Professionele statuutschaamte

Professionele statuutschaamte

https://www.kantel.be/professionele-statuutschaamte

Professionele statuutschaamte

Het verspreidt zich als een pandemie en het doet ontzettend pijn: statuutschaamte.

Bovendien tref je het aan in alle geledingen van de maatschappij.


Bij zelfstandigen

→ ZZP'ers - zelfstandigen zonder personeel, vaak dienstverlenersinnerpreneurs - die opnieuw in dienstverband 'moeten' gaan werken om financieel rond te komen en dat amper luidop durven zeggen

→ Entrepreneurs die hun zaak stopzetten, mensen moeten ontslaan en zich gefaald voelen voor het leven

→ Kunstenaars, die permanent schipperen tussen verwijten als 'subsidieprofiteur' en dagen van zwart zaad waarop er niets is: leegte, nada, geen vangnet en finaal ook geen creativiteit meer


Bij werknemers

→ Vastbenoemde ambtenaren die amper durven zeggen dat ze vastbenoemd zijn, omdat ze liever niet geassocieerd worden met enkele minder bevlogen collega's, terwijl zij zelf héél betrokken zijn en vanuit hun dienstverlenende levensvisie voor 'een baan bij de overheid' kozen

→ Werknemers die er al jaren van dromen om zelfstandig te worden, die stap blijven uitstellen en ondertussen al niet meer luidop durven praten over hun verlangen, uit angst niet ernstig genomen te worden

→ Mensen zonder universitair diploma, mét het verlangen om grootse dingen te doen in de wereld, maar geen stappen durven zetten, omdat ze niet het juiste boterbriefje kunnen voorleggen

→ Mensen met ontzettend goede 'credentials', de juiste boterbriefjes, massa's relevante ervaring die toch niet aan de bak komen en zich elke ochtend schamen zolang zij NIET naar 'hun werk' kunnen vertrekken


Bij wie niet (meer) werkt

→ Zij die door ziekte hun leven niet kunnen vormgeven zoals ze dat heel graag wel zouden willen en zichzelf 'verstoppen', ver weg van de oordelende blikken en blitse Instagramfoto's

Zij die de zorg voor kinderen of ouderen op zich nemen, daar niet financieel voor gewaardeerd worden en zichzelf dan ook niet als 'rendabel' beschouwen

→ Mensen wiens pensioen nadert en die 'het zwarte gat' vrezen omdat ze zich 'niet meer nuttig voelen'...


Kantelen die handel

 

Het raakt me
dat we zo hard oordelen.

 

Dat we elkaar EN onszelf

reduceren

tot een louter economische factor...


Zingeving heeft veel gezichten

Alsof er maar 1 'juiste manier' bestaat om 'een goed leven' te leiden.

Alsof jouw professionele statuut definieert wie je bent en wat je waard bent, als mens.

Dat klopt toch niet?

Zoveel mensen er zijn, zoveel manieren zijn er om het leven zinvol vorm te geven,

met of zonder betaald werk

Als 'het geijkte pad' - wat dat ook betekent - niet het jouwe is, betekent dat niet dat je faalt in het leven.

Het is wel een uitnodiging om op ontdekkingstocht te gaan hoe jij het beste kan maken van jouw leven.

Om je statuutschaamte overboord te gooien, zodat je goed zorg kan blijven dragen voor jezelf, elkaar en onze planeet.

https://www.kantel.be/professionele-statuutschaamte

Wat is een kantelpunt in een mensenleven?

Wat is een kantelpunt in een mensenleven?

Wat is een kantelpunt?

In een complex systeem (*) zoals een mensenleven spelen allerlei factoren en processen die een niet-lineaire (*) reactie kunnen veroorzaken. Zo kan een systeem heel lang 'stabiel' lijken, terwijl het toch vrijwel onzichtbaar wordt ondergraven.

Door die geleidelijke ontwikkeling wordt de veerkracht (*) van het systeem steeds geringer en wordt het systeem steeds fragieler. Veranderingen die gewoonlijk optreden, gaan langer of korter duren. Het systeem 'weet' op de duur niet meer welke kant het op moet.

Uiteindelijk is in deze omstandigheden een kleine verstoring voldoende voor de omslag naar een nieuwe 'stabiele' (*) toestand.

Die nieuwe stabiele toestand kan als bijzonder oncomfortabel ervaren worden. Zeker wanneer je liever terug wil naar de situatie van voor het kantelpunt. Maar net dat is niet meer mogelijk wanneer een kantelpunt overschreden werd.

(*)

  • Denk bij het woord 'systeem' aan een sociaal, mentaal, economisch, maatschappelijk of natuurkundig systeem
  • Niet-lineair betekent complexer dan 'oorzaak-gevolg' of 'actie-reactie'; snel, onzeker en vaag dus
  • Het concept 'veerkracht' is een onderdeel van het concept 'stabiliteit' dat op zijn beurt het vermogen aangeeft van een systeem om een verstoring te weerstaan. Stabiliteit staat voor 'onveranderd blijven, ondanks weerstand'. Veerkracht is dan 'het vermogen om terug te keren naar de oorspronkelijke toestand, na een tijdelijke verstoring'.

De 'fatale' verstoring wordt overigens vaak als oorzaak gezien van het kantelpunt, terwijl het in werkelijkheid de langdurige, geleidelijke invloed van verschillende externe factoren is die de echte oorzaak is. 

Wat is een kantelpunt? - https://www.kantel.be/2020/12/wat-is-een-kantelpunt/

Katalysator voor verandering in je werk of leven

Het kan wel heel lang duren voordat jij je bewust bent van de kwetsbaarheid van jouw systeem. Zolang je over voldoende veerkracht beschikt, kan je namelijk flexibel omspringen met verandering, met onzekerheid.

Eens het kantelpunt bereikt echter, voel je de nood om te kantelen als bijzonder urgent: iets moet veranderen! De weg die je dan wil of kan opgaan, is echter nog onduidelijk. Dat zorgt voor veel onzekerheid en doet je wankelen.

In een mensenleven ervaren we een kantelpunt als hét moment waarop de nood om te kantelen scherp voelbaar is.

Een kantelpunt in een mensenleven is dus een belangrijk moment in ons bestaan 

met een dergelijke impact

dat het NA drastisch anders is dan het VOOR.


De kracht van een kantelpunt

Een kantelpunt is een uitnodiging tot reflectie:

 


Geen weg terug

Wanneer jouw veerkracht afneemt, kan er dus bij een kleine verstoring een kantelpunt bereikt worden waarbij jouw functioneren drastisch verandert. En eigen aan systemen met een kantelpunt is dat teruggaan naar de toestand van vlak voor het kantelpunt onvoldoende en vaak zelfs onmogelijk is. Je moet dus kantelen en dat is een pittig proces.

Omdat tijdens het kantelen zekerheden op losse schroeven komen staan, ga je als persoon wankelen. Net daarom gaat een persoonlijk kantelpunt vaak gepaard met tijd voor reflectie, stilstaan, achterom kijken.

Voor het maken van een reis naar binnen, naar wat voor jou essentieel is.

 

De kracht van bomen is dat ze groeien in stilstand

Paul de Wispelaere - Schrijver

 

Waarom 'niet mogen werken' pijn doet

Waarom 'niet mogen werken' pijn doet

  • Ben jij een creatieveling die sinds 2020 blijft scheppen, publiek of geen publiek?
  • Of ben jij een dienstverlener die tandjes blijft bijsteken, tegen beter weten in?

Dat doe je vast niet omdat jij van de hemelse dauw kan leven. Of omdat je het fijn vindt je talent gratis weg te geven...

Neen, de kans is groot dat je het doet omdat een innerlijk vuur jou drijft:

  • jij voelt EEN DRANG om te creëren
  • je MOET zorgen, voor mens, dier of planeet

Want voor jou is 'werk' meer dan 'een ruilovereenkomst waarbij tijd en talent ingewisseld worden tegen geld'.

Het is een manier om uitdrukking te geven aan wie jij in essentie bent en wat je te doen hebt in dit leven:

 

 

 

https://www.kantel.be/2020/09/mag-het-wat-meer-zijn/

 

En begrijp me niet verkeerd:

Wie zijn 'purpose' in het leven vindt, mag zich gelukkig prijzen... 

Maar er is helaas ook aan deze medaille een keerzijde.


De keerzijde van bevlogenheid

  • Stel je hun pijn voor wanneer bevlogen, betrokken mensen niet meer gevraagd worden om hun werk te doen, terwijl ze dat wel nog willen en kunnen
  • Of beeld je in wat er gebeurt wanneer zij uitdrukkelijk gevraagd worden om hun werk NIET te doen (*) omdat een hoger doel zoals de wereldwijde volksgezondheid moet gevrijwaard worden

Dat is wat door COVID-19 gebeurde in 2020. En dat deed pijn.

Want als de waardering van klanten of een publiek uitblijft, vragen performers en dienstverleners - die leven van 'verbinden met mensen' - zich af:

"Als wat ik doe niet hoort bij de 'essentiële' beroepen, ben IK dan nog wel relevant?"

  • Hoewel het antwoord op die vraag manifest 'JA' is...
  • en elk zinnig mens begrip heeft voor het hoger doel en daarom de COVID-19 maatregelen respecteert...

... is het niet abnormaal dat dit soort gedachten voor existentiële onzekerheid zorgt waarmee je niet moet blijven zitten in je eentje.


Mag het wat meer zijn?

Het brengt echter ook iets anders aan het licht.  Namelijk dat arbeid in het beste geval voor zingeving in ons leven zorgt...

Voor wat er gebeurt als deze bron van zingeving wegvalt, was bitter weinig aandacht in 2020. We hadden vooral aandacht voor de financiële consequenties... Het gevolg van het verengen van het begrip 'arbeid' in de loop van de tijd. 'Werk' verwijst tegenwoordig hoofdzakelijk naar 'verbonden zijn door een arbeidsovereenkomst'. Terwijl er zoveel andere manieren bestaan om via arbeid een toegevoegde waarde te bieden aan je eigen leven én de maatschappij.

Het begon fout te lopen met de link tussen zingeving en arbeid sinds we gingen spreken over 'een arbeidsmarkt' en de marktprincipes het levensdomein 'werk' zijn binnengeslopen...

Een direct gevolg daarvan is dat steeds meer mensen almaar moeilijker uitdrukking kunnen geven aan wie ze zijn en wat ze te doen hebben, op een manier die bij hen past en die hen voldoening schenkt. 

Kantelen die handel! Mag het wat meer zijn?


 

Fout paradigma

Jammer genoeg zijn de oplossingen waarmee we tot nu toe die handel probeerden te kantelen niet de juiste:

  • wie niet de kans krijgt zijn missie ten volle te beleven - omdat een doorgedreven economisch denken geen toegevoegde waarde ziet in zijn talent - zit niet te wachten op iemand die hem begeleidt of omschoolt naar één of andere bullshit-job die toevallig 'beter in de markt' ligt
  • zo iemand is geen vragende partij om zijn purpose opzij te schuiven en te reduceren tot een hobby, terwijl hij de kost moet verdienen in een context die hem niet boeit: daar word je namelijk ziek van in plaats van gelukkig
  • alle VDAB-cijfers over knelpuntberoepen ten spijt, als je talent niet aansluit bij wat je 'om den brode' doet, zal het geen duurzaam huwelijk worden, hoe zeker je ook bent van een inkomen
  • en wat te zeggen over alle vormen van arbeid waarvan wij het ondertussen normaal vinden dat er geen of absurd weinig maatschappelijke erkenning tegenover staat zoals het opvoeden van kinderen, of de zorg voor iedereen die niet meer bijdraagt aan 'het economisch model'?

De bedenkers van deze oplossingen gaan helaas uit van hetzelfde paradigma. Een paradigma waarin mensen gereduceerd worden tot een middel, of waarin mensen zichzelf reduceren tot middel...

En dat drukt behoorlijk op ons maatschappelijk welbevinden.

'Kantelen die handel' vraagt niet om meer van hetzelfde. 't Is hoog tijd voor een vraag op een hoger niveau...


 

In welk soort maatschappij willen wij leven?

Willen we een maatschappij waarin we onszelf reduceren tot een economische kostenpost, tot we erbij neervallen? Dan hebben de burn-& bore-outs van de voorbije jaren ons niets geleerd.

Willen we een maatschappij waarin de mens zich moet aanpassen aan het systeem, of andersom? Moet een systeem zijn eigen bedenker verzwakken of versterken? 

Want gelukkig is dit ook waar: wie wél zijn purpose kan leven, overstijgt zichzelf én zijn eigenbelang. Hij of zij doet er alles aan om goed te zorgen voor de omgeving waaraan hij zoveel te danken heeft...


 

Hoe kantelen we in de juiste richting?

Met welke oplossingen kunnen we komen voor de uitdagingen van de toekomst? Gelukkig denken we daar met velen over na en boeken we al mooie resultaten, op verschillende niveaus. Vanuit mijn perspectief als kantelaar, denk ik hieraan:

  • Bouwen aan een samenlevingsmodel waarbij ZINGEVING voorop staat, waarbij de economie ten dienst staat van het leven, in plaats van andersom. En dan meteen in dienst van ALLE leven, ook het leven van planten, dieren, rivieren en zeeën, de grond waarvan wij eten, de lucht die we inademen. Zodat er nog een leefbare planeet overschiet voor toekomstige generaties
  • Investeren in een preventief beleid dat het belang van bewust leven voorop stelt, te beginnen in de kleuterklas
  • Iedereen die hier op latere leeftijd op individueel niveau mee aan de slag wil op professionele wijze ondersteunen zodat de olievlek zich bottom-up kan verspreiden

Het momentum is er. En maatschappelijke transitie volgt na individuele transformatie van héél veel mensen.

Ik hoop vurig dat dit besef doordringt.

En ik blijf er graag aan bijdragen, via de coachingstrajecten die ik aanbied aan mensen die een zinvolle invulling willen geven aan hun leven via 'werk dat écht past bij wie ze zijn' en 'wat ze te doen hebben' in het leven...

Ilse Schorrewegen

(*) niemand kan beter uitdrukken wat wij missen wanneer kunstenaars hun werk niet meer mogen doen, als kunstenaars zelf:

 

Van gefrustreerde wereldverbeteraar naar bevlogen levenskunstenaar

Van gefrustreerde wereldverbeteraar naar bevlogen levenskunstenaar

Circle of influence - Steven Covey

Van gefrustreerde wereldverbeteraar naar bevlogen levenskunstenaar

Eerlijk? Ik heb zelf lang geworsteld met mijn eigen handleiding...

Wie mij een beetje volgt op sociale media weet dat 'kantelen die handel!' dé slagzin was waarmee ik sedert 2015 uitdrukking gaf aan mijn frustraties over onder andere:

  • polarisatie: leidinggevenden versus medewerkers, overheid versus privé, vakbond versus directie, politici versus burgers, rijk versus arm, dom versus slim, believers versus non-believers: teveel 'versus', te weinig verbinding
  • teveel of-of, te weinig en-en, kortom: verzanden in dualiteitsdenken
  • nutteloze zaken die buitenproportionele aandacht krijgen terwijl levensbelangrijke zaken geen aandacht krijgen
  • curatieve in plaats van een preventieve aanpak bij beleidskeuzes
  • bullshitjobs die mensen tot buzy fools degraderen en hen ziek maken
  • onbewust onbekwame beleidsmakers die vastlopen in kortetermijndenken
  • onnodig tijdverlies door gebrek aan bewustzijn en helder denken
  • machtsspelletjes van mensen wiens ego omgekeerd evenredig is aan hun zelfvertrouwen met vriendjespolitiek, narcisme en verstikkende hiërarchische relaties tot gevolg
  • ongelijkheid in de wereld
  • onrecht tegenover kwetsbaren met onnodig leed tot gevolg voor mens, dier en planeet

 

Hoewel behoorlijk veel van deze elementen zich buiten 'mijn cirkel van invloed' bevonden, voelde ik me er wel persoonlijk verantwoordelijk voor.

Het waren grote energievreters voor mij. Die boosheid en verdriet triggerden, emoties waar ik moeilijk blijf mee wist.

Mijn eigen onmacht om hiermee om te gaan, maakte mij niet altijd tot fijn gezelschap. Voor anderen, noch voor mezelf...

Het leidde zo rond mijn 40e levensjaar tot volgende inzicht:

Kantelen die handel, maar hoe?

'Be the change you want to see' is waar ik altijd al in geloofde, hoe diep ik soms ook zat. Als perfectionist deed ik ontzettend mijn best om dat verschil te ZIJN:

  • zo werd ik zelfstandig, om zo autonoom mogelijke keuzes te kunnen maken
  • koos ik bewust voor een beroep waarin ik holistisch kan werken
  • en ik besliste om niet langer te werken voor die bedrijven voor wie 'het welzijn van medewerkers' eerder een vorm van greenwashen was, in plaats van een duurzame langetermijnvisie op maatschappelijke bloei; in plaats daarvan richtte ik me op individuen die er héél bewust voor kiezen om door  mij begeleid te worden in hun eigen proces naar bloei

Maar al die tijd:

  • bleef ik wel hollen
  • brandjes blussend, onrecht bestrijdend
  • nog steeds worstelend met boosheid en verdriet 
  • en behoorlijk bang voor de toekomst

Niet zozeer die van mijzelf, wel die van toekomstige generaties én onze planeet.

 

Al mijn pogingen die 'handel te kantelen' ten spijt bleef er dat knagende gevoel dat ik te weinig impact had.

Op wat er gebeurde in de wereld.

En in mijzelf. 

Het kostte me nog eens behoorlijk wat tijd - en grijze haren - om tot dit nieuwe inzicht te komen:

Kantelen die handel

Kantel je wandel

Wat een inzicht: lange tijd had IK mij ZELF een identiteit aangemeten die niet goed voelde.

Ik was het zelf die mee een bepaald paradigma in stand hield

Over wie ik moest zijn en hoe ik moest handelen om 'een goed leven' te leiden

Pijnlijk ontwaken was dat.

Maar gelukkig kan je het verhaal dat je jezelf hebt aangepraat ook weer loslaten.

Tenminste, als je weet hoe...

Dat ben ik dan maar gaan leren en ondertussen begeleid ik op mijn beurt anderen die iets los te laten hebben. Zoals belemmerende overtuigingen, relaties of patronen, oordelen, aannames en meer van dat soort emotionele bagage.

Innerlijke processen

Het parcours dat ik hierboven beschreef, verliep in verschillende cycli die ik telkens op een dieper niveau doorliep:

Vertragen en afstand nemen

In plaats van verontwaardigd naar anderen, naar 'de maatschappij' te wijzen voor wat er allemaal fout liep, keerde ik mijn blik naar binnen:

  • hollen en mezelf voorbij lopen, maakte plaats voor vertragen en verstillen
  • 'vluchten' maakte plaats voor doorvoelen, toelaten en accepteren
  • 'vechten tegen' ruimde plaats voor 'kiezen voor'

Allemaal zaken waarvan ik heel lang geloofde dat het 'zever' was én die niet paste bij mijn identiteit van 'ernstig en bezig bijtje'. 'Té veel geitenwollensok, te weinig concreet' zei dat bijtje telkens wanneer iemand mij - met de beste intenties - een spiegel voorhield.

Toch bleek net in vertragen en verstillen, verdiepen, anders luisteren en kijken ook voor mij de heilige graal te liggen.

Gaandeweg kon ik mezelf bevrijden van hardnekkige overtuigingen en meningen die me weliswaar gebracht hadden waar ik stond - dat was niet eens een 'slechte' plek - maar die me ervan weerhielden om me écht gelukkig te voelen en gemoedsrust te ervaren.

Langzaamaan kantelde ik: ik ging anders in het leven staan. Rustiger. Vanuit vertrouwen. Nog steeds alert en kritisch én tegelijkertijd veel milder.

Kortom: bewuster. 

Verantwoordelijkheid nemen over gedachten en gevoelens

Mijn boosheid en verontwaardiging maakten langzaam plaats voor mildheid en mededogen. Mildheid tegenover mezelf en mijn eigen innerlijke criticus. Daarna tegenover de rest van de wereld.

En dat allemaal dankzij het inzicht dat mijn eigen gedachten en overtuigingen mij stevig belemmerden!

Ik ging aan de slag met de verhalen die ik mezelf vertelde over wat er rondom mij, maar vooral IN MIJ, gebeurde.

Want die verhalen kleuren mijn kijk op de wereld:

Over kantelpunt

Ik mag dan het gevoel hebben bijzonder weinig impact te hebben op wat anderen doen en op wat mij en de wereld overkomt, ik heb wel impact op wat ik ZELF doe.

Bovendien heb ik ontzettend veel impact op hoe ik omga met alles wat er gebeurt, op HOE IK ME VERHOUD tot de andere en 'het andere'

Mijn gedachten bepaal ik namelijk helemaal zelf.

Door volledige verantwoordelijkheid te nemen over mijn gedachten en gevoelens ontneem ik bovendien de anderen de macht over mijn welbevinden.

Ik hoef mezelf dus niet te reduceren tot iets of iemand dat ik niet wil of kan zijn.

Ik kan andere keuzes maken. En die andere keuze kan ik elke minuut van elke dag maken.

Bij elke beslissing die ik neem, elke activiteit die ik wel of niet opneem, elke euro die ik al dan niet spendeer.

Dat is pas een gevoel van vrijheid!

Opnieuw gaan leven vanuit verwondering

Vandaag sta ik anders in het leven, meer in verbinding met mezelf én de rest van de wereld.

Deze vragen helpen me om dichtbij mezelf te blijven:

  1. Wat gebeurt er, hier en nu?
  2. Hoe voel ik me daarbij?
  3. Wat vertellen mijn gevoelens mij over waar ik nood aan heb, over mijn waarden en behoeften?
  4. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn behoeften voldaan zijn?

EN

  1. Hoe ervaren de anderen deze situatie?
  2. Welke impact heeft de context op onze perceptie van wat er gebeurt?
  3. Wat moet er gebeuren opdat de behoeften van anderen én de mijne voldaan zijn, zonder schade te berokkenen aan mens, dier of planeet?

Reken maar dat er strategieën te vinden zijn die met al deze belangen rekening houden.

Want door het perspectief te kantelen kom je er achter dat er ontzettend veel prachtige dingen in de wereld gebeuren, als je maar bereid bent om te kijken.

Ik leerde opnieuw kijken vanuit verwondering, zoals ik dat deed toen ik kind was...

Meer bewustzijn = minder nood aan controle

Dankzij dat dieper bewustzijn was 'de controlefreak' in mij ook gerustgesteld:

Te weten dat ik altijd controle heb over mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn eigen gedrag, helpt me om de controle over anderen los te laten.

Daar heb ik toch geen vat op...

Net zomin als ik controle heb over wat anderen over mij denken overigens.

Vertragen, afstand nemen, meer vanuit waarneming en minder vanuit oordeel kijken en luisteren, vaker vanuit verwondering leven, onderzoeken hoe wat er gebeurt mij altijd iets kan leren, bracht me rust.

Het hielp me om weg te blijven uit de re-actie.

Minder 'kantelen die handel' dus en meer 'kantelen mijn wandel.'

Kantel je wandel...

Begrijp me niet verkeerd: ageren is prima - zeker in situaties waarin zwijgen geen optie is - maar da's iets anders dan reageren!

Je kan vanuit acceptatie iets willen veranderen, of vanuit weerstand. Dat tweede vraagt veel meer energie.

Vandaag is het mijn intentie om minder 'de rechter' te zijn telkens ik een slecht functioneren opmerk. Ook al merk ik nog héél vaak verbetermogelijkheden op.

Maar in plaats van te reageren op 'het slechte functioneren', zie ik vandaag 'de misvatting'. En ik zie er tegelijkertijd doorheen:  "There is a crack in everything: that's where the light shines through..."

Dat lukt me omdat ik, in plaats van tegen duister te vechten, het licht binnen laat.

Waar er echt 'duisternis' is, laat ik mijn verontwaardiging ook gewoon toe. Ik heb geleerd met mildheid naar ALLE emoties te kijken, ook naar mijn boosheid.

Elke emotie mag er zijn, ik hoef ze daarom niet te worden...

...door je perspectief te veranderen

Nog zo'n pijnlijke vaststelling: wij zien de wereld niet zien zoals ze is, maar zoals WIJ zijn

Onze binnenwereld is namelijk een afspiegeling van de buitenwereld. En hoe we die buitenwereld zien, hangt af van hoe wij waarnemen.

Of nog:

Zo binnen, zo buiten:

Wat er in mij leeft, zie ik terug in de wereld om mij heen.

  • De bril waardoor ik naar de wereld kijk,
  • de verhalen die ik mezelf en anderen vertel OVER wat er gebeurt

bepalen hoe ik de wereld zie.

Dat werkt zo:

  • Voed ik oorlog in mij? Dan zal ik overal oorlog zien & straal ik dat uit naar anderen => 'kantelen die handel!' is dan het resultaat
  • Voed ik vrede in mij? Dan zie ik overal voorbeelden van vrede & straal ik dat uit naar anderen

Eens je dat principe begrijpt, verkies je al snel om die duistere bril - met alle oordelen en verwijten, haatgevoelens en alles wat verdeelt in plaats van verbindt - achterwege te laten.

En da's nog niet alles: een heerlijk gevolg dat ik tijdens dat proces vaststelde is dat

JOUW 'kijk op de wereld' bepaalt hoe de wereld naar jou kijkt...

Met andere woorden:

Hoe de ander zich tot mij verhoudt, bepaal ik in grote mate zelf

Ik heb de keuze om vanuit conflict of vanuit liefde uit te reiken naar de rest van de wereld

En zo transformeerde mijn '40-something' lijfspreuk #kantelendiehandel

via #kantelenmijnwandel

naar #kanteljeperspectief

op mijn vijftigste...

Pittig parcours

Ik geef toe: mijn pad was niet altijd makkelijk en het vroeg behoorlijk veel tijd. Maar het was absoluut de moeite waard!

Uit een behoorlijk gefrustreerde wereldverbeteraar groeide langzaam maar zeker de meesteres in de levenskunst die ik me vandaag voel.

Hoe werkt kantelen?

Ik vond RUST in mijn eigen RUSTeloosheid.

Zo ging de ONRUST in mijn leven liggen...

Vandaag heb ik vrede met het leven in al zijn aspecten. Ook met de eindigheid van dat leven. Waardoor meteen de grootste bron van angst en boosheid wegebde.

Begrijp me niet verkeerd: natuurlijk hoop ik dat ik nog wat tijd krijg om te genieten van mijn nieuw verworven evenwicht. Maar je eigen eindigheid omarmen, geeft ontzettend veel energie om van elke dag iets moois te maken. Dat doe ik vandaag heel bewust. 

Mijn omgeving heb ik trouwens niet horen klagen over mijn (r)evolutie, wel integendeel. Mensen begrepen niet altijd waar ik mee bezig was, maar ze vinden 'de nieuwe versie' niet slechter.

Zelf lig ik niet (meer) wakker van wat anderen over mij denken, maar ik ben wel blij met die evolutie.

Alleen al daarvoor kan ik het je aanraden om met dit proces aan de slag te gaan: je stelt er een daad van liefde mee, tegenover jezelf én de rest van de wereld. Want je wordt aangenamer gezelschap als je gemoedsrust vindt in het leven, voor jezelf én voor anderen.

Eenzaamheid krijgt op die manier minder kans. Verbinden met anderen gaat veel vlotter én je kan zelfs in het 'alleen zijn' je eigen beste vriend worden.

Klinkt dat al aanlokkelijk?

Dan nu het beste nieuws:

Jij hoeft dit pad niet in je eentje te bewandelen...

Ondertussen ben ik een ervaren coach, eentje die ontzettend fier is op haar beroep dat volledig in lijn ligt met mijn eigen missie en visie op het leven. En waarin ik al mijn ervaringen uit 'vorige levens' bundel om anderen te helpen op hun pad.

Ik ontwikkel vandaag kantelcoachingstrajecten die jou toelaten om stapsgewijs en onder begeleiding van een ervaren gids in beweging te komen waar je vastgelopen bent in je werk of je leven.

Het beste van filosofie, positieve psychologie, oosterse, westerse en Afrikaanse levenskunst + wetenschappelijke inzichten rond psychosomatisch welzijn gebundeld in heerlijke persoonlijke leiderschapstraject voor meerwaardezoekers die verlangen naar een leven met minder frustratie en meer gemoedsrust: dat is waar 'kantelen' vandaag voor staat.

https://www.kantel.be/

Herken jij iets in mijn verhaal?

  • Heb jij ook een stevig ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel dat wel eens overprikkeld raakt?
  • Lijd jij onder jouw gevoel van onmacht en ben je het beu dat je geliefden en je eigen gezondheid de dupe worden van jouw innerlijke strijd?
  • Ben je bereid de mogelijkheid te accepteren dat het anders kan?

Laten we dan eens praten met elkaar, klik hier om door mij gebeld te worden.

PS: ik claim niet dat mijn eigen pad voltooid is: dat zal het pas zijn op het einde van mijn leven.

Tot die tijd blijf ik zelf investeren in persoonlijke ontwikkeling en omring ik mij met mentoren waar ik van kan leren...

 

'In between jobs': wachten op werk

'In between jobs': wachten op werk

In between: als 'op de bank zitten' pijn doet

  • Die periode dat je zit te wachten op een antwoord van het bedrijf dat jouw droomjob in de aanbieding heeft
  • De periode 'in between 2 jobs' waarin je blij bent dat er zoiets bestaat als een werkloosheidsuitkering in België, maar je kapot gaat van schaamte telkens je je buurman ziet vertrekken naar het werk en jij opnieuw een dag thuis blijft...
  • De maanden - voor sommigen jaren - dat je lichaam niet meer in staat is om te werken, ook al wil het bovenste deel van je lichaam dat zo graag anders
  • Andere aanleidingen die maken dat je niet kan bijdragen aan de maatschappij zoals jij het wil en jij het gevoel hebt 'op de bank te zitten'

Die periodes van 'in between', die voelen zo verdomd moeilijk.


Weinig begrip voor 'in between'

In tegenstelling tot de topsport - waarin iedereen erkent dat 'op de bank zitten' geen fijne tijd is - kan je in de rest van onze maatschappij op bijzonder weinig begrip rekenen als je je in een 'in between'-situatie bevindt. Het maakt daarbij niet eens uit of het jouw bewuste keuze was, of je gedwongen werd door externe omstandigheden.

In het begin zijn er nog sympathiebetuigingen, maar van zodra het langer duurt dan gepland - voor zover je zoiets kan plannen - begint er al snel iets als onbegrip te sluipen in de commentaren: 'ben jij nu nog niet terug aan de slag?'

Echt wat onze eigen innerlijke criticus op dat moment nodig heeft!

Je voelt je buitengesloten uit de wereld waar je tot voor kort wel nog actief deel van uitmaakte, terwijl je je net verbonden wil voelen. Met die anderen én met jezelf.

Het is helaas zo dat de angst om in deze fase terecht te komen veel mensen langer dan goed voor hen is vast doet houden aan een bepaalde baan of context die toch toxisch voor hen is wegens té uitdagend, of net niet uitdagend genoeg.

Het vraagt heel wat MOED om bewust uit gelijk welke kooi te stappen, of het nu een blikken of een briljanten kooi is: kantelen die handel...


Kantel die handel = kantel jouw wandel

Ga aan de slag met deze tips om de leegte in te vullen die je voelt als jij je tijdelijk afgesloten voelt van 'de werkende wereld' en je een 'in between'-gevoel ervaart:

Vertraag

  • Aanvaard deze tijdelijke break in je beroepsactief leven, in plaats van jezelf ertegen te verzetten: wat je accepteert, transformeert
  • Denk het om: nu heb je wél tijd, een nog schaarser goed dan geld! Als je twijfelt aan de juistheid van die uitspraak, loop 'ns binnen in een ziekenhuis, of lees de overlijdensberichten in de krant
  • Vertraag: ga lange wandelingen maken in de natuur, neem vaker je fiets; als je geen firmawagen meer hebt, zal je dat sowieso moeten doen, dus maak van de nood een deugd...
  • Ga lummelen: laat verveling toe en word vanuit die verveling opnieuw creatief
  • Leer op een andere manier omgaan met de kritiek die je krijgt, van jezelf of je omgeving; een goede coach, psycholoog of therapeut helpt je daarbij.

Kom in actie

  • Ruim je huis eens écht op, verwijder balast uit je huis én je hoofd
  • Gebruik je tijd om dingen te doen waar je binnen afzienbare tijd opnieuw niet meer aan toe komt en waar je voorheen zo naar snakte
  • Ga boeken lezen in de leeszaal van een bibliotheek: probeer een keer gedichten te lezen of boeken of tijdschriften over onderwerpen die je anders nooit bekijkt; leer opnieuw vanuit verwondering te kijken naar de wereld
  • Ga overdag naar de bioscoop
  • Pik een museum of 3 mee, liefst telkens in een andere stad en gebruik het openbaar vervoer of je fiets om daar te geraken; voel je bezoeker van je eigen land en kijk als toerist naar steden in je eigen land
  • Herneem een oude hobby, of ga iets bijleren dat je al lang wil leren
  • Ga lekkere taart eten in een sjieke tearoom of ga overdag rustig lunchen op restaurant. Genieten van het leven is toegestaan, wat je innerlijke criticus je daarover ook vertelt
  • Sport overdag, beweeg!
  • Bekijk een hele TV-serie in één keer
  • Maak 'n gedrukt foto-album van al die foto's op je smartphone of PC
  • Neem de trein naar een stad die je niet kent en ga daar zomaar wat verdwalen, gewapend met een klein schriftje of je smartphone om onverwachte 'invallen' te noteren
  • Kook gezonde maaltijden en tafel opnieuw gezellig thuis, in plaats van 'op een drafje'
  • Zoek je kinderen - of je ouders - 'ns onverwachts op
  • Zorg goed voor jezelf: dat is jouw verantwoordelijkheid ten aanzien van de maatschappij op het moment dat je even niet beroepsactief bent op een moment dat je dat wel zou kunnen zijn. Door goed voor jezelf te zorgen, zal je sneller en duurzamer opnieuw kunnen deelnemen, op een wijze die beter bij jou past. Daar wordt iedereen beter van!

Conclusie

Kortom: leef bewust in het hier en nu en savoureer de tijd die je in je schoot geworpen krijgt, in plaats van tegen de huidige realiteit te vechten.

Tijd is immers het meest kostbare goed van allemaal

Foto Danielle Macinnes @ Unsplash


Hulp bij nodig?

Bevind jij jezelf in een 'in between'- situatie en kan je wel wat hulp gebruiken? Bezorg mij jouw kanteluitdaging...

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

Wees jezelf, wees buitengewoon

Wees jezelf, wees buitengewoon

Buitengewoon jezelf zijn

'Nu moet ik dus leren om gehaaid door het leven te gaan' hoor ik haar zeggen tijdens een netwerkevenement.

Zij, een prille freelancer met tonnen beroeps-en levenservaring. Uit noodzaak voor het zelfstandig statuut 'gekozen', wegens bedankt voor bewezen diensten na vele jaren dienst bij haar werkgever en nog veel meer onbeantwoorde sollicitaties.

'Wat maakt dat je dat zegt?' vraag ik haar.

Ervaring met tussenpartijen had haar dat geleerd. En dat ontslag lag ook nog op haar maag.

'De aanval' leek haar de beste verdediging. Om al die pijn niet te moeten voelen...

Wat als jij niet gehaaid wil leven?

Ze was nochtans duidelijk niet van het gehaaide type.

'Wie zou jij zijn als je je niet gehaaid zou moeten opstellen?' zou ik haar willen vragen.

'Wie ben jij echt?' zou ik willen weten.

Maar omdat iemand coachen tijdens een netwerkevenement geen goed idee is, geef ik haar discreet mijn visitekaartje.

Ik wil haar zo graag vertellen dat je nooit iemand moet proberen zijn die je niet bent.

Want de strijd met 'haaien die graag gehaaid door het leven gaan', win je niet als jij een 'zeepaardje' bent.

Waarom zou je als zeepaardje willen strijden met haaien?

'Zeepaardje zijn' is toch prachtig? En zeepaardjes dansen toch liever dan ze vechten?

Geen haai die het in z'n haaienhoofd zou halen om een zeepaardje te willen zijn.

Of wel misschien?

 


Foto: David Clode @ unsplash


Herkenbaar?

Laten we dan 'ns praten met elkaar, bezorg mij jouw uitdaging, ik contacteer je om verder af te stemmen. Maakt niet uit of je je herkent in de haai of in het zeepaardje 😉

  • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
  • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
  • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.