Conflicten, grenzen en pleasen

Conflicten, grenzen en pleasen

Conflicten kantelen

Je kent dat wel: een situatie waarin de ander jou maar niet lijkt te willen begrijpen, hoe goed jij het ook met de ander voor hebt.

Om één of andere reden dring jij niet door:

  • de ander ziet jouw goede intentie niet
  • begrijpt niet wat je zegt of aanvaardt je advies niet
  • luistert niet, tracht jou te 'overstemmen'
  • behandelt je alsof je van een andere planeet komt
  • of negeert je gewoon, laat je links leggen

Herkenbaar? Dan voel jij je nu vreselijk omdat je je niet erkend voelt in je bestaansrecht als mens.

Wellicht ga je nog meer de ander ervan overtuigen dat jij - en jouw visie, jouw mening - er wel degelijk mogen zijn. Je draagt wetenschappelijk bewijs aan, zet je beste redenaarstechnieken in, schakelt bondgenoten in ter overtuiging, maar helaas:

Hoe harder jij je best doet om de ander te overtuigen, hoe minder je boodschap doordringt en hoe meer de ander afhaakt

Voor je het weet zit je in een gepolariseerde situatie, beland je midden in een zwaar conflict dat muurvast zit...


Hoe vermijd je escalerende conflicten?

Stel jij vast dat je in een zo'n conflict zit, of dreigt te komen?

Dan is het belangrijk om de verbinding met je bewustzijn te herstellen of goed te bewaken.

De stressresponsen van ons reptielenbrein treden namelijk in werking telkens we geconfronteerd worden met 'gevaar'. 'Niet erkend worden in je bestaansrecht' vertaalt jouw brein als 'gevaar', net zoals het in de oertijd 'oog in oog met een sabeltijger staan' vertaalde als 'gevaar'.

Dus geeft je brein het signaal aan jouw lichaam om te vechten - meestal met woorden tegenwoordig - of te vluchten - als vechten niet veilig genoeg voelt. Als vechten of vluchten niet lukt, zie je mensen ook 'bevriezen', waarbij ze 'dichtklappen'. Zolang die responsen in werking zijn, krijgen we maar moeilijk toegang tot dat deel in ons brein waar ons bewustzijn huist, waar de poort tot relativeren en zaken 'in perspectief' zien zich bevindt. Terwijl we net in conflictsituaties zo erg nood hebben aan dat bewustzijn...

Om te vermijden dat jij bij elk mogelijk conflict 'op sleeptouw genomen wordt door de VVV-reacties van je reptielenbrein', kan je 'in rust' oefenen met volgende vragen die je jezelf leert stellen, VOOR je in een spannende situatie terecht komt.

Zit je er al middenin, dan kan je proberen dankzij de antwoorden op deze vragen - en wat die inzichten met jou doen - de situatie proberen te kantelen:

  • Is het echt zo dat de ander mij niet WIL begrijpen? Hoe weet ik dat zo zeker?
  • WIL de ander me niet begrijpen, of KAN de ander me om één of andere reden niet begrijpen?
  • Wat begrijp IK nog niet OVER DE ANDER dat maakt dat de ander reageert zoals die doet?
  • Wat begrijp IK nog niet OVER DE SITUATIE dat maakt dat de ander reageert zoals die doet?
  • Wat weet ik over mezelf en de situatie dat maakt dat ik reageer zoals ik doe?
  • En wat wil ik hier en nu graag anders?
  • Wat kan IK dan nu doen om uit dit lijden te geraken?

Ga dus bewust aan de slag met het enige waar je ALTIJD een vat op hebt, namelijk JE EIGEN GEDRAG:

Hulp bij nodig?

  • Worstel jij wel vaker met conflictsituaties?
  • Ga je ze liever uit de weg, behoud jij liefst van al 'de lieve vrede'?
  • Betekent dat helaas dat je vaak over je grenzen laat gaan in interactie met anderen?
  • Of dat je situaties die dreigen te escaleren gaat vermijden, waardoor je jezelf ook kansen ontzegt in het leven?

Dan nodig ik je uit om te onderzoeken wat maakt dat je de verbinding met jezelf verbreekt, zoals Gabor Maté zo mooi uitlegt in deze video.

Conflicten zijn in essentie fantastische leermomenten om te groeien als mens.

Op voorwaarde dat je er op de juiste manier mee omgaat...

Elk conflict leert je namelijk iets over wat jij héél belangrijk vindt, jouw waarden en behoeften. Telkens een waarde of behoefte voor jou niet vervuld is en jij niet in staat bent om die behoefte op positieve manier uit te spreken, voed je het conflict in jezelf én met de rest van de wereld.

Dat is echter een keuze die jij maakt.

Zo kan je net zo goed op een positieve, opbouwende manier leren uitdrukking geven aan wat jij WEL belangrijk vindt, in plaats van woorden te geven aan wat je NIET wil.

Dan vergroot de kans dat jij - of de ander - uit 'weerstand' blijft en hoeft er geen conflict te ontstaan, wel een leerzame dialoog.

Benieuwd naar hoe dat werkt?

Kalm blijven in tijden van crisis: zo doe je dat

Kalm blijven in tijden van crisis: zo doe je dat

https://www.kantel.be/2020/05/kalm-blijven-in-tijden-van-crisis-video/

Kalm blijven in tijden van crisis: zo doe je dat

Maatschappelijke crisissen hebben zo hun eigen dynamiek en gevolgen:

  • het corona-virus maakt in 2020 de fragiliteit van ons leven zo 'tastbaar' dat we ons massaal existentiële vragen stellen
  • eerder hadden we al 9/11, terreuraanslagen en bankencrisissen met een gelijkaardige impact
  • en wat de impact van de klimaatverandering zal zijn, kunnen we vandaag zelfs nog niet bevatten

Deze maatschappelijke kantelpunten zorgen voor behoorlijk wat onzekerheid waardoor je als individu de grond onder je voeten kan voelen wegzakken.

Daarom is kalm blijven in tijden van crisis broodnodig.

Om je daarbij te helpen, bundelde ik een paar lifechanging inzichten in een video aan het einde van dit artikel.

Maar eerst vertel ik je wat meer over de werking van ons stressbrein. Want zelfkennis is het begin van alle wijsheid...


Onzekerheid is de vijand van controle

Als jij het gewend bent om je leven 'onder controle' te hebben, is onzekerheid allesbehalve welkom. Onzekerheid knaagt aan mensen. Zeker als ze langere tijd aanhoudt.

Toch heb jij daar zelf ook vat op: emoties als angst, verdriet en boosheid ontstaan vooral door de zorgen die wij ons maken OVER een toekomst die we ons nog niet kunnen voorstellen.

De verhalen die jij jezelf vertelt over hoe moeilijk jouw mogelijke toekomst zou kunnen worden, triggeren namelijk jouw stressbrein, niet zelden meer dan de omstandigheden dat zelf doen...

Die verhalen over jouw verwachtingen voor de toekomst kritisch onderzoeken en bevragen, kan je dus helpen om kalm te blijven in tijden van crisis.


Stressresponsen

Tijdens een crisis schiet ons oeroude reptielenbrein in actie met de volgende VVV-reacties:

Vechten - FIGHT

Vechten doen wij vandaag zelden 'van mens tot mens, met blote vuisten', maar we doen het des te meer met woorden & destructief gedrag.

Dat komt zo: je ervaart onmacht en je wil geen onmacht voelen.

Je verzet je du tegen 'de situatie zoals die is', of je verzet je tegen 'wat jij voelt onder invloed van de situatie'.

In plaats van je onmacht uit te spreken, maak je verwijten, ga je veroordelen en aanklagen. Of je wordt cynisch of sarcastisch. Je boosheid richt zich naar hoofdzakelijk naar alles en iedereen BUITEN jou, dan hoef je immers niet naar binnen te kijken, daar waar het heel pijn doet...

Je 'gevecht' kan echter ook zelfdestructief zijn: dan keer je je tegen je eigen fysieke integriteit, dan heb je tenminste controle over de pijn die je jezelf toebrengt. 

Vluchten - FLIGHT

Bij vluchtgedrag onttrek jij je aan de situatie die niet goed voelt. Letterlijk: je gaat weg van wat niet goed voelt. Of figuurlijk: dan gedraag je je alsof er geen probleem is, bijvoorbeeld door te minimaliseren of rationaliseren wat je ervaart.

Je kan ook letterlijk je toevlucht zoeken in 'verdovende middelen' om dat wat pijn doet minder te voelen:

  • alcohol
  • hard & soft drugs
  • gokken
  • Netflix of andere binge-watch kanalen
  • koffie, sloten koffie...

maar evengoed:

  • intensief competitief sporten terwijl je geen topsporter bent
  • héél zweverig gedrag vertonen en alle voeling met de realiteit verliezen
  • nog harder gaan werken: 'drukdrukdruk doen' zodat je toch maar niet moet stilstaan bij wat je voelt, bij wat er zich aandient in je leven

Bevriezen - FREEZE

Ook al zeg je tegen jezelf: 'wees kalm, geen paniek, alles komt goed', krijg je toch niets meer gedaan, je lijkt wel verlamd.

Je hoofd voelt wollig, je kan je niet concentreren, voelt je leeg, verloren.

Er komt 'niets deftigs uit je handen', 'niets zinnigs uit je hoofd'. Je kan je hierdoor heel verdrietig voelen, tot zelfs apathisch...


Dat oerbrein van ons - met zijn focus op overleven, voortplanten en daarom veiligheid - is een fantastisch instrument wanneer ons leven daadwerkelijk in gevaar is. Maar helaas bewijst het ons slechte diensten als er geen acuut levensgevaar is en ons brein onze reactie op een stressvolle situatie wel zo 'interpreteert'.

Tijdens een maatschappelijk kantelpunt schiet bovendien niet alleen JOUW reptielenbrein in actie, maar gebeurt dat bij ALLE betrokkenen, waardoor de effecten nog versterkt worden.

Je bewust zijn van je eigen patronen wordt dan nog belangrijker, wil je helder kunnen blijven denken en niet ten prooi vallen aan massapsychose of conspirituality.


Bewustzijn, helder denken en creativiteit als sleutel

 

In tijden van crisis wil je net toegang krijgen tot dat ander deel van je brein, daar waar je bewustzijn huist. Want dat bewustzijn brengt soelaas in de vorm van relativering, reflectievermogen, denkvermogen en creativiteit. 

Dankzij die creativiteit kunnen wij veerkrachtig omgaan met de stormen die het leven nu eenmaal op ons pad brengt...

Wie erin slaagt de kracht van zijn bewustzijn aan te boren, voelt zich geen weerloos slachtoffer meer: je neemt de regie over je eigen leven - je werk, je relaties, je gezondheid, je inkomen, je persoonlijke groei - dan BEWUST ZELF in handen.

Want je mag dan niet altijd impact hebben op WAT er gebeurt in je leven, je hebt wél impact op hoe jij ermee omgaat.

Geniet van de video!

Als je hem leuk vindt, geef hem een 'duim op' op YouTube...

Kantelen die handel

Kantelen die handel

Mijn eigen kantelproces...

Toen ik in 2016 zelfstandig werd na een 'succesvolle' loopbaan van meer dan 20 jaar als werknemer, manager en consultant, zette dat een stevig persoonlijk ontwikkelingsproces in gang. Het werd ook de start van een boeiende innerlijke reis die nog steeds aan de gang is.

In dit artikel gun ik jou een blik achter de schermen van een deel van dat kantelproces. Elke dag wordt het mij duidelijker dat mijn persoonlijke ontwikkeling hand in hand gaat met bouwen aan een betere wereld voor mezelf én de Ander. 'De levenscyclus' die je hieronder ontdekt, is een nuttige houvast én barometer. Je kan de vragen toepassen op persoonlijke, professionele én maatschappelijke transitie.

Want da's exact waar ik als mens door gepassioneerd ben: de transitie naar een ander paradigma voor de wereld. Eén waarin 'leven' opnieuw centraal staat in plaats van 'overleven', en waarin we ons onderdeel voelen van een groter geheel dat we liefdevol koesteren...

Ilse Schorrewegen

Ilse Schorrewegen - https://www.kantel.be/kantelaar/
https://www.kantel.be/2020/01/kantelen-die-handel/

de levenscyclus als leidraad...

Start: turbulentie en chaos

Ik start mijn verhaal in 2013 met de fase turbulentie, getriggerd door een onverwacht ontslag. Alles wat ik tot dan toe aan 'zekerheden' kende, viel plots weg en bracht me al snel in de fase 'chaos'.

Eerlijk gezegd BEGREEP ik indertijd zelf niet goed waarom dat ontslag mij zo verlamde. Rationeel wist ik dat het wellicht het beste was dat me kon overkomen. Ik VOELDE namelijk al langer dat mijn leven 'anders' moest, maar kon niet BEDENKEN hoe dat 'anders' er zou kunnen uitzien, laat staan hoe ik het vorm zou geven.

Voor iemand die graag controle heeft, voelt dat als de pedalen verliezen.

Emotioneel ervaarde ik dat hele gebeuren als behoorlijk slopend:

Mijn verlangen naar een ander leven was héél groot, maar mijn angst voor een ander leven was minstens even groot waardoor ik niet kon bewegen: ik zat vast.

Er was frustratie over mijn eigen onmacht én boosheid op de wereld.

Frustratie troef

'Kantelen die handel!' was dé slagzin waarmee ik uitdrukking gaf aan mijn vele frustraties.

Pick your choice:

 

  • polarisatie: leidinggevenden versus medewerkers, overheid versus privé, vakbond versus directie, politici versus burgers, rijk versus arm, dom versus slim, believers versus non-believers: teveel 'versus', te weinig verbinding
  • teveel of-of, te weinig en-en, kortom: verzanden in dualiteitsdenken
  • onbenullige zaken die buitenproportionele aandacht krijgen terwijl levensbelangrijke zaken amper aandacht krijgen in media waardoor een klimaat van wantrouwen ontstaat
  • curatieve in plaats van een preventieve aanpak bij beleidskeuzes
  • bullshitjobs die mensen tot buzy fools degraderen en hen ziek maken
  • onbewust onbekwame 'leiders' die vastlopen in kortetermijndenken
  • onnodig tijdverlies door gebrek aan bewustzijn en helder denken
  • machtsspelletjes van mensen wiens ego omgekeerd evenredig is aan hun zelfvertrouwen met vriendjespolitiek, narcisme en verstikkende hiërarchische relaties tot gevolg
  • ongelijkheid in de wereld
  • onrecht tegenover kwetsbaren met onnodig lijden tot gevolg voor de mens, andere levende wezens zoals dieren en planten  én onze planeet in haar totaliteit

Onrecht triggert heftige emoties van boosheid en verdriet bij één van mijn 'ikken': de wereldverbeteraar.

    Mijn eigen onmacht om met heftige emoties om te gaan, maakten mij geregeld tot irritant gezelschap tijdens de eerste helft van mijn leven. Daar was ik me al een hele tijd pijnlijk van bewust. Maar hoe buig je zoiets om? Ik had er geen idee van... Dat veranderde rond mijn 40e, dankzij een opeenvolging van belangrijke inzichten, eerst op macroniveau.

    Het begon met het besef dat elk beleid dat de mens reduceert tot louter 'economische factor' toxisch is. Want overal waar dit gebeurt, zag ik mensen zich ongelukkig & eenzaam voelen, ongeacht hun welvaart.

    Drop off en bezinning...

    Wat er gebeurt als je mensen tot louter economische factor of human resource reduceert, had ik zelf van dichtbij ervaren tijdens mijn werk als Human Resources manager en organisatie-adviseur.

    Daar zag ik kansen, dat wilde ik graag anders.

    Gelukkig had ik tijdens één van de leiderschapstrainingen die ik ooit volgde op het werk geleerd dat ik zelf OOK een cirkel van controle én invloed heb. Dat het niet verstandig is om alles af te schuiven op falend beleid of de maatschappij waarin we leven:

    Circle of influence - Steven Covey

    Aan de slag gaan met mijn eigen cirkels van controle en invloed, zou me meer energie opleveren dan gefrustreerd blijven over alles waar ik geen invloed op had.

    Dat deed ik: ik ging werken aan mezelf zoals dat heet.

    Sommigen spraken over 'een midlifecrisis', zelf noem ik het liever een midlife update.

    Control-Alt-Delete

    Zoiets...

    Langzaam maar zeker kwam ik los van jaren leven op automatische piloot. 

     

    Het proces van kansen zien, leren en andere keuzes maken, verliep in verschillende fases:

    •  na een opleiding tot oplossingsgericht loopbaancoach volgde ik een opleiding tot stress & burn-outcoach
    • zelfstudie rond bio-, psycho-, neuro- en somatisch welzijn legden mee een stevige basis voor een nieuwe professionele missie en visie
    • van zodra ik het aandurfde, werd ik zelfstandig omdat ik op een andere manier in 'het systeem arbeidsmarkt' wilde staan waarin ik zoveel fout zag gaan
    • ik deed ervaring op als freelance loopbaancoach, werkte een tijdje in onderaanneming bij bestaande loopbaancentra, om er al snel achter te komen dat ik het net even anders wilde aanpakken
    • omdat ik teveel 'greenwashing' zag waarbij mensen vooral 'opgelapt worden' om hen zo snel mogelijk weer mee te laten draaien in de ratrace, zelfs door hen ontspanningstechnieken bij te brengen zodat ze nog harder kunnen werken, liet ik het adviseren van bedrijven rond welzijn al snel achter me
    • en koos ik er bewust voor om één op één te werken, met mensen die écht gemotiveerd zijn om te 'kantelen', omdat ze dat zelf willen, niet omdat iemand hen zegt dat het moet of omdat ze ergens gelezen hebben dat dat zo hoort
    • de stap naar levensloopbaanbegeleiding kon niet uitblijven en het is nog maar de vraag of dat het eindpunt is...

    Stap voor stap groeide ik in een nieuwe rol, die van 'kantelaar', geïnspireerd op 'Nederland kantelt', oorspronkelijk geleid door Jan Rotmans:

    Definitie Kantelaar - www.kantelpunt.be

    Van 'kantelen die handel' naar 'kantelen mijn wandel'

    Mezelf omscholen tot coach betekende jaren keihard leren en werken. Om de kwaliteitsaudits van de Vlaamse overheid te doorstaan, moet je minstens 3000 uren individuele coaching kunnen voorleggen en voldoen aan een trits van vormvereisten. Zoals ik dat al heel mijn leven deed, probeerde ik opnieuw in die mal te passen: je zou dit meisje niet betrappen op een gebrek aan deskundigheid.

    Nadat ik in 2019 het kwaliteitslabel 'dienstverlener voor de KMO-portefeuille' binnenhaalde dat nodig was om een erkenning van VDAB te krijgen, mocht ik mijn bedrijf Kantelpunt een 'erkend loopbaancentrum' noemen. Toen pas kon ik 'volledig' op eigen vleugels gaan vliegen en hoefde ik niet meer in onderaanneming te werken. Vrijheid at last.

    Hoera!

    Ik had toch maar weer mooi bewezen dat je kan waarmaken wat je wil waarmaken, als je het maar graag genoeg wil en blijft geloven in je eigen kracht...

    Nu, vele jaren later, weet ik dat ik toen nog altijd behoorlijk vast zat in een oud patroon. Door hard te werken probeerde ik mijn eigen bestaansrecht te 'verdienen', zoals ik dat al heel mijn leven deed.

    Hard werken was als workaholic mijn favoriet vluchtpatroon: zo probeerde ik meer vat te krijgen op het leven en op wat ik allemaal fout zag lopen in de wereld RONDOM mij, in mijn OMGEVING.

    Maar terwijl honderden klanten hun grote tevredenheid over mijn werk uitspraken, bleef ik zelf met het knagend gevoel zitten dat ik te weinig impact had op wat er gebeurde IN DIE WERELD. En in MIJZELF.

    De link tussen die 2 begon stilaan te dagen... 

    Toch kostte het me behoorlijk wat tijd en grijze haren om tot dit nieuw inzicht te komen:

    Kantelen die handel

    Transformatie

    BAM! Wat een inzicht: heel mijn leven had IK mij dus ZELF een verhaal verteld dat niet klopte en daardoor een identiteit aangemeten die niet goed voelde?

    Alles daverde op z'n grondvesten bij dat besef...

    Welke andere keuzes ga ik maken?

    Dankzij mijn kennis van de oplossingsgerichte positieve psychologie wist ik dat je elk verhaal dat je jezelf hebt aangepraat op elk moment in je leven ook weer kan 'herschrijven'. Niets aan de hand dus.  Of toch?

    Loslaten van diep gewortelde overtuigingen en de patronen gekoppeld aan die aannames bleek toch lastiger dan verwacht...

    Ik leef namelijk niet op een eiland. Ik maak deel uit van een groter geheel, een maatschappij waarin het paradigma overheerst dat 'groei' als enige optie beschouwt. En kunstmatig schaarstedenken, extractie en kolonisatie inzet om zichzelf in stand te houden.  Dat paradigma heeft een grotere impact op ons doen en laten dan we ons bewust realiseren:

    • hoe ik naar 'mijn eigen aandeel in mijn realisaties' kijk en de plek die 'arbeid' inneemt in onze levens vandaag, wordt er bijvoorbeeld door bepaald
    • zo vraagt aanklagen dat 'zorgtaken' helemaal anders 'gevaloriseerd' worden dan pakweg 'geld virtueel doen groeien' veel moed in onze samenleving die niet eens meer lijkt door te hebben hoe doordrongen we zijn van dat paradigma...

    DAT wilde ik OOK anders. Maar WETEN wat je anders wil, volstaat niet altijd om zelf tot gedragsverandering te komen. Laat staan om anderen mee te nemen in zo'n verhaal...

    Zo levert alleen nog maar 'praten over' een broodnodige paradigmashift mij geregeld het verwijt op naïef, dom of ronduit 'gevaarlijk' te zijn.

    Omdat ik wist dat wie 'met andere ogen wil leren kijken', er goed aan doet opnieuw leerling te worden', werd ik opnieuw leerling, deze keer van het leven.

    Daarbij verzette mijn ego zich geregeld met kracht. Dat doet een ego nu eenmaal wanneer het geconfronteerd wordt met inzichten die afwijken van alles waarop het 'zijn identiteit'  heeft gebouwd...

    Ik volgde een opleiding tot Loslaatcoach en verdiepte me nog meer in topics als bewustzijn, zingeving,  humanistische levenskunst én deep ecology. Mijn oude liefdes filosofie, waarderend onderzoek en narratief werk behield ik als 'stabiele' basis, terwijl zen non-dualiteit, mindfullness en lichaamsbewustzijn dat plaatje kwamen aanvullen.

     

     

    Transitie verloopt niet volgens een lineair proces. Er zit veel 'gelijktijdigheid' in mijn verhaal.

    Ondertussen kreeg er een definitie van 'kantelen' vorm en begon ik het potentieel ervan te zien als model want:

    maatschappelijke transitie volgt automatisch van zodra voldoende mensen een individuele transformatie doormaken...

    Zo'n transformatie gaat steeds gepaard met het loslaten van reactieve patronen die je niet langer meer dienen. Dat gaat echter zelden zonder slag of stoot. Handvaten daarbij lees je hier:

    De kracht van vertragen en afstand nemen

    In plaats van verontwaardigd naar anderen, naar 'de maatschappij' te wijzen voor wat er allemaal fout loopt, keerde ik mijn blik naar binnen:

    • hollen en mezelf voorbij lopen, maakte plaats voor vertragen en verstillen
    • 'vluchten' maakt plaats voor doorvoelen, toelaten en accepteren
    • 'vechten tegen' ruimde plaats voor 'kiezen voor'

    Gaandeweg bevrijde ik mezelf van hardnekkige overtuigingen en meningen die me weliswaar gebracht hadden waar ik op een bepaald moment stond - niet eens zo'n slechte plek - maar die me ervan weerhielden om me écht vervuld te voelen en gemoedsrust te ervaren.

    Langzaamaan kantelde ik: ik ging anders in het leven staan. Rustiger. Vanuit vertrouwen. Nog steeds alert en kritisch én tegelijkertijd veel milder.

    Kortom: bewuster. 

    Verantwoordelijkheid nemen over gedachten en gevoelens

    Mijn boosheid en verontwaardiging maakten langzaam plaats voor mildheid en mededogen. Mildheid tegenover mezelf en mijn eigen innerlijke criticus, daarna tegenover de rest van de wereld.

    En dat allemaal dankzij het inzicht dat mijn eigen gedachten en overtuigingen mij stevig kunnen belemmeren!

    Ik ging aan de slag met mijn gedachten: de verhalen die ik mezelf vertelde OVER wat er rondom mij, maar vooral IN MIJ, gebeurde.

    Want die verhalen kleuren mijn kijk op de wereld:Over kantelpunt

    Ik mag dan het gevoel hebben bijzonder weinig impact te hebben op wat anderen doen en op wat mij en de wereld overkomt, ik heb wel impact op wat ik ZELF doe.

    Bovendien heb ik ontzettend veel impact op hoe ik omga met alles wat er gebeurt, op HOE IK ME VERHOUD tot de andere en 'het andere'.

    Mijn gedachten kan ik namelijk zelf sturen.

    Door volledige verantwoordelijkheid te nemen over mijn gedachten én gevoelens ontneem ik bovendien de anderen de macht over mijn welbevinden.

    Ik hoef mezelf dus niet te reduceren tot iets of iemand dat ik niet wil of kan zijn.

    Ik KAN andere keuzes maken. En die andere keuze kan ik elke minuut van elke dag maken.

    Bij elke beslissing die ik neem, elke activiteit die ik wel of niet opneem, elke euro die ik al dan niet spendeer.

    Dat gaf pas een gevoel van vrijheid!

    Leven vanuit verwondering

    Zo ging ik anders in het leven staan, meer in verbinding met mezelf én de rest van de wereld.

    Deze vragen hielpen me om dichtbij mezelf te blijven:

    1. Wat gebeurt er, hier en nu?
    2. Hoe voel ik me daarbij?
    3. Wat vertellen mijn gevoelens mij over waar ik nood aan heb, over mijn waarden en behoeften?
    4. Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn behoeften voldaan zijn?

    EN

    1. Hoe ervaren de anderen deze situatie?
    2. Welke impact heeft de context op onze perceptie van wat er gebeurt?
    3. Wat moet er gebeuren opdat de behoeften van anderen én de mijne voldaan zijn, zonder schade te berokkenen aan mens, dier of planeet?

    Reken maar dat er strategieën te vinden zijn die met al deze belangen rekening houden.

    Want door het perspectief te kantelen kom je erachter dat er ontzettend veel prachtige dingen in de wereld gebeuren, als je maar bereid bent om te kijken.

    Ik leerde opnieuw kijken vanuit verwondering, zoals ik dat deed toen ik kind was, toen ik nog minder 'last' had van 'aannames, meningen en overtuigingen'...

    Loslaten van de illusie van controle

    Dankzij dat dieper bewustzijn raakte 'de controlefreak' in mij ook gerustgesteld:

    Te weten dat ik controle heb over mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn eigen gedrag, hielp me om de controle over anderen los te laten. Daar heb ik toch geen vat op...

    Net zomin als ik controle heb over wat anderen over mij denken overigens.

    Vertragen, afstand nemen, meer vanuit waarneming en minder vanuit oordeel kijken en luisteren, vaker vanuit verwondering leven, onderzoeken hoe wat er gebeurt mij altijd iets kan leren, bracht me rust.

    Het hielp me om weg te blijven uit de re-actie.

    Minder 'kantelen die handel' dus en meer 'kantelen mijn wandel.'

    Ageren vanuit mildheid in plaats vanuit frustratie

    Begrijp me niet verkeerd: ageren is prima - zeker in situaties waarin zwijgen geen optie is - maar da's iets anders dan reageren!

    Je kan vanuit acceptatie iets willen veranderen, of vanuit weerstand. Dat tweede vraagt veel meer energie.

    Ik ambieerde om minder 'de rechter' te zijn telkens ik een slecht functioneren opmerk. Ook al merkte ik nog héél vaak verbetermogelijkheden op.

    Maar in plaats van te reageren op 'het slechte functioneren', zag ik beter 'de misvatting'. En ik zag er tegelijkertijd doorheen:  "There is a crack in everything: that's where the light shines through..."

    Dat lukte me omdat ik, in plaats van tegen duister te vechten, het licht binnen liet.

    Met één kanttekening: waar ik echt 'duisternis' zie - als in structureel onrecht of ongelijkheid - laat ik mijn verontwaardiging gewoon toe. Ik leerde met mildheid naar ALLE emoties te kijken, ook naar boosheid, angst en verdriet.

    Elke emotie mag er zijn, ik hoef de emotie niet te worden... Het is 'maar' een emotie, getriggerd door 'maar' een verhaal OVER wat er gebeurt rondom en in mij.

    Dankzij het erkennen van de emotie kan ik altijd op zoek naar woorden voor de behoefte die in of rondom mij niet is vervuld. Een methode als 'verbindende communicatie'  of non-violent communication is daar een fantastisch hulpmiddel bij, net zoals meditatie.

    Bewustzijn over je type mindset

    Nog een pijnlijke vaststelling was deze: wij zien de wereld niet zien zoals ze is, maar zoals WIJ zijn.

    Onze binnenwereld is namelijk een afspiegeling van de buitenwereld. En hoe we die buitenwereld zien, hangt af van HOE wij waarnemen.

    Of nog:

    Zo binnen, zo buiten:

    Wat er in mij leeft, zie ik terug in de wereld om mij heen.

    De bril waardoor ik naar de wereld kijk, de verhalen die ik mezelf en anderen vertel OVER wat er gebeurt, de paradigma's die ik voor waarheid aanneem, bepalen hoe ik de wereld zie.

    Dat werkt zo:

    • Voed ik oorlog en verzet in mij? Dan zal ik overal oorlog en conflict zien & straal ik dat uit naar anderen waardoor mensen defensief op mijn gedrag re-ageren en ik bevestigd word in mijn eigen overtuiging
    • Voed ik mijn angst? Dan zie ik overal gevaar en leef ik de hele tijd op mijn hoede
    • Geloof ik dat er schaarste is in de wereld? In wat voor overvloed ik dan ook leef, altijd zal ik op zoek blijven naar meer - of ken jij veel miljonairs die vinden dat ze genoeg geld hebben?
    • Voed ik vrede in mij? Dan zie ik overal voorbeelden van vrede & straal ik dat uit naar anderen

    Eens je dat principe begrijpt, heb je altijd een keuze. En een verantwoordelijkheid.

    Een heerlijke consequentie die ik als gevolg van dat proces vaststelde, is deze:

    JOUW kijk op 'de wereld' bepaalt ook

    hoe 'de wereld' naar jou kijkt...

    Met andere woorden:

    Hoe de ander zich tot mij verhoudt, bepaal ik in grote mate zelf:

    ik heb de keuze om vanuit afscheiding of vanuit verbinding uit te reiken naar de wereld 

    Wetend dat ik een deel van de wereld ben en er dus onlosmakelijk mee verbonden ben, transformeerde mijn '40-something' lijfspreuk #kantelendiehandel via die nieuwe inzichten - #kantelenmijnwandel - naar #kanteljeperspectief rond mijn vijftigste.

    Vertaald naar 'mindset' maakte ik een sprong van een groeimindset die zo sterk gepromoot wordt in sommige bedrijven als 'vernieuwend', naar een benefit mindset.

    Of probeer ik dat alleszins...

    Creatie, groei en volwassenheid

    Wat wil ik, hoe ervaar ik stabiliteit en bloei?

    Een aangenaam neveneffect van mijn eigen transformatie tussen 2013 en 2020 was dat de behoorlijk gefrustreerde wereldverbeteraar langzaam veranderde in een meesteres in de levenskunst.

    Ik werd aangenamer gezelschap. Voor mezelf én naar men mij vertelde ook voor mijn omgeving.

    Hoe werkt kantelen?

    Ik vond RUST in mijn eigen rusteloosheid als hoogsensitief, introvert beelddenker en creatief generalist,

    waardoor de ONRUST in mijn leven ging liggen

    en gemoedsrust in de plaats kwam,

    gevolgd door mildheid en mededogen

    In januari 2020 ervaarde ik zowaar het gelukzalige gevoel 'vrede met het leven' te hebben.

    Op dat moment dacht ik: 'nu ben ik er'. Ik kan niet meer van mijn sokken geblazen worden: zo 'zen' en verbonden met 'het leven én de wereld' voelde ik me.

    Helemaal happy met de professionele en persoonlijke keuzes die ik gemaakt had én de rust die het gevolg was van de balans of stabiliteit en bloei die zo ontstaan was.

    Maar toen had ik helaas nog niet goed genoeg begrepen dat in de levenscyclus een oneindigheidsteken staat, wat zoveel betekent als: 'je gaat hier verschillende keren door, telkens op andere niveaus'.

    Het stopt nooit want ELK einde is het begin van een nieuwe creatie...

    https://www.kantel.be/2020/01/kantelen-die-handel/

    opnieuw Turbulentie

    Hoe ervaarde ik dat het niet meer werkte?

    In maart 2020 gebeurde iets wat niemand had zien aankomen, behalve een handvol virologen wiens visie helaas gedurende jaren genegeerd werd: een pandemie overspoelde de wereld.

    In eerste instantie voelde dat voor mij als een geschenk, een broodnodige wake-up call voor onze wereld die nog vast zat in 'een oud paradigma'. Vanuit mijn vredevolle staat kon ik vol vertrouwen en zonder oordeel kijken naar wat er gebeurde, naar de lock-downs en de rust die ze brachten voor veel mensen.

    Dit kantelmanifesto stroomde toen uit mijn pen, vanuit een positieve, hoopvolle kracht die niet te stoppen leek:

    Deze infographic maakte ik wat later, naar aanleiding van een bevraging die ik deed op Facebook in 2020 en nogmaals één jaar later, in 2021.

    Ik gaf mee woorden aan mijn volgers hun verlangen om te vertragen, verwonderen, verbinden, begrenzen, aan te pakken en dankbaar te zijn.

    En ik overstelpte al wie het wilde horen met voorbeelden van positief nieuws, vanuit de stellige overtuiging dat mijn verlangen naar een andere wereld met een rustiger levenstempo ook het verlangen van andere mensen zou zijn.

    Het was toch glashelder dat we vooral NIET terug moesten naar 'normaal', omdat dat 'normaal' van voordien allesbehalve 'normaal' was?

    Maar boy oh boy, wat bleek dat voorbarig van mij...

    Want in 2021 bewoog de wereld in een heel andere richting:

    Weinig mensen bleken opgewassen tegen de groeiende onzekerheid, waardoor oeroude vecht-vlucht en bevriespatronen het overnamen en mensen vooral in weerstand gingen:

    •  Complotdenken nam over, omdat wetenschappelijk voortschrijdend inzicht 'continue verandering' als enige zekerheid heeft en mensen niet met onzekerheid om kunnen, na zoveel decennia van relatieve stabiliteit en vrede in onze contreien
    • Een gevoel van separatie, zich niet begrepen of gehoord voelen in een wereld die technologisch, ecologisch en sociologisch aan een sneltreintempo evolueert, circuleerde al lang voor deze pandemie en met de gevolgen daarvan werden we nu keihard geconfronteerd
    • We  bestreden elkaar om 'het grote gelijk': van 'verbinden' of 'dankbaar zijn', laat staan 'verwonderen', leek nauwelijks nog sprake
    • Individuele vrijheden - tijdelijk - anders invullen ten bate van een hoger belang werd onder woorden gebracht in media als 'inleveren, inboeten, bedreigend, dictatoriaal zelfs', terwijl het ook een heel ander verhaal had kunnen zijn...

    Maar daar is VERTROUWEN voor nodig en dat leek er steeds minder te zijn...

    Chaos 2,0

    Zo ervaarde ik de instabiliteit

    Collectieve disconnectie

    Los van wat ik maatschappijbreed zag gebeuren, kon ik ook zelf mijn werk niet meer doen zoals ik het gewoon was. Mijn 'omgeving' veranderde drastisch.

    Er waren lange periodes van 'geen werk' en er waren periodes van 'enkel werken via video'.  Voor mij ontbrak daar iets fundamenteels aan, zelfs als ik diepgaande gesprekken voerde met mensen via video...

    Ondanks de prachtige mogelijkheden die technologie me bood en waar ik graag gebruik van maakte, miste ik 'connectie'

    En neen, ik leed niet aan een belemmerende overtuiging over 'digitaal', zoals me wel eens werd ingefluisterd door marketeers en andere coaches. Ik ben namelijk dol op 'digitaal' en zie er absoluut de voordelen van in.

    Het had eerder te maken met het gevoel van collectieve disconnectie waar ik mij steeds moeilijker voor kon afsluiten.

    De 'existentiële eenzaamheid' die ik oppikte uit mijn omgeving, koppelde ik aan het gebrek aan verbondenheid en relationele ethiek die collectief, op wereldschaal werd ervaren, doordat we ons afschermden van elkaar...

    Terwijl ik heel goed begreep waarom de coronamaatregelen nodig waren en ik vanuit vertrouwen met plezier individuele vrijheden opgaf in het belang van een hoger doel, de verdere verspreiding van het virus stoppen, kon ik me ook iets voorstellen bij de bezorgdheid van sommigen die minder vertrouwen hadden in pakweg 'de tijdelijkheid' van die maatregelen. 

    Het maakte voor mij duidelijk dat in dit soort crisissituaties 'nuance' en 'actief luisteren naar elkaar' ontzettend belangrijk is.

    Maar laat net 'nuance' snel wegvallen bij communicatie in tijden van crisis... Er werd vooral om ter hardst geroepen. En we zaten behoorlijk vast in tunnelvisie die de menselijke reactie op negatieve stress zo typeert.

    Klimaatstress erbovenop

    En dan was er nog die gefaalde klimaattop die bij mij persoonlijk voor heel wat extra boosheid zorgde.

    Ik lig namelijk wél wakker van al de vele ecologische kantelpunten die ondertussen overschreden zijn.

    Sterker nog: ik huil geregeld voor het gebrek aan bewustzijn van de mensheid die al heel mijn leven, sinds de jaren 70, in volstrekte ontkenning leeft voor het eigen aandeel aan de ramp die zich momenteel voltrekt.

    Ik kan plaatsen dat veel mensen zich ervoor afschermen. Er diep over nadenken kan gekmakend zijn, kijk maar 'ns naar de film 'don't look up'...

    Maar IK kan en wil er niet van wegkijken omdat ik als HSP supergevoelig ben voor hoe mijn omgeving eraan toe is.  

    Zorgen voor het milieu voelt niet als 'een opgave' voor mij. De bewuste keuzes die ik maak om een planeet achter te laten die nog leefbaar is voor toekomstige generaties geven mij namelijk ontzettend veel voldoening. Ze voegen zin toe aan mijn leven. Al heb ik OOK al heel mijn leven het gevoel dat ik tot een kleine minderheid behoor die er op deze manier naar kijkt. 

    Als een relatief vlot 'beheersbare' pandemie al zo'n nefaste impact had op menselijk gedrag, wat zouden andere, minder beheersbare crisissen in de toekomst dan triggeren qua angstpatronen? Die vraag hield me ontzettend bezig begin 2022.

    Byebye balans

    Long story short: alles wat tot 2020 zo helder voor mij was geweest, kwam tijdens de covidjaren opnieuw op losse schroeven te staan. En ik klapte opnieuw toe.

    Freezemodus... Al mijn goede gewoonten rond bewust leven, slonken als sneeuw voor de zon.

    Ik had al mijn energie nodig om rechtop te blijven in een omgeving waarin zoveel angst & verbittering tot en met onverschilligheid en apathie heersten:

    • Het deed pijn om vast te stellen hoe sommige collega's ten prooi vielen aan complotdenken
    • hoe er klinkklare nonsens werden verspreid, aan alle 'kanten' van het spectrum
    • en er haat de wereld werd in gestuurd door mensen die zichzelf voor de pandemie als vredesactivisten en vrije denkers profileerden: hoe kon dat nu?

    Hoe konden we toch geloven dat elkaar verwijten 'een dom schaap' te zijn deel van de oplossing kon zijn?

    Schaamte

    Van de 3 soorten conflicten - een conflict met jezelf, een conflict met 'de ander' en een conflict van de mens met zijn omgeving - moest ik vaststellen dat ze alle 3 speelden:

    1. mijn omgeving veranderde 
    2. er waren veel conflicten tussen mensen
    3. ik voelde mezelf ook veranderen en kreeg er maar moeilijk vat op
    4. en ik kon geen enkele van die drie accepteren...

    Resultaat? De balans die ik voor mezelf had gevonden begin 2020, slipte uit mijn handen.

    Zoals dat dan gaat bij een situatie die uit balans is, staken mijn eigen reactieve patronen weer de kop op.

    Dat vormde dan weer aanleiding voor schaamte en vertwijfeling, over mijn eigen kantelmodel en aanpak:

    • Als ik zelf toch niet immuun bleek voor lijden, deed ik dan wel de juiste dingen?
    • Welke denkfouten maakte ik zelf, zat ik misschien zelf ook vast in groepsdenken?
    • Wat stelde ik überhaupt nog voor als 'kantelaar', als ik voor anderen geen 'krachtige vuurtoren' meer kon zijn?
    • En er was de schrik dat ik nooit meer mijn vredevolle zen-zijnstaat zou terugvinden, hoeveel ik ook mediteerde

    'Zo snel kan het dus de ene OF de andere kant uit kantelen,

    in de wereld én in onszelf'

    stelde ik met lede ogen vast...

    https://www.kantel.be/2020/01/kantelen-die-handel/

    Drop off, bezinning en transformatie

    Welke kansen liggen er?

    Bij de pakken blijven zitten, ligt niet in mijn aard. Ik ging op zoek naar wat mij uit mijn freezemodus kon halen. Zo kwam ik in contact met weer nieuwe inzichten, die mijn hele overtuigingskader voor de zoveelste keer omgooiden.

    Gelukkig kon ik rekenen op mensen van vlees en bloed in mijn naaste omgeving én ver daarbuiten die mij liefdevol én confronterend een spiegel voorhielden. Bij hen mocht ik mij een onzeker, twijfelend mens tonen, zonder veroordeeld te worden.

    Dankzij hun liefdevolle aandacht én mijn nieuwe inzichten zag ik in hoe ik op weg was naar een klimaatdepressie. Om die beweging om te buigen, kwam 'the work that reconnects' van Joanna Macy goed van pas. Via online workshops van Gwyneth Jones raakte ik uit mijn ergste malaise.

    En deed ik opnieuw een inzicht op: mijn doorgedreven focus van 'oplossingsgerichtheid' - waarbij ik steeds positief probeerde te blijven, hoe slecht ik me ook voelde over hoe ik me voelde én over de rapporten over de toekomst van de wereld - had averechts gewerkt... 

    Pas NA DIEPE ACCEPTATIE van hoe ik me voelde en wat er aan de gang is in de wereld, kwam er weer ruimte. Toen ik opnieuw nieuwsbrieven ging versturen, begon ik me opnieuw een klein beetje 'vuurtoren' te voelen.

    'Zo snel kan het dus de ene OF de andere kant uit kantelen,

    in de wereld én in onszelf'

    stelde ik hoopvol vast...

    Ontslagen

    Wat leerde ik tussen 2020 en 2022?

    Da's voer voor nog wel honderd blogs. Want:

     

    • wat ik hier deel, is ook maar 'een verhaal', belicht vanuit één perspectief en één model
    • veel perspectieven blijven onbelicht in dit 'verhaal dat ik mezelf over mezelf vertel' én met jou deel
    • maar dit soort verhalen zijn tegelijkertijd OOK waarde-volle manieren om kennis en energie door te geven: daarom schrijf en deel ik ze met jou

    Nederigheid

    Dat nederigheid op zijn plaats is, werd mij pijnlijk duidelijk.

    Elke zenmeester had me begin 2020 kunnen vertellen dat je nooit moet denken 'dat je er bent'.

    Maar blijkbaar had ik al deze ervaringen nodig om dat nog eens goed te doorvoelen.

    Resultaat?

    • Vanaf nu spreek ik over mijn eigen zijnsstaat 'onder voorbehoud'
    • Hoe meer kennis ik vergaar, hoe meer ik weet ik dat ik vooral heel veel NIET weet
    • En nooit alles KAN weten...

    Daar zit ook schoonheid in, een vleugje mysterie zelfs, dat niet alles hoeft opgehelderd, begrepen, verklaard of geloofd te worden...

    'Ik ben omdat wij zijn': over hoe het leven geven én ontvangen is...

    Het leven is geven én ontvangen. Dus niet 'geven en nemen'.

    Met 'geven' was ik al langer vertrouwd, maar écht 'ontvangen' bleek iets waarin ik nog te leren had.

    Voor het eerst in mijn leven werd ik langere tijd afhankelijk van het inkomen van mijn partner en van de BV waarin wij met verschillende vennoten ons eigen 'sociale zekerheidssysteem' vormen. Die steun 'mogen ontvangen', was een ervaring die ik in mijn professioneel leven niet eerder zo pertinent ervaarde en dat viel me moeilijker dan verwacht.

    De controlefreak en zelfbewuste feministe in mij voelt zich namelijk niet graag 'afhankelijk' van anderen.

    Terwijl ik natuurlijk al heel mijn leven afhang van anderen!

    Opnieuw ontdekte ik hoe een heersend paradigma dat opperste individualiteit promoot boven je onderdeel voelen van een groter geheel mijn overtuigingen al zo lang kleurde. Schokkend toch?!

    Ondertussen ben ik ontzettend dankbaar dat Kantelpunt nog bestaat en weet ik dat dat enkel zo is omdat ik het NIET 'in mijn eentje' doe, nooit in mijn eentje heb gedaan zelfs, ook al ben ik 'solopreneur': zonder de praktische, mentale, intellectuele, emotionele en soms financiële steun van mijn omgeving, stel ik letterlijk NIETS voor en had Kantelpunt zelfs nooit het levenslicht gezien... 

    Trouwens, zonder een overheid die voor mij zorgt en die mij toeliet om te studeren bijvoorbeeld stel ik ook niets voor. Tuurlijk werden er de voorbije tijd beleidsfouten gemaakt, tuurlijk kan er nog heel veel beter. Over het falend klimaatbeleid zal ik hier maar niet uitweiden, over de onmacht van politici om het wantrouwen bij burgers om te buigen ook niet...

    Maar al bij al kan ik niet anders dan dankbaar zijn voor de plek waar ik ben geboren en hoe de overheid hier voor ons zorgt... Er zijn veel plekken in de wereld waar ik het met heel 'andere kaarten' zou moeten stellen.

    De UBUNTU filosofie 'Ik ben omdat wij zijn' heb ik letterlijk gevoeld de voorbije 2 jaar en daarvoor ben ik intens dankbaar...

    Welke andere keuzes ga ik maken?

    Ik leer het niet-weten omarmen, een boeiend leertraject voor een kennisspons en eeuwig student als ik die zo graag wil 'begrijpen'...

    Het vraagt om echt FUNDAMENTEEL ANDERS DENKEN & zijn, maar het brengt zoveel rust en ruimte wanneer ik daarin slaag.

    Samenvattend...

    • mijn huidige nederige zijnsstaat laat meer ruimte voor twijfel,
    • daardoor ook voor 'verwondering' en mildheid
    • waardoor ik opnieuw kan 'accepteren wat is' en ik toch vertrouwen heb 
    • dat ik, ook als ik bang, boos of verdrietig ben
    • mijn gedroomde toekomst mag verwoorden & verbeelden
    • OMDAT ik haar op die manier verwezenlijk, met vallen en opstaan en zonder enige garantie op 'resultaat',
    • want het vallen en opstaan zelf IS het resultaat...

    Verder heb ik:

    • de zekerheid dat er geen zekerheden zijn
    • de geruststelling dat alles cyclisch is, dat elk einde een nieuw begin is, hoe spannend ook
    • het inzicht dat wu-wei ook een waardevol perspectief is en we zoveel meer zijn dan onze overlevingsdriften
    • begrepen dat de meeste mensen deugen en hun best doen
    • en alles met alles verbonden is, waardoor ik niet de enige ben die groeit in dit bewustzijn

    Zeker, dat we met velen op deze planeet zijn, IS een bron van bezorgdheid. EN het kan ook een opportuniteit zijn om het grondig anders te gaan doen.  Er is een gigantisch potentieel tot 'collectieve bewustwording'.

    Waardoor ik mag vertrouwen dat:

    Wat er ook gebeurt in

    en met DE WERELD

    - en in en met MEZELF -

    ik het niet in mijn eentje hoef te dragen...

    https://www.kantel.be/2020/01/kantelen-die-handel
    • Heeft iets in mijn verhaal je getriggerd en wil je daar graag iets over kwijt, contacteer me gerust via dit formulier
    • Of mail me je bedenkingen en vragen via ilse@kantel.be

    Inspirerende lectuur over de topics die in dit verhaal aan bod kwamen:

    1. 'Minder is meer - hoe degrowth de wereld zal redden' van economisch antropoloog Jason Hickel - website Jason Hickel
    2. De psychologie van totalitarisme - Mattias Desmet
    3. Omarm de chaos - Jan Rotmans en Mischa Verheijden
    4. Disrupt jezelf - Elke Leyman en Mischa Verheijden
    5. 'Ik ben de wereld - anders denken in de 21e eeuw' en 'geen idee' van filosoof Jan Warndorff - website humanisticus Jan Warndorff
    6. 'Actieve hoop - hoe de chaos onder ogen zien zonder gek te worden' van Joanna Macy en Chris Johnstone - website the work that reconnects
    7. De gelukkige activist van Ann Sterckx en Rudy Vandamme
    8. Deep evolvement - jouw rol als professional in een turbulente samenleving van Rudy Vandamme

    Ilse Schorrewegen

    Regisseur van je leven? Of acteur in je leven?

    Regisseur van je leven? Of acteur in je leven?

    Regisseur VAN of acteur IN je leven?

    Wil je je liever de regisseur van je leven, in plaats van een acteur in je leven voelen? Worstel je soms met het gevoel 'geleefd' te worden? Nochtans is dat een gevoel dat relatief eenvoudig kan omgebogen worden. 

    Door je bewust te worden van de ontelbare keuzemogelijkheden die jij hebt en vervolgens al die keuzes bewust te nemen, voel jij je heel snel opnieuw de regisseur van je eigen leven.

    Dat BEN je namelijk! Jij - en niemand anders - regisseert elk moment van elke dag JOUW leven.

    Wandel je even met me mee door jouw ochtend vol opties?


    Tijdsbeheer

    Je beslist misschien bewust om jezelf rustig de tijd te geven om wakker te worden, daarom laat je jouw wekker wat vroeger aflopen dan strikt nodig.

    Of je verkiest om in één snelle rush door je ochtendritueel te vliegen, want elke extra minuut in bed is pure winst voor jou. Aan jou de keuze!

    Breinhygiëne

    Je wordt wakker. 't Is jouw keuze om te denken: 'een nieuwe dag, veel mogelijkheden om het verschil te maken. Laat ik er maar iets bijzonders van maken.'

    Of je kan wat liggen grommen en bedenken dat je alweer uit je bed moet.

    Positief denken

    Je kan verkiezen te glimlachen naar je partner en/of naar jezelf, in de spiegel.

    Of je kan bedenken: 'ik heb hier geen zin in en ik zie er maar verrimpeld uit. Jij trouwens ook!'

    Je kan verkiezen je te ergeren in je wagen in de file.

    Of je kan de keuze maken te bedenken hoe het zou zijn om nu op een overvolle trein te moeten zitten, een fijn muziekje opzetten en je bestemmeling laten weten dat je later zal zijn.

    Andersom kan trouwens ook: je kan kiezen om je te ergeren in een overvolle trein, of je kan verkiezen de bedenking te maken dat die trein je wel vlot daar brengt waar je moet zijn, terwijl je er met de wagen een eeuwigheid over doet en nu zou zitten zuchten in de file.

    Dankbaarheid

    Je kan genieten van de geur van lekkere koffie of thee en fijne herinneringen oproepen aan het moment waarop je dat mooie koffiekopje kreeg of kocht.

    Of je kan verkiezen die warme drank uit een plastic bekertje onnadenkend naar binnen te gutsen.

    Verantwoordelijkheidsbesef

    Je kan bewust kiezen voor fair trade koffie of thee en een goed gevoel hebben bij elk kopje dat je daarvan drinkt, omdat je het leven van andere mensen gunstig beïnvloedt dankzij jouw keuze.

    Of je kan er bewust voor kiezen dat jij je met dergelijke problemen niet hoeft bezig te houden en met die beslissing - en ook jouw niet-fairtrade koffie of thee - perfect gelukkig zijn.


    En jij, hoe ga jij door het leven?

    Voel je je geleefd, door de keuzes die anderen voor jou (lijken te) maken?

    Wil je daar NU komaf mee maken en je de regisseur van je leven voelen? Ik begeleid je er graag bij...

    Vul het formulier in, ik bel je dan binnenkort om verder af te stemmen.

    • Vul hier het mailadres in waarop ik jou mag contacteren
    • Vul hier je telefoonnnummer in als volgt: +32 xxx xx xx xx
    • Dit veld is bedoeld voor validatiedoeleinden en moet niet worden gewijzigd.

    Ilse Schorrewegen - Kantelaar en levensloopbaanbegeleider

    Ben jij een zinzoeker?

    Vul hier je gegevens in, dan inspireer ik je verder via mail.

    Geen spam, beloofd.

    Wel hapklare woorden, taai genoeg om op te kauwen, zacht genoeg om het leven te helpen verteren...

    Ilse

    Check je mailbox, ook je spamfolder...