leef bewust in het hier en nu en savoureer de tijd die je in je schoot geworpen krijgt, in plaats van tegen de huidige realiteit te vechten. Tijd is immers het meest kostbare goed van allemaal.

Foto Danielle Macinnes @ Unsplash


Hulp bij nodig?

Bevind jij jezelf in een 'in between'- situatie en kan je wel wat hulp gebruiken? Bezorg mij jouw kanteluitdaging, ik contacteer je vrijblijvend om verder af te stemmen hoe jij kan kantelen.

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Wees buitengewoon jezelf

Wees buitengewoon jezelf

Wees buitengewoon jezelf

'Nu moet ik dus leren om gehaaid door het leven te gaan' hoor ik haar zeggen tijdens een netwerkevenement.

Zij, een prille freelancer met tonnen beroeps-en levenservaring. Uit noodzaak voor het zelfstandig statuut 'gekozen', wegens bedankt voor bewezen diensten na vele jaren dienst bij haar werkgever en nog veel meer onbeantwoorde sollicitaties.

'Wat maakt dat je dat zegt?' vraag ik haar.

Ervaring met tussenpartijen had haar dat geleerd. En dat ontslag lag ook nog op haar maag.

'De aanval' leek haar de beste verdediging. Om al die pijn niet te moeten voelen...

Wat als jij niet gehaaid wil leven?

Ze was nochtans duidelijk niet van het gehaaide type.

'Wie zou jij zijn als je je niet gehaaid zou moeten opstellen?' zou ik haar willen vragen.

'Wie ben jij echt?' zou ik willen weten.

Maar omdat coachen op een netwerkevenement not done is, geef ik haar discreet mijn visitekaartje.

Ooit hoop ik haar te kunnen vertellen dat je nooit iemand moet proberen zijn die je niet bent.

De strijd met 'echte haaien' win je immers niet als jij een 'zeepaardje' bent.

Waarom zou je trouwens willen strijden met haaien?

'Zeepaardje zijn' is toch prachtig, als je een zeepaardje bent?

Kan geen haai tegenop...

Tenzij die haai die fantastisch gehaaid is. Maar die zou het nooit in z'n haaienhoofd halen om een zeepaardje te willen zijn.

 


Foto: David Clode @ unsplash


Herkenbaar?

Laten we dan 'ns praten met elkaar, bezorg mij jouw uitdaging, ik contacteer je vrijblijvend om verder af te stemmen. Maakt niet uit of je je herkent in de haai, dan wel in het zeepaardje 😉

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Ben ik goed genoeg?

Ben ik goed genoeg?

Ben ik goed genoeg?

ZIJ:

'Dit had ik nooit gedurfd zonder jou Ilse! En weet je wat? Ze hebben MIJ weerhouden, terwijl er kandidaten waren die wél ervaring hadden en ik niet. Ik kan het zelf amper geloven...'

Zij had 'gedurfd' om met haar CV in haar handtas rond te gaan kijken in de zaak waar ze een medewerker zochten. Zonder op voorhand te bellen of te mailen dat ze kwam.

Zij ging op mijn aanraden eerst 'voelen' of ze zichzelf daar zag werken. Toen het goed voelde, gaf ze haar CV af met de vraag haar kandidatuur in overweging te willen nemen 'omdat dit echt is wat ik heel graag wil doen, ook al heb ik ervaring in een heel andere sector'.

Prompt werd ze meegenomen naar de zaakvoerder die een gesprek met haar vastlegde. Groot was haar verbazing toen ze wat later gebeld werd met een voorstel!

ZIJ:

"Dit liep zo anders dan ik had verwacht. Moeiteloos bijna... Op die ene grote stap na dan, nl mijn stoute schoenen aantrekken en GAAN."

En toen las ik weer even twijfel in haar blik...

ZIJ:

'Verdien ik dit wel, ben ik wel goed genoeg? Hadden andere kandidaten niet meer recht op deze job?'

Die vraag lees ik vaak in de blikken van klanten, bij het begin van hun coachingstraject. Het duurt meestal welgeteld 2 sessies voor ze van het tegendeel overtuigd zijn.


Twijfel jij soms aan jezelf?

Blijf niet zitten met die twijfels. Bezorg mij je uitdaging, ik contacteer je vrijblijvend om verder af te stemmen hoe jij kan kantelen naar een leven met meer zelfvertrouwen.

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Freelancen vanuit kracht

Freelancen vanuit kracht

Freelancen vanuit kracht

Freelancen vanuit kracht in plaats vanuit frustratie

Hij - freelancer - was boos...oh wat was hij boos!

  • Boos op zijn opdrachtgever omdat die afpingelde op zijn tarief
  • Gefrustreerd over zijn 'leidinggevenden' omdat die zijn potentieel onvoldoende zagen
  • Teleurgesteld in zichzelf, omdat hij zich zo liet doen

Ondertussen zocht hij naar een andere opdracht, naar een plek waar zijn talent wél zou gewaardeerd worden. Het lukte alleen niet zo best...

Om één of andere reden werd hij het altijd 'net niet'. Eeuwige tweede. 'Interessant profiel hoor, maar die andere kandidaat paste net iets beter bij onze verwachtingen'. Dat soort van feedback kreeg hij.

En dus vroeg hij aan mij of ik daar iets mee kon: 'business coaching of marketingadvies, CV eens samen bekijken, wat denk jij, Ilse?'


Eerst de weg naar binnen

Het werden fijne gesprekken, maar ze gingen NIET over marketing of over business development of zijn CV.

  • Wel over gevoelens, gedachten, de link tussen die twee en de vertaalslag naar gedrag
  • Over hoe wij 'van buiten' uitstralen wat er zich 'binnen in' ons afspeelt
  • Over hoe anderen daarop resoneren, of net niet

Want da's dus het mooie: van gedrag dat jou niet meer dient in je leven kan je ALTIJD afscheid nemen! Maar jij moet het wel ZELF doen.

Je kan het ene patroon vervangen door een ander patroon waar jij - en anderen ook - wel blij van worden. Je hoeft daarvoor niet te veranderen - je bent al meer dan OK - niets los te laten, niet te 'sleutelen' aan jezelf. Neen: enkel een ander patroon installeren volstaat.

Zo kantel je naar een leven waarin je zingeving, voldoening en waardering ervaart. Respect voor jezelf resulteert altijd in respect door anderen...

Dan de weg naar buiten

En die marketing dan? Die volgde daarna quasi vanzelf... Zijn CV werd een pareltje en hij is nu eindelijk fier over zijn website die nu pas een weerspiegeling is van wie hij ECHT is.

Logisch toch, dat je eerst de weg naar binnen moet afleggen voor je de weg naar buiten kan vormgeven?

Eens je weet wat je wil, wie je bent en waar jouw toegevoegde waarde ligt, is het enkel nog kwestie van daar woord en beeld aan te geven. Zonder dat zelfvertrouwen en zelfinzicht kan je je die moeite zelfs beter besparen.


Foto: Steve Halama @ Unsplash


Herkenbaar voor jou?

Genoeg frustratie gehad als freelancer? Tijd voor een andere mindset? Ik hoor het graag van jou:

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Professioneel kantelpunt

Wel zin maar geen tijd om nu verder te lezen?

Vul hieronder je gegevens in, ik inspireer je verder via mail.

 

Ilse Schorrewegen

Kantelaar

De inspiratie is onderweg. Check je mailbox, ook je spamfolder...